غائله ماکارونی دست‌پخت کیست؟
صلاح‌الدین هرسنی
(تحلیلگر مسائل سیاسی)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1937
جهت اشتراک در روزنامه همدلی ایمیل خود را ثبت فرمائید


ادامه حاشیه‌های انتصابات در دولت انقلابی

احسان دری (روزنامه‌نگار)

روزهای گذشته در خبرها آمد که عبدالعلی علی عسگری رئیس پیشین سازمان صداوسیما به مدیریت بزرگ‌ترین هلدینگ نفتی ایران منصوب‌شده است. این انتصاب غیرمنتظره به‌سرعت با واکنش منفی کاربران در فضای مجازی روبه‌رو شد. انتصاب علی عسگری حتی برای برخی هواداران دولت هم قابل‌هضم نبود. از باور خیلی‌ها علی عسگری ضعیف‌ترین رئیس صداوسیما در بعد از انقلاب است که کارنامه ناموفقی برجای گذاشت. در دوره او صداوسیما ازنظر کیفیت محتوایی و ریزش مخاطبان وضعیت بدتری نسبت به قبل پیدا کرد، عملکرد او تا جایی راضی‌کننده نبود که دوره مدیریتش بر صداوسیما برخلاف اغلب روسای قبلی تمدید نشد و برکنار شد. برخی کاربران این سؤال را مطرح کردند که علی عسگری با چه رزومه و تخصص لازمی روانه هلدینگ خلیج‌فارس شده است، این قبیل انتصابات با شعار تخصص محوری و عدم سهم خواهی پذیری دولت همخوانی دارد؟ برخی هم گفتند علی عسگری اگر فرد توانمندی بود اجازه می‌دادند در همان مسئولیت قبلی که به‌اصطلاح حوزه تخصصی‌اش بوده بماند. با روی کار آمدن دولت سیزدهم از ابتدا شاهد انتصابات عجیب و حاشیه‌دار هستیم. انتصابات فامیلی داد خیلی‌ها را درآورده است. برخی‌ها به کنایه دولت جدید را دولت دامادها می‌خوانند. ظاهراً از نگاه عده‌ای سفره‌ای پهن‌شده که باید از این فرصت و سفره لقمه‌های چرب بگیرند. حتی در چیدن کابینه و انتخاب وزرا هم انتظارات جامعه برآورده نشد. انتصاباتی که حال جامعه را بد می‌کند و امیدشان را از دولت جدید روزبه‌روز کمتر می‌کند. در افکار عمومی دولت و خصوصاً رئیس‌جمهور متهم است که اسیر سهم خواهی‌ها شده و اجازه می‌دهد منصب‌ها به‌دوراز وعده‌های داده‌شده بین افراد توزیع شود. کاربرانی هم خطاب به جریان حاکم نوشتند با شعار انقلابی گری و عدالت آمده‌اید اما عکس آن عمل می‌کنید. اگر می‌خواستید همان کارهای قبلی‌ها را انجام دهید دیگر این‌همه شعار دادن و فاز انقلابیگری‌تان چه بود. هرازگاهی از سوی کسانی که قصد دارند به قدرت برسند و محتاج رای مردم هستند عبارات و واژه‌های شیکی مثل «گردش نخبگان» شنیده می‌شود اما در عمل چیزی که هر بار مشاهده‌شده در پیش گرفتن رویه رفیق‌بازی و جناح‌بازی بوده که دولت جدید هم متأسفانه همان راه تکراری و کوچه بن‌بست را می‌رود. با وجود داشتن خیل زیادی نخبه فکری تعدادی افراد معدود و تکراری بوده که از این شاخه به شاخه دیگر می‌پرند و مسئولیت‌ها بین آن‌ها می‌چرخد. این‌ها اگر گره بازکن بودند که اکنون وضعیت کشور این‌گونه نبود. با این فرمانی که دولت در پیش‌گرفته قطعاً همچنان شاهد انتصابات طنزگونه خواهیم بود.