پاپ در عراق و نوید همبستگی ادیان
دکتر سیف‌الرضا شهابی (کارشناس سیاسی)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1646

شجریان و موسیقی در ایران

دکتر سیف‌الرضا شهابی (کارشناس سیاسی)
محمدرضا شجریان بعد از سال‌ها تلاش برای زنده نگه‌داشتن موسیقی سنتی ایران و دور نگه‌داشتن فضای موسیقایی کشور از موسیقی مبتذل، رخ در نقاب خاک کشید و خداوند رحمان رحمتش کند. اکنون با توجه به میزان محبوبیت شجریان در میان بخش‌هایی از اقشار جامعه، فرصت مناسبی است تا جمهوری اسلامی تکلیف خودش را با موسیقی به‌طور شفاف و روشن مشخص کند و جامعه را از این بلاتکلیفی و سر درگمی خارج سازد. اگر موسیقی حرام است اعلام کند و از صداوسیما حذف کند تا همگان تکلیف خود را بدانند و اصحاب موسیقی و مشتاقان آهنگ‌های دلنشین و غیرمبتذل بدانند چه باید بکنند یا می‌پذیرند یا بر اعتراضات مدنی در عرصه موسیقی می‌افزایند و اگر اشکال شرعی ندارد باز هم فضای موسیقایی را از دوگانگی فعلی خارج کند. در هر کاری دوگانگی معقول به نظر نمی‌رسد.در حالی که صداوسیما آهنگ‌های گوناگون از سنتی و پاپ و راک و.... پخش می‌کند، اما همان گروه نوازنده اجازه نداشته باشند کنسرتی با حفظ شئون لازم در هر کدام از شهرهای کوچک و بزرگ کشور برگزار کنند، نوعی دوگانگی است و فاجعه‌ای بزرگ. بخشی از چالش زنده‌یاد شجریان با جمهوری اسلامی ناشی از همین بلاتکلیفی و مشخص نبودن وزن موسیقی در جامعه و هنر کشور بود و این روزها شاهدیم که این چالش بیش از آنکه به نفع جمهوری اسلامی تمام شود به ضررش و به سود موزیسین‌هایی چون شجریان ختم شد...
و محبوبیت ایشان را در بین اقشار جامعه که بعد از درگذشتش شاهدیم افزود تا جایی که مسئولان کشور برای ارسال پیام تسلیت از یکدیگر سبقت گرفتند.اکثریت مردم از فشارهای زندگی، گرانی، بیکاری و... ناراحت و نگران هستند و اگر نظام جمهوری اسلامی بر سر مسائلی نظیر موسیقی سنگ پیش پای هنرمندان بگذارد، بر خشم جامعه افزوده می‌شود و با بی‌تدبیری بر جمع مخالفان می‌افزاید و آن‌گاه نباید انتظار داشته باشد مردم و جامعه در آرامش به سر برند، زیرا از ناآرامی دودی بر خواهد خاست که چشم‌های همگان را آزار خواهد داد. هر شخصی در این اوضاع و احوال، از شادی و تفریح سالم که یکی از آن‌ها موسیقی است حمایت کند، مورد استقبال مردم قرار می‌گیرد و محبوب دل‌های عامه جامعه می‌شود. وقتی مردم مجاز باشند از طریق صداوسیما موسیقی را بشنوند، اما در همان حال نشان ندادن ابزار موسیقی و نوازندگانی که سال‌ها تلاش کردند تا در یکی از رشته‌های نوازندگی مهارت پیدا کنند و دوست دارند در چشم طرفداران موسیقی قرار داشته باشند، چه مفهومی دارد؟! بخشی عمده‌ای از افرادی که در این روز‌ها در فضای حقیقی و مجازی با پیام‌ها و... برای زنده‌یاد شجریان سوگواری می‌کنند، گذشته از احترامی که برای آن مرحوم قائلند و گذشته از مسائل سیاسی، به خاطر ایستادگی ایشان در مقابل منع‌کنندگان و مخالفان موسیقی در کشور است. امیدواریم مسئولان این پیام را این روزها درک کنند و در مخالفت‌‌هایشان تجدیدنظر کنند.با همه تضییقاتی که وجود دارد، بسیاری از جوانان کشور در آموزشگاه‌های موسیقی، که اتفاقا این آموزشگاه‌ها با مجوز فعالیت می‌کنند، موسیقی را می‌آموزند و توقع دارند حاکمیت برای آموخته‌هایشان ارزش قائل شود و وقتی می‌بینند با کم‌توجهی و حتی بی‌توجهی و مخالفت مسئولین مواجه می‌شوند حب‌الوطن را به عطایش می‌بخشند و این بخشیدن فاجعه‌ای است برای آینده کشور.