روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
24 اردیبهشت 1397  |  یادداشت  |  کد خبر: 47029
0
0
عادل جهان آرای
تفاوت مدیریت شهری اصلاح‌طلبان و اصول‌گرایان
این روزها اگر کمی به بیلبوردهای تبلیغاتی در گوشه و کنار پایتخت توجه کنیم‏، بی‌تردید بیش از همه محتوا و شکل آنها ما را به مسیر تازه‌ای هدایت خواهد کرد که چه بخواهیم، چه نخواهیم نتیجه انتخابات 29 اردیبهشت سال 96 است. وقتی لیست امید در تهران با رای قاطع پیروز انتخابات شد و اصلاح‌طلبان برای بار دوم بی‌کم و کاست همه کرسی‌ها را از آن خود کردند، انتظار این بود که رفتار شهرداری تهران در عرصه‌های مختلف عمرانی، فرهنگی و اجتماعی هم تغییر کند. در دوران 12ساله حضور قالیباف بر گرده فرهنگی شهر تهران، کمتر روزی بود که شهروندان تهرانی صبح‌گاهان وقتی که از خواب بیدار می‌شدند یا در بزرگرا‌ه‌ها و خیابان‌ها حرکت می‌کردند با یک بنر تبلیغی خشن و نفرت‌پراکن روبه‌رو نشوند. گرچه در برخی مواقع شهرداری وقت برای خالی نبودن عریضه گاهی تابلوهای دیگری را هم به نمایش می‌گذاشت، اما اساس و بنیاد کار تبلیغی دوستان اصول‌گرا در شهرداری تهران علاوه بر دخالت درکارهای دولت، پیگیری خط تنش سیاسی بود.
شهرداری تهران در دوران قالیباف بیش از آنکه دغدغه شهری داشته باشد، فکر و ذکرش به پس و پشت رخدادهای سیاسی بود. خاطره کوتاه‌مدت تهران حتما به یاد دارد که در بحبوحه مذاکرات ایران با کشورهای غربی، مدیران فرهنگی وقت شهرداری با پول مردم بنرهای تبلیغی متعددی را در شهر نصب می‌کردند که نه تنها در حوزه وظیفه آنها نبود، بلکه خود بر ایجاد تشویش و نگرانی در بین مردم می‌افزود. شک نکنید اگر امروز اصول‌گرایان بر مسند شهرداری تهران تکیه زده بودند، بعد از خروج آمریکا از برجام، مردم تهران باید شاهد تصاویر جورواجور از ترامپ و دیگر روسای غربی می‌بودند.
برای مدیریت شهری اصول‌گرایان مسائل فرهنگی و اجتماعی شهرداری تهران اولویت اصلی نبود، مهم این بود که با هر نهاد یا جریانی که مخالف بودند به انحای مختلف با خراش زدن به چهره شهر، تسویه حساب کنند. این شیوه بعد از روی کار آمدن دولت روحانی شدت گرفت و تهران نمایشگاهی از تابلوهایی شد که هیچ سنخیتی با مرام، رفتار و فرهنگ مردم آن نداشت. پر بیراه نیست که بگوییم به همین دلیل اکثریت رای‌دهندگان تهرانی در 29 اردیبهشت 96 اجازه ندادند حتی یک نفر از حامیان مدیریت شهری اصول‌گرایان وارد صحن شورای شهر شوند.
اما از زمانی که مدیریت شهری پایتخت به اصلاح‌طلبان رسید، کاملا می‌توان هوای متفاوتی را در شهر تهران تنفس کرد. دیگر خبری از بیلبوردهای تبلیغی نفرت‌پراکن در شهر نیست. دیگر روی در و دیوار شهر شعارهای سیاسی هدفدار که ذیل آن آرم شهرداری تهران باشد، دیده نمی‌شود. این روزها بنرهای تبلیغی و بیلبوردهایی که آرم شهرداری تهران را دارند، گاه با متن‌های زیبا و شاعرانه، یا با نثرهای ادبی و گاه با تصاویر شاعران و ادبای ایران در منظر تماشای مردم قرار می‌گیرند. شکی نیست مردمی که صبح‌ها یک تصویر زیبا یا متن دلنشینی را می‌بینند و می‌خوانند چه بسا از لحاظ روحی و روانی نوعی آرامش به آنها هدیه شود. مدیریت شهری اصلاح‌طلبان همان‌گونه که در شعارهای خود به حق شهروندی و زیست سالم شهری اعتقاد داشتند، حداقل در چهره شهر تصویر قابل انتظاری را ارائه دادند.
مدیریت شهری اصول‌گرایان سعی می‌کرد بیشتر روی خط رسانه‌ها باشد و با بهره‌گیری از رانت تلویزیون و رادیو و با بزرگ‌نمایی برخی کارهای عمرانی، خط فکری و فرهنگی خود را که مبتنی بر تشویش و نفرت‌افکنی بود، به صورتی مهندسی شده، واقعی و خواست مردم بنامد. اما 29 اردیبهشت 96 بر آن تفکر خط بطلان کشید.
مدیریت شهری اصلاح‌طلبان می‌خواهد آن وجه از خواست و انتظاری را که مردم از شهر و مدیریت و زیست سالم شهری دارند و این‌که امکان زیست بهتر و آرام‌تر در شهر میسر شود، عملی کنند. رفتار اصلاح‌طلبان در حوزه فرهنگی و اجتماعی شهری تاکنون توانسته است شمایی مقبول در این حوزه ارائه کند. رنگ و رخسار شهر از سر درون اصلاح‌طلبان خبر می‌دهد، خبری حاوی آرامش، شادی و امید. رنگی که پیش از این نشانی از آن را کمتر می‌توان یافت. مدیریت شهری اصلاح‌طلبان مردم‌محور است و همانگونه که در طول یک سال گذشته نشان داده‌اند نباید به حوزه‌های غیر تخصصی ورود کنند، از این به بعد نیز همان رفتار را خواهند داشت تا بتوانند به وعده‌های اردیبهشتی خود عمل کنند.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه