صبر انقلابی چقدر باید تمدید شود؟
کامران طباطبایی (روزنامه‌نگار)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1832

بنشین و دَمی به شادی گذران!

مهدی محمدی (فعال فرهنگی)

ما در دورانی زندگی می‌کنیم که متاسفانه بیش‌تر وقت‌ها صرف دخالت در امور دیگران می‌شود، ولی باید همیشه مد نظر داشت که خودمان مهم هستیم و اولویت را برای خود و کانون خانواده قرار بدهیم. ما باید بیاموزیم برای خودمان زندگی بکنیم، طبق خواسته و علائق خود، نه به میل و سلیقه دیگران. همچنین در کنار توجه کامل به چارچوب هنجار خانواده خود، زندگی و عملکرد دیگران را از زیر ذره‌بین‌مان بیرون بکشیم.
 یاد بگیریم که به ما ربطی ندارد دیگری چه می‌پوشد؟ اهل عبادت است یا نه؟ افراطی است یا معتدل؟ چرا سفر نمی‌رود؟ اگر می‌رود، چرا به فلان‌شهر نمی‌رود؟ بدیهی است که اعتقادی‌بودن یا نبودن دیگری به هیچ‌کس ارتباطی ندارد. در بین این همه باورها بایدها و نبایدها، فقط انسانیت و بیداری وجدان مهم است.
 احترام به عقیده طرف مقابل، یعنی اضافه‌کردن یک برگ زرین به فرهنگ جامعه‌، وسعت بکر ذهن‌مان را در فکرکردن به زندگی شخص دیگر، دگرگون نکنیم. برای زندگی خودمان قوانین داشته باشیم و بر پایه و اصول مقررات تنظیم‌شده زندگی‌مان را پیش ببریم. بی‌گمان با چنین رفتاری است که آشوب‌های اجتماعی کاهش می‌یابد و آرامش خانوادگی ساقه تنومندی خواهد داشت که به سادگی ریشه‌کن نمی‌شود. 
جدی‌گرفتن بازی زندگی اشتباه ماست. خیام بزرگ می‌فرماید:«برخیز و مخور غم جهان گذران/ بنشین و دمی به شادمانی گذران». دنیا به همین سرعتی که می‌بینیم در گذر است. گاهی ما را می‌خنداند، گاهی هم صفحه ورق می‌خورد اما این به ما بستگی دارد که چه‌قدر از زمان زندگی را شاد باشیم.
 اگر تمام اندیشه و عملکرد ذهن‌مان برای خودمان و زندگی خودمان باشد، بی‌تردید اندک‌مجالی پیش می‌آید که حال روحی‌مان خراب باشد. امید آن‌که همگان، همیشه شاد و تن‌درست باشند.