ترور یا تئوری جنگل کاتین
احسان اقبال‌سعید (روزنامه‌نگار)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1574

خردادگان

امروز ششم خرداد، سالروز جشن باستانی خردادگان است. در ایران باستان، مصادف شدن تطابق روز ششم با سومین ماه سال را جشن می‌گرفتند، همچنان که زردشتیان، هر یک از روزهای ماه را به نامی می‌شناختند و آن را گرامی می‌داشتند. خرداد در عالم ملکوت، از ویژگی‌ها و صفات اهورامزداست که بدو کمال و رسایی می‌بخشد، اما در عالم این جهانی، نگاه‌بانی از آب و شادابی طبیعت و گیاهان، همچنین نقش آن در سلامتی و تندرستی انسان است که به عهده خرداد گذارده شده است. ایرانیان در روز خردادگان به سرچشمه‌ها، رودها و یا ساحل دریاها می‌رفتند و پس از ستایش اهورامزدا، خردادگان را با شادی و سرور به همراه خانواده و نزدیکان جشن می‌گرفتند و به یکدیگر، گل نیلوفر و یاس هدیه می‌دادند. خرداد در اوستا، به صورت «هـَئوروَتات» و در پهلوی «خُردات» یا «هُردات» آمده و در اوستای نو، یکی از هفت امشاسپند، در قالب بانویی است که رسالتش، نگاه‌بانی از آب و یاری‌رسان مردمان در چیرگی بر تشنگی و کم‌آبی است. در یسنا، هات ۴۷ آمده‌ است که اهورامزدا، رسایی خرداد و جاودانگی امرداد را به کسی خواهد بخشید که اندیشه، گفتار و کردارش برابر آیین راستی است. چهارمین یشت از یشت‌های بیست‌و‌یک گانه اوستا، به ستایش و نیایش امشاسپند بانو خرداد اختصاص دارد که در آن، اهورامزدا یادآور می‌شود: «... یاری و رستگاری و رامش و بهروزی خرداد را برای مردمان اشون بیافریدم ...». در بندهش نیز آمده ‌است: «... ششم از مینویان، خرداد است؛ او از آفرینش گیتی، آب را به خویش پذیرفت ...» و «... خرداد سرور سال‌ها و ماه‌ها و روزهاست [یعنی] که او سرور همه‌ است. او را به گیتی، آب خویش است. چنین گوید: هستی، زایش و پرورش همه موجودات مادی جهان از آب است و زمین را نیز آبادانی از اوست ...». همان‌طور که اشاره شد، رفتن به سرچشمه‌ها و رودها یا ساحل دریاها، همچنین تن زدن به آب و خواندن نیایش‌های این جشن در کنار خانواده و دوستان، از جمله سنت‌های این روز بوده است. از جمله دیگر سنن خردادگان می‌توان به «تن شویی»، «کندن چاه» و «نو کردن کاریز» اشاره کرد. در متن پهلوی «اندرز انوشه روان آذرپاد مهر اسپندان» نیز آمده که «در خرداد روز جوی کن» که مراد از آن، توجه ویژه به نگهداری و نوسازی مجاری‌ای است که آب از آنها سرچشمه می‌گرفت تا بدان واسطه، آب همواره جریان داشته باشد و مردمان ایران از آن استفاده کنند.