روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
25 بهمن 1396  |  جامعه  |  کد خبر: 43893
0
0
تحلیل ادعای یک تهیه کننده ناکام در جشن سی و ششم مبنی بر شکایت از دبیرخانه تورنمنت سینمایی فجر
«لاتاری» جشنواره را دادگاهی می کند
حسن کیا وکیل پایه یک دادگستری: از نظر حقوقی این مسئله هیچ ارتباطی به دیوان عدالت اداری ندارند
همدلی| رضا نامجو- «بعداز صحبت‌های ٢ نفر از داوران عزیز جشنواره فیلم فجر درخصوص ممیزی محتوا به‌جای داوری و پست آقای حمید فرخ‌نژاد، یک تیم حقوقی به من اعلام کردند شکایت از دبیرخانه جشنواره قطعاً قابل طرح در دیوان است و قصد پیگیری دارند.»
این ها آخرین جنجال های تهیه کننده «لاتاری» است. محمود رضوی که خودش نمی‌داند ادعاهایی که شب اعلام برندگان در حساب توئیتری اش مطرح کرده بود، بار حقوقی دارد، حالا اعلام کرده سخنان مطرح شده از سوی دو تن از داوران جشنواره سی و ششم فیلم فجر در مورد علل ناکامی فیلم سینمایی «لاتاری» می‌تواند دست او و همکارانش را در طرح شکایت از دبیرخانه جشنواره فیلم فجر باز کند.
فارغ از این که شیوه مواجهه موافقان و منتقدان با انتخاب های هیئت داوران جشنواره فیلم فجر و البته هر جشنواره دیگری چطور باید باشد، به نظر می رسد رضوی ناخواسته دارد مواجهه‌ای دادگاهی و قضاوتی را با مسئله هنر و سلیقه در هم می آمیزد و احتمالا چنین شیوه برخوردی صدها بار خطرناک تر از آن چیزی است که حتی به ذهن آقای تهیه کننده هم می رسد.
با در نظر گرفتن آنکه یکی از دلایل عنوانی رضوی برای امکان طرح شکایت در دیوان عدالت اداری، اظهارات حمید فرخ نژاد درباره تفاوت میان وظایف ذاتی هیئت انتخاب و هیئت داوران جشنواره فیلم فجر است، لازم است به یادداشت این بازیگر شناخته شده هم توجه شود. فرخ نژاد روز بعد از حضور محمدرضا فروتن و رسول صدرعاملی از اعضای هیئت داوران جشنواره سی وششم در برنامه سینما هفت نوشت: «از صحبت‌های چند تن از داوران محترم جشنواره فیلم فجر چنین بر می‌آید که عدم رضایت از مضمون فیلم _ترویج خشونت_اجماع کلی داوران به صرف نظر از داوری سایر رشته های فنی و بازی بازیگران این فیلم انجامیده، این نگاه برای حذف یا حضور کلی یک فیلم در پروسه رقابت به‌عهده هیئت انتخاب است نه هیئت داوری ،یا مثلا در صورت عدم رضایت هیئت داوری از مضمون یک فیلم میتوان در بخش فیلمنامه یا بهترین فیلم، اثر مذکور را از گردونه رقابت حذف کرد، برخورد داوران جشنواره با فیلم لاتاری خارج اصول تعریف شده داوری و ارزیابی آثار راه یافته به بخش مسابقه و بدعتی خطرناک برای ارزیابی سایر عوامل تولید یک فیلم است که باید جدا از مضمون اثر و با نگاه فنی مورد ارزیابی قرار بگیرد».
از انتقادهای به حق و البته فنی فرخ نژاد که نمی توان گذشت. اما به نظر می رسد خطری که آقای بازیگر در متن یادداشتش به آن اشاره کرده صدها برابر کمتر از کابوسی است که ورود سازمان های قضاوتی می توانند به مقوله هنر، کارشناسی تولیدات هنری و داوری که سلیقه بخش جدایی ناپذیر آن است داشته باشد.
رضوی البته فقط با انتشار آخرین پیام توئیتریش نبود که روحیه های غیر هنری خود را عیان کرد. این تهیه کننده جوان پیش از این هم صحبت های غیر قابل استنادی را به ابراهیم داروغه زاده نسبت داده بود؛ آن هم در شرایطی که به احتمال خودش می داند سخنان او نه تنها از منظر حقوقی قابل استناد به نظر نمی‌رسد بلکه استفاده غیر منصفانه از گفته های خصوصی در فضای عمومی (که بر اساس قرائت بسیاری از هم فکران رضوی فضای مجازی هم جزوی از آن است) می تواند با عنوان هایی نظیر تشویش اذهان و توهین به ماموران دولت و ... همخوانی داشته باشد.
فارغ از جنبه عمومی اظهارات آقای رضوی که نمونه های پرتکرارش در صفحات مجازی او به چشم می خورد، پیگیری جنبه خصوصی سخنان نه وظیفه اهالی رسانه است و نه تکلیف آن ها. داروغه زاده بهتر می داند با چنین اظهار نظری چطور رفتار کند.
سیدمحمود رضوی نوشته بود: «امشب از دبیر محترم جشنواره فیلم فجر آقای داروغه‌زاده اجازه گرفتم تا صحبت هایی را که در آخرین جلسه قبل از صدور پروانه ساخت لاتاری در حضور محمدحسین مهدویان در خصوص سرنوشت لاتاری در جشنواره گفتند منتشر کنم و‌ خدا را شاهد می‌گیرم که ایشان مدیر صادق و راستگویی هستند. ایشان در آن جلسه به صورت شوخی و جدی فرمودند که در جشنواره فیلم فجر چینش طوری خواهد بود که هیچ اتفاقی برای لاتاری نمی افتد. سپاس از این صداقت که به صورت طنز آینده فیلم را تصویر کردند.»
زیر سوال بردن عملکرد مجموعه ای از دستگاه ها و نهادهای فعال در برگزاری مهمترین جشنواره سینمایی یک کشور و انتصاب عناوینی نظیر اعمال نظر در رای داوران از سوی دبیر جشنواره به احتمال خالی از بار حقوقی نیست اما بحث اصلی بر سر ادعایی است که محمود رضوی در آخرین تکه پرانی مجازی اش مطرح کرده است. تهیه کننده فیلم ناموفق «لاتاری» برای صحبتش استناد هم آورده: «بند ب جزء ۱ ماده ۱۰ قانون دیوان عدالت اداری و اصل ۱۷۳».
به نظر می رسد رضوی و تیم مشاورانش با چشم پوشی از این موضوع که هیئت داوران جشنواره های مختلف فرهنگی و هنری عنوان شغلی در وزارتخانه برگزار کننده این رویدادها ندارند، دبیر خانه جشنواره فجر را (که البته هیچ وقت به صورت دائم فعال نبوده و فعالیتش در اصطلاح اهالی هنر موسمی است) مساوی اقدامات نهاد یا فرد انتخاب کننده آنها دانسته‌اند. این در حالی است که نه تنها عنوان دبیری جشنواره فجر یک عنوان شغلی در وزارت خانه فرهنگ و ارشاد به حساب نمی آید بلکه دبیر جشنواره اساسا اختیارات خود را هم به هیئت داوران تفویض نمی کند تا آنها به عنوان نماینده او فیلم های منتخت را معرفی کنند. از سوی دیگر برابر دانستن اقدامات وزارتخانه ها با انتخاب های صورت گرفته از سوی هیئت های داوری قیاس اشتباهی است. چرا که داوران نه عنوان شغلی دارند و نه بر اساس اساسنامه جشنواره فیلم فجر موظف به توضیح حقوقی درباره شیوه انتخاب هایشان هستند.
دکتر حسن کیا استاد دانشگاه و وکیل پایه یک دادگستری هم با تایید این مطلب به همدلی گفت: «از نظر حقوقی این مسئله هیچ ارتباطی به دیوان عدالت اداری ندارد و مسئله ولو قابل طرح در دیوان باشد، قابل رسیدگی در آن مرجع نخواهد بود.».
به نظر می رسد تهیه کننده «لاتاری» برای به دست آوردن آنچه حق خود می داند حاضر است هنرِ هرچند سلیقه ای را از مسیری که تا امروز پیموده، خارج کند. مسئله ای که با انتقادهای رضوی پیش از اخذ مجوز ساخت «لاتاری» تنافری آشکار دارد. تهیه کننده فیلم‌های سینمایی محمدحسین مهدویان آن روزها از سانسوری می‌نالید که نمی گذارد واقعیت ها عیان شود. حالا خواسته یا ناخواسته دارد کاری می کند که اصلا چیزی از هنر و سلیقه و ذوق باقی نماند. آخر ذوق هنری را با دادگاه و دادسرا و دیوان عدالت اداری چه کار؟!
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه