آن مواعید که کردی مرواد از یادت
ولی‌الله شجاع‌پوریان (مدیرمسئول)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1992
جهت اشتراک در روزنامه همدلی ایمیل خود را ثبت فرمائید


یک سر چند بار باید به سنگ بخورد؟!

احسان دری (روزنامه‌نگار)

نزدیک به دو دهه است که هرازگاهی ماجرای قرارداد کرسنت در فضای سیاسی و رسانه‌ای کشور جنجال به پا می‌کند. خیلی از افراد جامعه پیرامون این قرارداد گازی به‌صورت دست‌وپاشکسته چیزهایی شنیده‌اند، اما هیچ‌گاه برای مردم به‌طور دقیق ابعاد قرارداد و چرایی به بن‌بست رسیدن آن مشخص نشده است. چه کسی یا کسانی باعث تحمیل جریمه هزاران میلیارد تومانی به کشور شده است؟ مشخص نیست و انگیزه‌ای هم برای روشن شدن و مجازات خاطیان دیده نمی‌شود. طی این سال‌ها ماجرای پرونده کرسنت نزد جریانات سیاسی کشور مثل خیلی از موضوعات دیگر ابزاری برای تخریب و تسویه‌حساب بوده و میان هیاهو و دعوای دو گروه هیچ‌وقت مشخص نشد بیژن زنگنه و دولت اصلاحات مقصر بوده یا سعید جلیلی و اصولگرایان عامل شکست قراردادی شده‌اند که روزی قرار بوده برای ما نفع داشته باشد اما کاملاً عکس آن شده است. اما در این ماجرا فارغ از اینکه متهم اصلی کیست موضوعی که باید موردتوجه ما قرار بگیرد اهمیت قراردادهای خارجی و جایگاه نهادهای بین‌المللی است. شاید در داخل بتوانیم کارهایی انجام دهیم که کسی متوجه نشود یا تخلفاتی از طریق نفوذ و لابی و ...برملا نشود و مغفول بماند یا به حاشیه برود، اما نمی‌توانیم هرگونه که خواستیم با خارجی‌ها رفتار کنیم. آنان به جهت الزامات فعالیت خود، اشراف خوبی نسبت به حقوق بین‌الملل دارند. پرونده کرسنت تنها پرونده‌ای نیست که ما از سوی طرف خارجی محکوم‌شده‌ایم و باید جریمه سنگین بپردازیم، به‌طور مثال بارها در قراردادهای ورزشی ما طرف محکوم بوده‌ایم، نمونه آن پرونده «ویلموتس» سرمربی پیشین تیم ملی فوتبال است که میلیاردها تومان پول بیت‌المال باید به جیب کسی ریخته شود که تنها چند بازی سرمربی تیم بوده و نتایج ضعیفی هم گرفته است.  از این نمونه‌ها زیاد است. برخی در کشور برای نهادها و سازمان‌های بین‌المللی جایگاهی قائل نیستند، معتقدند آنان در اختیار استکبار است، هرچقدر حق با آنان باشد اما باید این واقعیت را بپذیرند که تصمیم این سازمان‌ها بر سرنوشت ما مهم بوده و نباید به‌راحتی آنان را دست‌کم بگیریم. معلوم نیست تا کی باید شاهد تنظیم قراردادهای زیان‌بار با خارجی‌ها باشیم و مهم‌تر اینکه هیچ‌کسی هم پاسخگوی امضا و کارشکنی خود نیست. جامعه از این‌همه تناقض و حیف‌ومیل شدن پولی که می‌تواند در جاهای زیادی گره‌گشا باشد عصبانی هستند. به‌راستی چند مرتبه دیگر باید سرمان به سنگ بخورد تا یاد بگیریم به‌راحتی به کشور خسارت نزنیم و اگر خسارت زدیم جوابگو باشیم؟