روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
06 بهمن 1394  |  یادداشت  |  کد خبر: 4282
0
0
ولی‌الله شجاع‌پوریان
مالیخولیای ترس از رابطه با جهان خارج
اجرایی‌شدن برجام از هفته گذشته و لغو بخش زیادی از تحریم‌های تجاری و مالی بین‌المللی علیه کشورمان، امیدها به گشایش فضای اقتصادی در دوران پسابرجام افزایش یافته است. در اولین گام رییس‌جمهوری چین که در دوران تحریم‌ها نیز یکی از شرکای اصلی اقتصادی کشورمان در کنار هند به شمار می‌آمد، پس از 14سال به تهران آمد تا مناسبات و روابط اقتصادی ایران و چین بیش از پیش رونق گیرد. این روزها نیز دکتر روحانی در پی موفقیت دولت یازدهم در سیاست ‌تنش‌زدایی عازم ایتالیا و فرانسه شده و قرار است با سرمایه‌گذاران، مدیران اقتصادی و صاحبان صنایع بزرگ 2 کشور قدرتمند اروپایی دیدار کند. گشایش و توسعه اقتصاد سیاسی در دهه اخیر، اقتصاد جزیره‌ای و بسته را برنمی‌تابد و بسیاری از صاحب‌نظران اقتصادی معتقدند گشایش اقتصادی متاثر از ایجاد بسترهای بازار آزاد، حضور سرمایه‌گذاران خارجی و اقتصاد رقابتی است؛ کما اینکه در این مسیر نباید از ظرفیت‌های بومی و ساختارهای اجتماعی و فرهنگی کشورها نیز غافل شد. نگاهی به اقتصاد ایران در سال‌های گذشته این واقعیت مهم را پیش روی ما می‌گذارد که با استراتژی اقتصاد منزوی و جزیره‌ای، نبود سرمایه‌گذاران خارجی و نبود مبادلات اقتصادی و تجاری بالا با کشورهای قدرتمند، اقتصاد ایران نیز با چالش‌های جدی و اساسی مواجه شده است.
اقتصاد را دانش تخصیص منابع محدود به قصد برآورده کردن نیازهای نامحدود، تعریف کرده‌اند. در کشور ما عقب ماندگی و محدودیت‌های فراوانی وجود دارد که دولت و تیم اقتصادی‌اش باید در پی تامین منابع آن باشند. در زمینه اشتغال ، متخصصان از نیاز کشور به ایجاد بیش از 900‌هزار شغل در سال سخن گفته‌اند که متوسط اشتغال صنعتی بر اساس قیمت‌های سال جاری قریب به 300 میلیون و در بخش کشاورزی و خدمات به طور متوسط به 40 الی 50میلیون تومان سرمایه‌گذاری نیاز دارد. علاوه بر نیاز کشور به ایجاد مشاغل جدید، تامین سرمایه در گردش شرکت‌ها و بنگاه‌های اقتصادی موجود نیز ضروری است تا رتبه 142 کشور را در بین 157 کشور جهان در زمینه فضای کسب و کار بهبود بخشد.
با توجه به هدررفت 30 درصد آب کشور در شبکه توزیع، مدیریت منابع آب در بخش کشاورزی و همچنین احداث سدهای جدید و اصلاح شبکه توزیع کشور نیازمند توجه جدی و سرمایه‌گذاری گسترده در این بخش است تا کشور کم‌آب و خشک ایران را از رویارویی با بحران خشکسالی و پیامدهای زیان بار بیشتر آن نجات دهد.
همچنین بیش از 25درصد برق تولیدی کشور نیز در شبکه تولید و توزیع صنعت برق کشور اتلاف می‌شود و بر اساس آمار سالانه 9میلیارد متر مکعب گاز در شبکه توزیع گم می‌شود که بهبود این روند نیاز به نوسازی و سرمایه‌گذاری کلان در زمینه برق و گاز دارد. در بخش بانکی نیز مطالبات قریب به100 هزار میلیاردتومانی بانک‌ها توان وام‌دهی و سرمایه‌گذاری بانک‌ها را کاهش داده و امید سرمایه‌گذاران به تخصیص منابع را کم‌رنگ کرده است. در چنین شرایطی انتظار مردم از دولت در بهبود شرایط اقتصادی کشور نیز باید عاقلانه، منطقی و بر اساس واقعیات موجود باشد. بهبود وضعیت اقتصادی و رفع تورم و گرانی و رکود، دکمه ندارد که با زدن آن توسط رییس‌جمهور یا تیم اقتصادی دولت، یک‌شبه تمام آن مشکلات مرتفع شود، بلکه دوران پسابرجام شرایط و بستر برای برنامه‌ریزی و تدوین یک استراتژی بلندمدت برای گشایش اقتصادی مهیا می‌شود. در این باب افزایش مبادلات تجاری با قدرت‌های اقتصادی اروپایی و ورود سرمایه خارجی می‌تواند در تامین سرمایه نیازهای داخلی و حضور سرمایه‌گذاران خارجی در کشور موثر واقع شود. ایران کشوری غنی در زمینه منابع انسانی، مواد اولیه، انرژی و... است و سرمایه‌گذاری خارجی در کنار تقویت بخش خصوصی می‌تواند موتور محرک اقتصاد کشور و خروج از رکود در این برهه باشد.
انتقاد مخالفان دولت از سرمایه‌گذاری خارجی، اشاره آنها به مفهوم نفوذ و القای این تفکر در جامعه است که سرمایه‌گذاری خارجی فرصتی برای دخالت کشورهای قدرتمند در کشورهای جهان سوم است. چنین برداشتی از سرمایه‌گذاری خارجی بسیار واپس‌گرایانه و ساده‌انگارانه است، چرا که اگر قرار باشد حضور هر فرد یا شرکت خارجی را در کشور با قاعده نفوذ تبیین کنیم، ابتدا اقرار به ضعف و ناتوانی در هویت و ماهیت خودمان کرده‌ایم و دوم اینکه خودمان را در جزیره‌ای محبوس و منزوی می‌کنیم تا مبادا حضور یک اجنبی برایمان دردسرساز و خطرآفرین باشد و با این هراس و توهم ایران باید از حضور از همه میدان‌ها و مجامع بین‌المللی پا پس کشید. می گویند در سال‌های حکمرانی کمونیست‌ها بر سرزمین شوراها یکی از شاخصه‌های سفارتخانه اتحاد جماهیر شوروی به خصوص در اروپای غربی وجود دیوارهای آهنین و ایزوله شده و امنیت فوق‌العاده آن بود که متولیان حکومت شوروی آن را برای جلوگیری از نفوذ کشورهای دیگر از بیرون این دیوارها توصیف می کردند، امّا ظریفی می‌گفت این دیوارها برای این است که کارکنان داخل سفارت شوروی از پشت دیوارهای سفارتخانه‌شان بی‌خبر بمانند و وضعیت اروپای آن روز را نفهمند. موضوعی که به نظر می‌رسد درباره دلواپسان وطنی مصداق پیدا می‌کند. امّا نه مردم ایران و نه تحولات جهانی منتظر مالیخولیای این گروه‌ها نخواهند ماند.
سفر دکتر روحانی به ایتالیا و فرانسه می‌تواند زمینه جلب سرمایه‌گذاری خارجی را تا حدودی فراهم کند؛ در چنین شرایطی انتظار می‌رود همه فعالان سیاسی و گروه‌ها با درک وضعیت اقتصادی مردم و رویکردی کلان‌نگر به منافع ملی و مصالح عمومی از برداشت‌ها و قضاوت‌های جناحی و سیاسی پرهیز کنند و دولت یازدهم را در پیگیری اهداف و مطالباتی که خیر عمومی جامعه و پیشرفت و توسعه ایران اسلامی را به دنبال دارد، همراهی کنند.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه