فهم گفت‌وگو؛ مقدم بر انجام آن
رضا صادقیان (روزنامه‌نگار)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

2074
جهت اشتراک در روزنامه همدلی ایمیل خود را ثبت فرمائید





متأسفانه شما فراموش شدید!

روح‌الله شهابی (روان‌شناس و پژوهشگر)
با آغاز همه‌گیری ویروس کرونا در کشور، مدارس ناگزیر، برگزاری کلاس‌های خود را از حضوری به «برخط» تغییر دادند و معلمان مجبور به انطباق روش‌های معمول تدریس خود با بستر آنلاین شدند. این موضوع برای دانش‌آموزان عادی مشکلاتی را ایجاد کرده که البته موضوع این نوشته نیست بلکه آنچه مدنظر است ملاحظۀ وضعیت حدود 150هزار دانش‌آموز دارای نیاز ویژه در برنامه‌ریزی‌ها برای چنین روزهایی است. این دانش‌آموزان که طیف وسیعی شامل کودکان و نوجوانان دارای آسیب شنوایی، کم‌توانی ذهنی، آسیب‌دیدگی بینایی، کم‌توانی جسمی حرکتی، اختلال‌های رفتاری، اتیسم و دارای مشکلات یادگیری خاص را شامل می‌شوند بیش از این به شکل‌های مختلف از برنامه‌های آموزش فردی بهره می‌بردند که اکنون امکان تداوم این نوع از آموزش برای آن‌ها فراهم نیست. آنچه موضوع را بغرنج‌تر می‌کند آن است که این گروه از کودکان علاوه بر دشواری‌هایی که کودکان عادی دارند، هر یک مشکلات هم‌زمان دیگری را نیز تجربه می‌کنند. برای مثال، ضمن آنکه «کاردرمانی» آن‌ها متوقف‌شده است، مجاب کردن آن‌ها به نشستن طولانی در مقابل صفحه‌های نمایش الکترونیکی و یادگیریِ مدرسه‌ای ازاین‌گونه وسایل با چالش بسیار بیشتری همراه است. پرسش اساسی‌ آن است که چه باید کرد؟ اگرچه در مورد امکان فراهم‌شدن برخی از این اقدامات، خود تردید دارم بااین‌حال پیشنهاد می‌شود: (1) از جدید‌ترین فناوری‌ها برای کاهش کاستی‌هایِ کلاس‌هایِ مجازی استفاده شود. امروزه ابزارهای دیجیتال بسیاری وجود دارد که به ایجاد یک فضای جذاب آنلاین برای آموزش چندرسانه‌ای کمک می‌کند. (2) با کمک سازمان‌های پژوهشی موجود ازجمله پژوهشگاه مطالعات آموزش‌وپرورش، برنامه‌های آموزش شناختی جامعه‌محور تدوین و به مراقبین این گروه از کودکان جهت کاربست در تعامل روزانه خود با آن‌ها، آموزش داده شود. این برنامه‌ها متمرکز بر تحریک و آموزش شناختی در منزل توسط مادر است و اثربخشی آن‌ها مورد تأیید تجربی قرارگرفته است. (3) برنامه درسی با نیازها و توانایی‌های هر دانش‌آموز به‌گونه‌ای که قابلیت اجرا در بستر آنلاین را داشته باشد، متناسب‌سازی شود. یکی از مشکلات اساسی آموزش‌های مجازی در قالب فعلی آن است که تفاوت‌های فردی کودکان در آن دیده نشده است، ازاین‌رو جبران این نقصان ضروری است. (4) با لحاظ مواردی مانند حضور تمام‌وقت والدین در منزل، نحوه استفاده کودک از وسایل الکترونیکی، وجود فضای فیزیکی مناسب در منزل برای انجام فعالیت‌های حرکتی و مانند آن، برای هر کودک برنامه آموزشی اختصاصی توسط معلمان مربوط و گروهی از متخصصان، تنظیم شود. ضروری است این برنامه حداکثر شباهت ممکن را با یک روز معمولی در کلاس درس فیزیکی داشته باشد و تنوعی که در آموزش‌های ویژه وجود دارد نیز در آن دیده شود. (5) بسیاری از والدین این گروه از کودکان نیازمند راهنمایی‌های مداوم در جزئی‌ترین امور هستند، ازاین‌رو ارتباط بین والدینِ آموزش‌دیده با یکدیگر و با متخصصان، تسهیل شود تا ایده‌ها در مورد روش‌هایی که در محیط خانه می‌تواند کارساز باشد را به سهولت باهم به اشتراک بگذارند. (6) شاید به‌عنوان مهم‌ترین و ساده‌ترین اقدام، انتقال این پیام به کودکانِ دارای نیازهای ویژه و خانواده‌های آن‌ها است که شما فراموش نشدید. امری که به نظر می‌رسد تاکنون موردتوجه قرار نگرفته است