«اغتشاشگر خواندن معترضان از اساس اشتباه است»

بی تردید از دیرباز تاکنون ما ایرانیان در میان مردمان روی این کره خاکی در موضوعاتی از جمله وطن دوستی و وطن پرستی و خاک و سرزمین مان حساس بوده ایم. ایرانیان همواره از همه چیز ، حتی جان شیرین خود برای دفاع از سرزمین شان در ادوار مختلف تاریخ گذشته اند و این موضوع در تاریخ ثبت مانده است.

ایرانیان معدود مردمانی بوده و هستند با کمی ها و کاستی ها و ریاضت ها در ازای حفظ سرزمین شان سوخته و ساخته اند . چه چیزی باعث شده است که غالب اعتراضات در ادوار مختلف حاکمیت کنونی در ایران خشونت آمیز بوده و بگونه ای اعتراض نرم و آرام کمتر داشته ایم. مطابق با اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، اعتراضات مسالمت آمیز با رعایت دو شرط:

۱- به همراه نداشتن سلاح و ۲- مخل نبودن مبانی اسلام، آزاد اعلام شده و این حق به رسمیت شناخته شده است. حاکمیت موظف است با رعایت این دو شرط امنیت این اعتراضات را تأمین نماید. متأسفانه علیرغم بیان داشتن حق اعتراض از سوی مسولان برای مردم ،عملا ساز و کار اعتراض طبق قانون اساسی برای معترضان هیچگاه فراهم نشده و بگونه ای این قانون فقط بالقوه وجود داشته و هرگز بالفعل و عملی نگردیده است.

نمی توان از اعمال تحریم های خارجی که برخی از دلایل آن باز هم به سیاست های اشتباه حاکمیت برمی گردد و تأثیر آن بر معیشت مردم چشم پوشی کرد اما ما در کشوری زندگی میکنیم که سرشار از منابع غنی خدادادی هستیم و فساد و ناکارآمدی مدیران و مسولان از دلایل اصلی شرایط بد اقتصادی کنونی است.

ما در کشوری زندگی میکنیم که مردم و اکثریت مسولین در دو عالم جدا و متفاوت زندگی میکنند ،مسولان ما که عنوان خادم و نوکر مردم را یدک می کشند بی دغدغه و در رفاه و آسایش و آرامش زندگی میکنند و غالب مردم برای گذران یک زندگی معمولی دغدغه ها و. مشکلات اساسی دارند.

همین دغدغه ها که غالب آن ناشی از فشار های اقتصادی است باعث آسیب به روح و روان مردم شده و طبیعتأ از همه این مردم نمی توان انتظار رفتاری معقول و منطقی داشت . پس اینکه به محض شروع یک اعتراض یا مجموعه اعتراضات ناشی از یک حق مسلم بخواهیم برای به رسمیت نشناختن آن را به سمت و سوهایی خاص جهت دهی کنیم و بدلیل اینکه ساز و کار و فرهنگ اعتراض را خود نهادینه نکرده ایم و صرفأ بدنبال بزرگنمایی نقایص و نقایض آن اعتراض و خفه کردن آن باشیم ،این موضوع چیزی جز خودزنی نیست.

متأسفانه غالب مسولان چهل و اندی ساله این کشور بیشتر از مردم به فکر خویش و خود بوده اند و مجموعه ای از عوامل که در این یادداشت نمی گنجند باعث شده که ملت در تأمین مایحتاج خود دچار مشکل شوند و طبیعتأ راهی جز اعتراض نداشته که ساز و کاری برای همین اعتراض هم از اساس تعبیه و تعیین نشده است و خسارت های جانی و مادی ناشی از این موضوع هم طی سالیان گذشته مصیبت بار و تأسف بار بوده است و انگار نمی توانیم از تجربیات و گذشته موضوع به این مهمی درس عبرت بگیریم .

طبیعتأ نهادینه نشدن و نبود فرهنگ اعتراض باعث انحراف یک اعتراض و رفتن به سوی خشونت می شود. ضمن نفی به خشونت کشیدن اعتراضات از سوی معترضان ، مادامیکه حاکمیت ساز و کار اعتراض مسالمت آمیز را برای مردم تعیین ، تبیین و پیاده سازی نکند اغتشاشگر خواندن معترضان به یک کاستی و مشکل مشهود ناشی از ضعف مسولین و حاکمیت ، مردود و غیرقابل قبول است.

پس باید ضمن به رسمیت شناختن اعتراضات که واقعیت غیرقابل انکار و رفتار قهری جامعه در مقابل فشارها ،نابسامانی ها و وضعیت اقتصادی و اجتماعی موجود است، بتوان با ساز و کاری با معترضین ارتباط برقرار کرد و به خواسته های آنها احترام گذاشته و چشم و گوش خود را بر این اعتراض ها نبست ، چرا که بی توجهی به خواسته های بحق در یک جامعه آتشفانی در دل یک کوه عظیم است که هر لحظه می تواند فوران کرده یا منفجر شود و عواقب آن جبران ناپذیر خواهد بود. در پایان به حاکمیت توصیه می شود؛ قدر این مردم شریف ،نجیب و بزرگ را بدانید.