تشکیک در جمهوریت نظام
محسن صنیعی (مدرس دانشگاه)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1798

روزی که نوبل ادبیات راهی مصر شد

13 اكتبر 1988 نجيب محفوظ، داستان‌نگار مصري برنده جايزه ادبی نوبل آن سال اعلام شد. وی نخستين نويسنده از منطقه خاورميانه بود كه در طول قرن 20 برنده اين جايزه شده بود. خاورميانه در قرون وسطا مهد ادبيات بود. محفوظ که يازدهم دسامبر 1911 در قاهره به دنيا آمده بود 95سال عمر کرد و سي ام آگوست 2006 درگذشت. 
وی که از 28 سالگی كار نوشتن داستان را آغاز كرده بود در طول هفت دهه پنجاه داستان و فيلمنامه و چند مجموعه داستان کوتاه مرکب از 350موضوع را تاليف کرده بود. محفوظ مخالف ازدواج (به لحاظ دردسرهايش) بود، ولي در 43 سالگي به اصرار بستگانش زن گرفت و دارای دو دختر شد. 
بی‌‎‌توجهی كميسيون نروژی تعيين برندگان جوائز به خاورميانه تاييدی ديگر بر رخنه سياست و گروه‌های فشار بين‌المللی در اين مسابقه‌‌ها‎‌ست كه نقض غرض بانی سوئدی آن‌‌ها‎‌ست.
 توزيع اين جوايز هنوز بر پايه ضوابطي قراردارد كه جهان «كم آلوده» اواخر قرن 19 در آن قرار داشت كه يا از اين همه هياهو درباره آن بايد كاسته شود و يا اين كه معياری در نظر گرفته شود كه عدالت و بي‌طرفي در انتخاب تامين شود. 
در نيمه دهه 1960 به سازمان كشورهای نامتعهد پيشنهاد شده بود كه تلاش كند در اين ممالك يك و يا چند «آلفرد نوبل» اموال خود را وقف چنين جوائزی كنند تا كار از انحصار متوليان جوائز نوبل كه به چنگال سياست افتاده‌‌‌اند‎‌ خارج شود كه پس از چندي صداي چنين تلاشی خاموش شد!.
در اكتبر 1973 پس از اين كه «له دوك تو Le Duc Tho» ويتنامی جائزه صلح نوبل را كه مشتركا به او و هنری كيسينجر داده شده بود رد كرد تلاش‌‌ها‎‌ی ديگری برای از انحصار خارج ساختن چنين جوائزی مشاهده شد كه اين تلاش‌‌ها‎‌ هم به نتيجه نرسيد!.
 «له دوك تو» گفته بود: در اين جهان هزاران تن هستند كه بيشتر از او به صلح خدمت كرده‌‌‌اند‎‌ و انتخاب او صرفا سياسي و يا به خاطر تعدد گزارش‌‌ها‎‌ی رسانه‌ای با ذكر نام وی بوده است و هنوز هم صلحي در ويتنام برقرار نشده است.
 به علاوه، چرا جايزه صلح بايد «پول» باشد!. پيش از «له»، ژان پل سارتر فيلسوف فرانسوی به همان دلايل جائزه نوبل را نپذيرفته بود. 
«له دوک تو» كه در 1990 و در 79 سالگی درگذشت در دهه 1930 از موسسان حزب كمونيست متحده شبه جزيره هندوچين بود و به همين سبب جمعا 11 سال از عمر خودرا در زندان فرانسويان از دست داد.
 وی بعدا به جنبش «ويت مين» براي جنگ با استعمار فرانسه پيوست و سپس مبارزه برضد آمريکا در جنوب ويتنام را آغاز كرد ولی از 1969 تا 1973 درمذاكرات آشگار و سرّی با كيسينجر مشاور وقت كاخ سفيد واشنگتن كه در پاريس انجام مي‌‎‌شد شركت كرد كه سرانجام (در سال 1975) به حل مسئله ويتنام انجاميد.