روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
09 مهر 1397  |  ورزش  |  کد خبر: 53331
0
0
موسیقی وزیری مثل شعر نو است
مجید کیانی‪-‬ نقاط اشتراک زیادی میان موسیقی دستگاهی ایران با موسیقی مکتب علینقی وزیری وجود دارد اما علینقی وزیری می‌خواست موسیقی سنتی ما را ارکسترال و هارمونیزه کند، این در حالی است که موسیقی دستگاهی ما می‌خواهد بر اساس همان روند سینه به سینه و روایی خودش تداوم پیدا کند. در اینجا یک تضاد میان موسیقی دستگاهی با موسیقی مکتب وزیری ایجاد می‌شود که ضرورت تفکیک این دو را به وجود می‌آورد. نقطه مشترک اصلی میان موسیقی مکتب وزیری با موسیقی دستگاهی این است که هر دو نگاهی جدی و هنری دارند. البته موسیقی دستگاهی ایرانی ویژگی‌هایی دارد که قابل نگارش با ابزار غربی نیست، نمی‌گویم علینقی وزیری کار خوبی انجام نداده و به موسیقی ما ضرر رسانده. چنین باوری ندارم اما حرفم این است که وزن‌ها، نغمات و المان‌های موسیقی دستگاهی طوری است که نمی‌شود با آوانویسی غربی حفظش کرد. موسیقی دستگاهی را باید مثل شعر کلاسیک دانست که باید جایگاه حافظ، سعدی، مولانا و شعرای معاصر این سبک از شعر را حفظ کرد. موسیقی مکتب وزیری هم مثل اشعار نو است که باید باشد و به کار خودش ادامه دهد. مهم این است که این دو از همدیگر تفکیک شوند و تفاوت‌های میان این دو ژانر مشخص شود. آقای وزیری در موسیقی هارمونی ایجاد کرد. او با استفاده از سازهای ایرانی در کنار سازهای غربی، ارکستر تشکیل داد و موسیقی جدیدی را با نگاهی علمی به روی صحنه برد. جایگاه این موسیقی باید حفظ شود چون آقای وزیری می‌خواست این موسیقی در جایگاه هنری عرضه شود، نه در جایگاه موسیقی عامه‌پسند و بازاری.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه