صبر انقلابی چقدر باید تمدید شود؟
کامران طباطبایی (روزنامه‌نگار)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1832

حضورایران، از جام جهانی تا جامعه جهانی

احسان دری (روزنامه‌نگار)

وارد آذرماه شده‌ایم؛ ماهی که برای نسل ما خاطره‌ای خوش به یادگار مانده است،۲۴ سال از حماسه ملبورن می‌گذرد، روزی که ایرانیان خوشحال‌ترین مردم دنیا بودند. روزی که ما جواز حضور در ماراتن جذاب جام‌جهانی و رقابت عادلانه و آزاد با غول‌های فوتبال دنیا را به دست آوردیم. حضور در جام جهانی فوتبال به‌عنوان بالاترین سطح یک تورنمت فوتبالی برای کشورها یک فرصت طلایی محسوب شده و دارای اهمیت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی است. تیم‌ها به‌سرعت موردتوجه مردم و رسانه‌های دنیا قرار می‌گیرند. پس برای تیم‌های صعودکننده هم ازلحاظ داخلی که باعث ایجاد نشاط اجتماعی می‌شود و از بعد خارجی که دارای دستاوردهای متنوع است جا گرفتن بین ۳۲تیم مهم است. به‌این‌ترتیب ما به‌حق در روز هشتم آذر ۷۶ سر از پا نمی‌شناختیم.
درست در سالروز آن حماسه قرار است دور جدید گفت‌وگوهای برجامی میان ایران و پنج قدرت جهانی آغاز شود؛ برجامی که در صورت احیا باعث می‌شود فعالیت‌های تجاری، علمی و اقتصادی ما در جامعه جهانی نسبت به امروز و چند سال اخیر سهل شود.(به‌خصوص در بحث فروش نفت و تبادلات بانکی)
شاید عده‌ای بگویند مگر جامعه جهانی تنها این چند کشور هستند؟ یا مگر ما حالا هم عضو جامعه جهانی و سازمان ملل نیستیم؟ اما واقعیت اینکه ما امروز در حاشیه و انزوا قرار داریم، مشکلات زیادی از ناحیه تحریم بر ما تحمیل‌شده است، نمی‌توانیم حتی با کشورهایی که آنان را دوست خود می‌دانیم به‌راحتی دادوستد کنیم. اخیراً از سوی یک مقام گفته‌شده که ما مجبور هستیم تولیدات خود را با تخفیف بفروشیم و واردات موردنیاز خود را گران و با چند دست چرخیدن و دست‌به‌دست شدن انجام دهیم؛ پس واضح و روشن است که برخلاف ادعاها و نظرات افرادی که می‌گویند تحریم فرصت است و ما در تحریم می‌توانیم چنین و چنان کنیم، تحریم خصوصاً در یک دهه اخیر ازنظر معنوی و مادی خسارت شدیدی بر ما وارد کرده است که قابل‌تصور نیست. در صورت نتیجه‌بخش بودن گفت‌وگوهای در پیش رو و رسیدن به توافق احتمالی، سایه نحس تحریم از سر ما کوتاه‌تر خواهد شد و ما هم مثل خیلی از کشورهای دیگر می‌توانیم کالا بفروشیم و وارد کنیم و پولمان را بگیریم و انتقال دهیم. دانشمندان و دانشجویان ما برای حضور در مجامع علمی و تبادل علمی با مشکلات کمتری روبه‌رو خواهند شد، آمدورفت مربیان و ورزشکاران و تجار و ...با چالش روبه‌رو نخواهد شد. ادامه وضع فعلی فقط یک ضرر کننده دارد و آن‌هم ما هستیم. همه ایرانیان به‌خوبی از اینکه تحریم چه بلای خانمان‌سوزی است و چطور سرمایه‌های یک کشور را ذره‌ذره آب می‌کند و ارمغانی جز فقر و فلاکت ندارد آگاه شده‌اند و با پوست و گوشت و استخوان خود آن را لمس کرده‌اند، و با وضوح بسیار دیده‌اند که تحریم‌ها چطور می‌تواند در فاصله کوتاهی یک کشور ثروتمند و غنی را فقیر کند و به خاک سیاه بکشاند. خوشبختانه مخالفان قلدر و گردن‌کلفت داخلی برجام با حضور دوستان خود در دولت فعلی، اکنون موافق احیای برجام و گفت‌وگو هستند، حالا اینکه این دوستان چرا در دولت قبل مخالف بودند و اکنون موافق هستند بحثی دیگر است؛ اما لب مطلب اینکه جامعه از حاکمیت و تیم مذاکره‌کننده خلق حماسه‌ای دیگر می‌خواهند؛ از آنان می‌خواهند واقع‌بین باشند و بفهمند کجا و در چه شرایطی قرارگرفته‌ایم. رسیدن به توافق خوب و عزتمند انتظار همه ایرانیان است. امیدواریم گفت‌وگوهای تازه هر چه زودتر به نتیجه خوب ختم شود. امروز لغو و رفع تحریم‌ها از نان شب واجب‌تر است زیرا وجود همان نان شب بدجور به تحریم‌ها گره‌خورده است.