روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
11 بهمن 1396  |  جامعه  |  کد خبر: 43465
0
0
گلریز، اولین خواننده انقلاب
در خانواده‌ای موسیقی‌دوست به دنیا آمد، پدرش از تعزیه‌خوانان مشهور تهران بود، برادرش، گلپای موسیقی ایران یکه‌تازی می‌کرد، خودش نیز در قامت خواننده‌ای مستقل به عرصه موسیقی پا گذاشت و بالا رفت. خواننده گروه شیدا شد و آوازهایش را مردم از رادیو شنیدند اما دست تقدیر او را به عنوان اولین خواننده سرودهای انقلابی معرفی کرد. محمد گلپایگانی که نورعلی خان برومند، «گلریز» نامیدش را می‌توان مشهورترین خواننده موسیقی انقلاب دانست که کارهای ماندگاری را در سال‌های منتهی به انقلاب و پس از بهمن 57 اجرا کرد. حداقل دو اثر او را در جمع 10 سرود برتر انقلابی جای داده‌اند. «این بانگ آزادی‌ست، کز خاوران خیزد/ فریاد انسان‌هاست، کز نای جان خیزد» نوای پیروزی می‌داد. اثری با شعر حمید سبزواری که «شاعر انقلاب» صدایش می‌زدند و از جمله هنرمندان فعال در زمینه موسیقی انقلاب بود. احمد علی راغب، نوازنده و آهنگساز شناخته شده که در سال‌های پیش از انقلاب نیز فعالیت جدی موسیقایی داشت و در ارکستر سازهای ملی رادیو فعالیت می‌کرد، موسیقی سرود را ساخت. راغب در اعتراض به واقعه هفدهم شهریور ماه سال 1357 از همکاری با تمام مراکز هنری وابسته به رژیم پهلوی کنار کشید و به صف انقلابیون پیوست. او که قبل از انقلاب سرودهایی چون «معلم شهید» را در رثای دکتر علی شریعتی ساخت، پس از پیروزی انقلاب نیز فعالیت موسیقایی خود با مضمون انقلاب را ادامه داد که یکی از این قطعات ماندگار، «بانگ آزادی» نام گرفت. این اثر با مطلع «الله اکبر، خمینی رهبر» جلوه دیگری از محمد گلریز ارائه داد که دیگر نشانی از یک آوازخوان صرف موسیقی سنتی ایران نداشت. البته گلریز پیش از «بانگ آزادی»، نخستین اثر انقلابی خود را با نام «سرود نیایش» ساخته رضاقلی ملکی منتشر کرد ولی «این بانگ آزادی ست، کز خاوران خیزد» بود که به زمزمه مردم بدل شد و نام خود را در گوشه ذهن هموطنانش برای همیشه حک کرد. گلریز در ادامه فعالیت هنری خود قطعات انقلابی دیگری نیز اجرا کرد و با توجه به شهرت فراگیرش حتی موفق شد به دیدار امام خمینی (ره) برود. «برخیزید ای شهیدان راه خدا/ ای کرده بهر احیای حق جان فدا» و «خجسته باد این پیروزی» دیگر قطعاتی بودند که گلریز را در زمینه موسیقی انقلابی جاودانه کردند. در روزهایی که کسی نمی‌دانست چه بسازد و چه بخواند، روزهایی که فرصتی نبود تا خواننده‌ای با تفکرات انقلابی تربیت شود، محمد گلریز با پشتوانه‌ای از موسیقی سنتی ایران پیش‌قدم شد و شعارهای انقلابیون حاضر در خیابان‌ها را به زنجیر نت کشید و سرودهایی که از دل مردم برخاست را آواز کرد. او نیز به نوعی برخاسته از تفکرات چاووش بود؛ خواننده‌ای که روزی در گروه شیدا می‌خواند و همکاران سابقش بعدها به عضویت کانون چاووش درآمدند. هر چند به دلیل پخش آثارش در روزهای پس از پیروزی انقلاب به زعم برخی در قالب موسیقی انقلابی نمی‌گنجد چرا که این نوع از موسیقی به معنای فعالیت در زمان حکمرانی رژیم پهلوی است ولی خودش از حکومت نظامی می‌گوید، از شب‌هایی که هر که را می‌دیدند با تیر می‌زدند اما به خانه احمدعلی راغب می‌رفت تا سرودی از دل شعارهای مردم بیرون بکشند و ضبط کنند.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه