روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
25 اسفند 1397  |  دانش و فناوری  |  کد خبر: 60039
0
0
ضرورت بازشناخت ایرج میرزا
شهریار شاهین‌دژی ‪-‬ ایرج را شاید بتوان گفت که یکی از موفق‌ترین کسانی است که توانست کلمات کوچه و بازار و تاحدودی عامیانه را وارد شعرش کند. ایرج آنقدر روان حرف می‌زند که عین سخن گفتن معمولی است، مثل سعدی. آنقدر شعر او روان است که آدم فکر می‌کند که من هم راحت می‌توانم مثل آن را بگویم، ولی امکان پذیر نیست؛ یعنی سخن گفتن مانند ایرج تقریبا غیر ممکن است.
ایرج بسیار جای کار کردن و پرداختن دارد. چون در خیلی از جاها ما ایرج را درست نشناختیم و اکثر افراد ایرج را بیشتر به هجویاتش می‌شناسند. چرا ما زمانی که اسم ایرج میرزا را می‌شنویم، فقط شعرهای بد ایرج به ذهن ما می‌آید؟ بنده در مقاله‌ای در جای دیگر ذکر کرده‌ام که ایرج یک بیت در رثای امام حسین (ع) دارد که وقتی علامه طباطبایی این شعر را می‌شنود، به گریه می‌افتد و می‌گوید کاش ایرج این شعر را به من بدهد و من در عوض تفسیر المیزان را به او بدهم؛ این کم چیزی نیست و چرا باید این شعر نادیده گرفته شود؟ یا مثلا شعر معروف او در مذمت
شراب که:
« ابلیس شبی رفت به بالین جوانی/ آراسته با شکل مهیبی سر و بر را»
در آخر می‌گوید: «ای کاش شود خشک بن تاک خداوند/ زین مایه شر حفظ کند نوع بشر را» که شعر کاملا اخلاقی است.
بیشترین حرف من این است که ایرج شاعری است که باید دوباره او را شناخت و مجددا به او پرداخت. هجویات او سر جای خود، ولی اگر این هجویات نبود، چقدر زیباتر می‌شد دیوان او را بررسی کرد. حتی بعضی از همین بیت‌های ایرج را اگر به صورت جداگانه برای شما بخوانم، نمی‌توانید حدس بزنید که شعر ایرج است. ایرج‌ میرزا شعرهای اخلاقی و عاشقانه زیاد دارد ولی نمی‌دانم بنابر دلایل مختلف افراد ایرج را بیشتر با هجویات او می‌شناسند که این تا حدودی جفا در حق ایرج است.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه