روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
15 اسفند 1394  |  بین الملل  |  کد خبر: 7204
0
0
تئاتر در محاصره مشکلات!
آیدین ریاضی ‪-‬ تئاتر ایران همزمان با نهضت مشروطه در کشور شکل گرفت. این هنر ماندگار که عمری بیش از یک قرن در سرزمین ما دارد، به گواهی آمار، نزدیک به نصف عمر خود را با اتکا به دولت سپری کرده است. تئاتر در اوایل شکل‌گیری، مخاطب محدودی از طبقه مرفه جامعه داشت و رفته‎رفته در بین توده مردم نیز جا باز کرد و در تماشاخانه‌‎ها برای عموم روی صحنه رفت. اما از دهه چهل که هنرمندان تئاتر فعالیت، خود را به عنوان کارمندان دولت در اداره تئاتر آغاز کردند‎، این هنر به سمت دولتی‌شدن رفت. در این زمان با ساخت چند تالار دولتی و مجموعه تئاتر شهر، دولتی بودن تئاتر بیش از پیش رخ نمود تا جایی‎که به اعتقاد بسیاری، ارتباط این هنر با بدنه جامعه بسیار ضعیف شد و این دولتی بودن که تئاتر را با مشکلات عدیده‌ای مواجه کرده بود، تا به امروز نیز ادامه پیدا کرد و دیرزمانی است که همه هنرمندان تئاتر به امکانات و بودجه دولتی بسنده کرده‌اند. در شرایط فعلی شکل‌گیری تئاتر خصوصی یکی از راهکارهای بهبود وضعیت موجود است.
اما وضع امروز با اختصاص ندادن بودجه کافی برای تئاتر از یک طرف و نظارت مستقیم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بر کلیه ارکان تئاتر از طرف دیگر مسائلی است که تئاتر دولتی در ایران با آن رو‌به‌رو است.
عدم تخصیص تامین بودجه کافی برای تئاتر از جانب دولت و گاه مجلس شورای اسلامی، کمبود امکانات، کمبود مکان اجرا و پایین بودن دستمزد هنرمندان تئاتر را در پی دارد.از سال‎‎ها پیش، زمزمه خصوصی سازی تئاتر ایران وجود داشته است، اما آیا امکان خصوصی‎شدن تئاتر وجود دارد؟ آیا این‎که هر گروه تئاتر، سالنی در اختیار داشته باشد و آن را اداره کند، در کشور ما امکان‎پذیر است؟ سهم دولت در خصوصی‎سازی تئاتر ما چقدر است؟ هرچند رغبتی به این امر از دولت‎مردان دیده نمی‎شود و از هنرمندان نیز کسی کاری انجام نمی‎دهد. همه هنرمندان به مرکز هنرهای نمایشی عادت کرده‎اند و قدرت ریسک پذیری برای خصوصی‎شدن تئاتر در هنرمندان نیست.
این‎که بگویند به ما بودجه و امکانات بدهید و دیگر کاری به کار ما نداشته باشید، شدنی نیست. از طرف دیگر، مادامی که دولت بر تولید تئاتر مورد نظر خود اصرار دارد و پول می‎دهد تا اهداف و اندیشه‌های خودش را توسعه بخشد، خصوصی سازی کار سختی است. یکی از راه‎کارهای بازگشت دوباره تئاتر به متن جامعه، ایجاد تئاتر خصوصی است که البته چهار مانع اصلی دارد؛ اول اقتدار مسئولان دولتی به سبب در اختیار داشتن بودجه، مالکیت سالن‌ها، امکانات تصویب متن، مجوز اجراو ... دوم، فقدان جایگاه مناسب فرهنگ و هنر از جمله هنر نمایش در سبد روزانه خانواده‎های ایرانی، سوم تشتت کاری و فکری هنرمندان، به دلیل آن‎که در این دوران به علت مشکلات مالی و اجتماعی و دیگر سیاست‌های فرهنگی تقریبا هیچ گروه ثابتی وجود ندارد و اگر هم وجود داشته باشد، انرژی‌‎‎ها و اعضای آن پراکنده و دلبستگی‌هایشان چند پاره است و بر همه این‎ها کج‎سلیقگی فراوانی را باید افزود که این هنرمندان در انتخاب و اجرای آثار نمایشی به خرج می‌دهند و سرانجام چهارم آن‎که هیچ نوع سرمایه‎گذار فرهنگی در کار نیست که حاضر باشد، در این دوران تورم و بحران‌های غیر قابل پیش‌بینی، توان مالی و سرمایه خود را در فعالیت‌های فرهنگی به خطر اندازد.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه