شتاب تورم و خاک گرفتگیِ FATF
محسن رفیق (روزنامه‌نگار)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1776

توجه به گوهر وحدت ملت ایران و جمهوری آذربایجان

علی ملایری (کارشناس مسایل قفقاز)

ماه‌های محرم و صفر و ایام عاشورا و اربعین زمانی برای همدلی و اتحاد ملت ایران و جمهوری آذربایجان است. همه تلاش‌هایی که در طول سال برای تفرقه‌افکنی بین عاشقان اهل بیت (ع) و دوستداران امام حسین(ع) انجام می‌شود، در این دو ماه و مناسبت‌های آن نقش بر آب می‌شود. این ظرفیت فناناپذیر ضامن تقویت پیوندهای مشترک ایران و جمهوری آذربایجان بوده و خواهد بود. اما در مقابل شاهد افزایش تلاش‌های تفرقه‌افکنانه برخی برای حاشیه‌سازی و انحراف افکار عمومی دو کشور در همین دو ماه هستیم. آن‌گونه که به نظر می‌رسد در تقویم کاری برای این ایام برنامه‌ریزی شده است. دست‌هایی در کار است تا ملت امام حسین (ع) را از هم دور نگاه دارد و آن‌ها را نسبت به هم بدبین کند. متاسفانه بحران درمنطقه قفقاز و اختلافات جمهوری آذربایجان – ارمنستان نیز بهانه مورد نیاز برای این گونه فعالیت‌ها را فراهم می‌کند.در قفقاز، زخم قراباغ مهم‌ترین عامل واگرایی منطقه و مداخله خارجی شده است. در سال 2021 زمانی که نیروهای ارتش جمهوری آذربایجان می‌رفتند تا به غائله قراباغ برای همیشه پایان بدهند و تکلیف کار را یکسره کنند، براساس دستوری که از باکو صادر شده بود، از دروازه‌های خانکندی به عقب فراخوانده شدند. معلوم بود که دست‌هایی در کار برای حفظ مناقشه قراباغ و نگه‌داشتن استخوان لای زخم هستند. رژیم صهیونیستی، کشورها و جریان‌هایی که به ادامه مناقشه قراباغ و جنگ جمهوری آذربایجان – ارمنستان برای توجیه حضورشان در منطقه نیاز دارند، هر یک به نحوی در ناتمام گذاشتن حل ‌مسئله قراباغ نقش داشتند. شکی نیست که دست‌هایی درکار است تا تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان مخدوش و این کشور در سایه جنگ باقی بماند. اگر با بصیرت به صحنه نگاه کنیم متوجه خواهیم شد کسانی که چنین سیاستی را تعقیب کردند همان‌هایی هستند که دنبال جدایی ملت ایران و جمهوری آذربایجان هستند و به قول نظامی گنجوی در زیر آب هم آتش‌ستیزی می‌کنند و برای تخریب ایران در افکار عمومی مردم جمهوری آذربایجان کوتاه نمی‌آیند.  جمهوری اسلامی ایران به عنوان کشور همسایه جمهوری آذربایجان و ارمنستان در خلال سی سال گذشته خسارت‌های مادی و معنوی بسیاری بابت مناقشه قراباغ تحمل کرده است. با این حال ایران سعی کرده با حفظ مواضع اصولی به حل و فصل نهایی ‌مسئله کمک کند. رهبر معظم جمهوری اسلامی ایران در سخنرانی مهم که در جریان جنگ اخیر قراباغ ایراد کردند به صراحت اعلام داشتند که «این درگیری نظامی باید هر چه زودتر تمام شود البته همه سرزمین‌های آذربایجان که به وسیله ارمنستان تصرف شده باید آزاد شود و به آذربایجان برگردد.» تاکید ایران بر تمامیت ارضی جمهوری آذربایجان و احترام به مرزهای شناخته شده و انعقاد قرارداد صلح بین طرفین و ایجاد شرایط امن برای زندگی همسایگان، از عناصر موضع ایران در ‌مسئله قراباغ و شرط لازم برای موفقیت سیاست همسایگی ما در منطقه قفقاز است. بدون شک تا زمانی که قرارداد صلح پایدار بین باکو و ایروان امضا نشود، ایران‌ستیزی در جمهوری آذربایجان ادامه خواهد داشت و زمینه برای بازی دشمنان ایران در این کشور فراهم خواهد بود. مقامات باکو با بهانه جنگ با ارمنستان بر گسترش روابط با رژیم صهیونیستی تاکید و پای رژیمی را که جرثومه اشغالگری، کشتار و توطئه و اغفال است ،به مناطق مرزی ایران باز می‌کنند. این روزها بار دیگر شاهدیم که برخی از عناصر معلوم‌الحال مخالف دوستی دو ملت برادر، در شمال ارس چشم‌ها را بسته و دهان را باز کرده و بر طبل تفرقه می‌کوبند. مواضع رسمی و تلاش همه جانبه ایران برای استقرار صلح پایدار مبتنی بر «بازگرداندن تمام سرزمین‌های جمهوری آذربایجان به این کشور» را نادیده گرفته و هر روز موضوعی را برای فرافکنی و افترا زدن بهانه می‌کنند. 
این روزها در شرایطی که دولت جدید ایران در پیام کتبی و تماس‌های متعدد بر اراده خود برای تقویت همه جانبه روابط با جمهوری آذربایجان تاکید کرده، عناصر مذکور تصویر چند کامیون را پایه داد و قال و طرح ادعاهای غیردوستانه قرار داده‌اند. در ادامه ده‌ها سال تلاش کمونیست‌های شوروی سابق برای ایجاد تفرقه بین مردمان جمهوری آذربایجان و ایران، برخی از  سیاستمداران باکو نیز در سی سال گذشته بی‌وقفه این خط تفرقه را ادامه داده‌اند.   
ماه‌ها، از آغاز روند بازسازی در مناطق همجوار مرزهای ایران می‌گذرد. به هر دلیلی موضوع گشایش راه آهن قفقاز که محور بسیار با اهمیتی برای ارتباط ایران با قفقاز و کشورهای اوراسیاست معطل مانده است. ابتکارات سازنده ایران در زمینه کمک به رفع موانع راه‌های مسدود شده در قفقاز که به طرفین ارائه شده، بی‌جواب مانده است. ابتکار ایران برای استقرار صلح پایدار در قفقاز و ریشه کن کردن جنگ و دشمنی مسکوت گذاشته شده و به جای آن سیاست کشاندن پای بیگانگان به منطقه پیگیری شده است. این‌ها همه متاع بازار سیاست است و آنچه ملت ایران و جمهوری آذربایجان باید به آن بها بدهند گوهر وحدت بر اساس مشترکات است و البته همه می‌دانیم که «به سختی در کف آید گوهر خاص».