روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
26 آذر 1396  |  ورزش  |  کد خبر: 41391
0
0
نگاهی به برنامه تلویزیونی«face to face » شبکه پرس­ تی­‌وی
گفت و گوی «رو در رو» با شخصیت های جالب
فاطمه محمدی‪-‬ شبکه ماهواره­ای پرس تی­‌وی از طریق بسیاری از خطوط ماهواره‌ای، اینترنت و امکانات فضای مجازی قابل دریافت است و می توان گفت مخاطبان انگلیسی زبان در هر کجای دنیا که باشند، می­‌توانند این شبکه را دریافت کرده و از برنامه­‌های خبری آن بهره­‌مند گردند.
این شبکه با محوریت برنامه­‌های خبری برآن است تا اخبار سراسر دنیا را در قالب­‌های مختلف به عرصه تولید رسانده و جهانیان را از زاویه نگاه و با صدایی متفاوت در باره وقایع و جریانات پیرامونی مطلع گرداند. این موضوع بویژه برای مخاطبان غربی که اخبار تولیدی ژورنالیست­‌ها و گزارشگران غربی را دریافت کرده و زمانی که با اخبار تولیدی شرقی­‌ها روبه‌رو شوند، در موقعیتی متفاوت قرار می­‌گیرند، جذابیت خاصی دارد زیرا آنان را در موقعیتی قرار می دهد که می توانند راجع­به ایران و خاورمیانه و مسلمانان قضاوت کنند و تنها بر شنیده­‌های خود از رسانه های جریان سلطه تکیه نکنند. اخبار این شبکه طیف وسیعی از رویدادهای ایران، خاورمیانه، جهان اسلام، امریکا و ... را در بر می گیرد و ضمن تنوع موضوعی اخبار، برنامه­‌های پرس­‌تی­‌وی نیز از جذابیت­ بصری و زمینه های سیاسی و اجتماعی و ... مورد تمرکز و ساختارهای متنوع برخوردارند. از این حیث، پرس تی‌وی شبکه ای است که می کوشد تا حوزه دربرگیری خود را در سطحی وسیع حفظ کرده و ذائقه و سلیقه های مختلف را نیز در نظر داشته باشد.
آنچه در عمر بیش از ده ساله این شبکه شاهد بوده ایم آن است که راه­‌اندازی این شبکه و طراحی محتوایی و ساختاری برونداد و جدول پخش آن با برنامه­‌های متفاوت و نیز مبارزه با سلطه رسانه‌­ای غرب باعث نگرانی و تشویش دولت­‌هایی مثل اسرائیل شده و حرف و حدیث‌­های زیادی در پی آورده است؛ به شکلی که نگرانی و تشویش این دولت­‌ها در جبهه‌­گیری­‌های رسانه‌­ای شان به وضوح دیده می­‌شد. البته این دیده شدن و موضع گیری‌ها هم به نوبه خود عامل رشد شبکه و نقطه قوتی شده است برای سیاست­گذاری­‌های پرس تی­وی و سبب شده تا برنامه‌­سازان با روحیه و انگیزه قوی تری اقدام به تهیه انواع فرم­‌ها و قالب­‌های خبری کنند. یکی از این برنامه ها برنامه «رو در رو» است.
علاوه بر آیتم های تصویری گوناگون، گفت­وگو نیز قالبی­ست که در برنامه «face to face» از آن استفاده شده‌­است. علی­رغم فرم و محتوای جدی آن، این برنامه گفت­وگو محور برنامه‌­ای‌ست که کوشش شده تا از کسل­‌کنندگی با استفاده از انواع ابزارهای رسانه‌­ای و موضوعات خبری گوناگون، جلوگیری شود.
فهرست بلندی از مجریان ایرانی که به زبان انگلیسی تسلط دارند، به اجرای هر قسمت می­‌پردازند و مجری هر برنامه با برنامه دیگر متفاوت است. هر مجری، به مدت 25 الی 30 دقیقه میزبان میهمانی است که از منظر سیاسی و اجتماعی از جایگاهی ویژه برخوردار است و یا در جایگاه­‌های دیگر اجتماعی دست به کاری قابل اهمیت زده­‌است. «face to face» موقعیتی برای او فراهم می­‌آورد تا به تفصیل راجع­به کارهایش صحبت کند. در این برنامه سعی براین است تا در راستای اهداف شبکه از همه جای جهان به خصوص مناطق مورد نظر سیاست­گذاران، سوژه انتخاب شود.
مجری یا به همراه گروه تصویربرداری نزد سوژه مورد نظر خود در ایران می­‌رود و محیط کاری او را لوکیشن ضبط قرار می‌­دهد و یا اگر سوژه در کشوری مثل آمریکا و یا ... سکونت داشت و قابل دسترسی نبود، از طریق راه­های ارتباطی مثل اینترنت با او ارتباط برقرار می­‌کند. طیف وسیع میهمانان از رجال سیاسی تا هنرمندان و فیلم‌سازان و .. را شامل می شود. میهمانان اگر به زبان انگلیسی مسلط باشند که خود صحبت می­کنند و در غیر این صورت یک دوبلور صحبت­‌های او را به این زبان دوبله می­کند.
این برنامه از مهمانانی دعوت به عمل می­آورد که از فن بیان خوب و با کیفیتی برخوردارند. به عنوان مثال کارلا ارتیز که یک فیلم‌ساز مستند است و فیلم­‌های مستند زیادی در رابطه با حکام دیکتاتور در جهان و فجایع جهانی ساخته، وقتی در برنامه حضور پیدا می­کند، گرچه از راه دور ارتباط برقرار کرده اما نبض برنامه را به دست می­گیرد و حرف­‌های زیادی برای گفتن دارد. در بخش گفت­وگو مجریان بیشتر به میهمان میدان داده و اجازه می‌­دهند او عقاید خود را ابراز کند.
‏«face to face» با تیتراژی ساده که یک موسیقی مهیج بر روی آن جاری‌ست، آغاز می­شود.
تکه‌های لوگوی برنامه که نام آن را دربر دارد، یکی پس از دیگری در زمینه یک نرم­افزار موشن گرافیک در صفحه ظاهر می­‌شوند. این نوع قرار گرفتن نیز به نوعی حاکی از فرم رو در رویی و گفت­وگویی برنامه­ است.
مخاطب «face to face» هر بار با یک مجری روبه­‌رو است. مجریان هر یک روشی خاص برای اجرا دارند. از این روست که تنوع بیشتری ایجاد شده و در عین وحدت اجزاء سعی می‌­شود تا برنامه از یکنواختی دور ­شود.
هر برنامه در محیطی خاص تصویربرداری می­‌شود و مطابق با لوکیشن میزانسنی در خور طراحی می­شود که این نیز در مجموع برنامه­‌ها از یکنواختی جلوگیری می­کند. کار کارگردان کمی دشوار است. چراکه باید حداکثر توان خود را به کار گیرد تا برنامه از ریتم نیفتد و به برنامه­‌ای کسالت‌­بار تبدیل نشود. او از تمامی نماها و شات­ها استفاده می­کند و با پاس دادن نماها به یکدیگر به برنامه ریتم بخشیده و از ملال آور شدن آن جلوگیری می‌­کند.
کارگردان و تصویربرداران از تمامی المان­‌ها و هرآنچه که در محیط لوکیشن قرار دارد، بهره می‌­گیرند. به عنوان مثال وقتی مجری در حال گفت­وگو با مهمان فیلم­ساز خود است، عینکش را به دست گرفته­‌است، تصویربردار تصویری با رعایت نکات زیبایی شناسی از عینک او می­‌گیرد و نکته‌­ای را القا می کند. شاید او به مخاطب پیشنهاد می­‌کند که عینکی به چشم بزند و نگاهی دقیق کند و از روی منطق قضاوت کند. در نهایت باید گفت هدف برنامه نیز تغییر نگاه مخاطب غربی و تغییر ذائقه اوست که همه عناصر دست به دست یکدیگر داده و برای این امر پراهمیت تلاش می­‌کنند.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه