روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
27 فروردین 1398  |  دانش و فناوری  |  کد خبر: 60589
0
0
اندر حکایت وقتی که حرفی حرف می‌آورد
مازیار سوادکوهی- طنزنگار: باور بفرمایید که ما آدم‌ها کلا با حرف دیگران زنده‌ایم، حالا این حرف می‌خواهد خوب و قشنگ و زیبا و فصیح و بلیغ و متین و مسجع و مربع و مستطیل باشد یا خواه الکی و پشمکی و خشککی و شیشکی و پیشکی و هیشکی و ماست‎مالی و شیرمالی یا هر جور دیگر باشد، کلا اگر این نوع حرف‌ها نباشد، پس بفرمایید که انسان‌ها چگونه می‌توانستند واژه‌ها یا به اصطلاح زبان خودشان را برای آیندگان به ودیعه بگذارند تا زبانشان استمرار داشته باشد. ما حتی معتقدیم برای حفظ یک زبان مثل زبان خودمان هر کس هر جور حرفی خواست بزند، بزند؛ مشکلی نیست، مهم این است که حرف زدنش باعث می‌شود که دیگری هم حرف بزند و کلا وقتی که می‌گویند حرف، حرف می‌آورد، منظور این مثل در حقیقت تحکیم قدرت زبان مادری بود، حالا زبان پدری بماند برای بعد. باور بفرمایید سیل بهاری امسال باعث شد که ادبیات ما گل‌آلود و سیل‌زده شود. باور ندارید حرف‎‌های مسئولان را گوش کنید و مصداق یار بی پرده از در و دیوار به ذهنتان تداعی می‌شود. مثلا همین جناب آقای اسحاق‌‎خان جهانگیری که عمرشان مستدام باد به عنوان اولین معاون آقای روحانی در جلسه شورای عالی آب گفته بود«بحران سیل باعث شد جلوگیری از تجاوز به طبیعت جدی گرفته شود». خب، این حرف خودش خوب است، اصلا مهم نیست که معلوم نیست از سوی چه کسی و کدام نهادی و کدام سازمان و دولتی جدی گرفته می‌شود، مهم این است که جدی گرفته می‌شود. خودِ همین موضوع به قول شاعر چند قدم به جلو است. باور بفرمایید. همین.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه