روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
08 آذر 1396  |  دانش و فناوری  |  کد خبر: 40709
0
0
علیرضا کریمی حقش را باید از چه کسی بگیرد؟
کاتولیک‌تر از پاپ شدیم
نعمت احمدی ‪-‬ تیم‌های اسرائیل به‌خاطر اینکه در زیر مجموعه کشورهای اسلامی قرار نگیرند خود را در زیرمجموعه کشورهای اروپایی قرار دادند تا در کشورهای آسیایی مسابقه ‌ندهند و در مسابقه‌های دسته‌جمعی مثل والیبال و فوتبال تیم ما به تیم اسرائیل برنمی‌خورد؛ به‌خاطر اینکه اصلا آنجایی که ما هستیم، نیستند اما در ورزش‌های انفرادی مثل کشتی برخلاف مسابقات گروهی، در مسابقه‌ها قرعه‌کشی نمی‌کنند. ناخودگاه در ورزش‌هایی مثل تکواندو، جودو، کشتی ما با این تیم‌ها هم‌گروه می‌شویم و چون اگر بازیکن ایرانی با بازیکن اسرائیلی مسابقه ندهد، محروم می‌شود و کشور جریمه سختی می‌گیرد، به خاطر اینکه در قرعه‌کشی به تیم اسرائیلی نخوریم از بازیکن می‌خواهیم که ببازد تا در بازی بعدی به اسرائیل نخوریم. این به نظر من اتفاق بسیاری بدی است. الآن خود فلسطینی‌ها با اسرائیلی‌ها مسابقه می‌دهند؛ ما دیگر کاتولیک‌تر از پاپ شدیم چون اگر بازیکن ما از سر قرعه رقیبش اسرائیلی باشد و با آن مسایقه ندهد، تیم کشور محروم می‌شود. لذا مربی‌های ما اینگونه سیاستی را در پیش می‌گیرند.
جدول مسابقات خبر از برخورد علیرضا کریمی، امید اصلی تیم ایران با قرعه اسراییل می‌داد و آزادکار کرجی پس از مصاف با کشتی‌گیر روسیه باید با برنده دیدار اسراییل و امریکا مبارزه می‌کرد. در این زمان این سوال مطرح بود که «مگر اسراییل هم کشتی دارد؟» آنها پیش از این و در کل تاریخ کشتی جهان، تنها سه مدال در تمام رده‌های سنی کسب کرده‌اند –که یکی از آن سه را هم سال ٢٠١٣ وقتی همین کریمی در رقابت‌های جوانان جهان مقابل نماینده اسراییل حاضر نشد، آبراهام برنشتاین برای‌شان کسب کرد و امکان ندارد نماینده قدرتی چون امریکا مغلوب آزادکار اسراییل شود؛ اما شد. ولی این حرکت باز دوباره امسال رخ داد.
تلاش اتحادیه جهانی بیشتر در جهت استقلال فدراسیون‌های کشتی در سراسر جهان است از سوی دیگر ما نیز الزاماتی در قوانین و مقررات و نهادهای نظارتی داریم. در اساسنامه‌ای که تهیه شده موارد را به گونه ای لحاظ کرده‌اند که نقش مستقیم دخالت دولت حذف شود. در اساسنامه جدید سعی شده مجامع نقش محوری در انجام برنامه‌ها داشته باشند و تصویب برنامه ها و کلیه تصمیم‌گیری‌های فدراسیون‌ها بر عهده مجامع باشند. بحث‌هایی که معمولا IOC‌ و فدراسیون‌های جهانی مبنی بر دخالت دولت در امور فدراسیون‌های ورزشی داشتند، فقط شامل حال کشور ما نیز نبود، طبیعی است که این موضوع با منشور المپیک سازگاری ندارد. در تدوین اساسنامه جدید سعی شده است هم دغدغه  IOC‌ را در نظر بگیرند و از سوی دیگر نیز چارچوب‌های مقرراتی داخل کشور را لحاظ کنند. خوشبختانه این مساله در فدراسیون کشتی حل شده و در سایر فدراسیون‌های ورزشی که از این لحاظ دچار مشکل هستند نیز اساسنامه شان پس از بحث در مجامع‌ آن ها به فدراسیون های جهانی ارسال خواهد شد تا دغدغه ها برطرف شود.
اما در جریان کشتی علیرضا کریمی همه این قوانین نادیه گرفته شده است و پرسش اینجاست که علیرضا کریمی حقش را باید از چه کسی بگیرد؟ فکر می‌کنید شخص اگر ۶۰ سکه هم به او دادیم حقش گرفته می‌شود؟ حق معنوی این بنده خدا دارد گرفته می‌شود. ما باید یک بازنگری کنیم. ببینید اسرائیل الآن دارد با فلسطین مسابقه می‌دهد. فدراسیون ما باید در کل ورزش یک بازنگری کند. ترتیبی داده شود که به صورت عمیق‌تر به این قصه نگاه کنیم. حالا اگر ۶۰ سکه به ایشان می‌دادند حقش گرفته می‌شد؟ مدال طلایش را از دست داده، تیم قبلی ما اول می‌شد به خاطر این باید سوم می‌شدیم. حالا سوم می‌شدیم اما به این خاطر هشتم می‌شویم. به نظر من نیاز به یک بازنگری در این قضیه داریم؛ فقط مسئله‌ جبران این خسارات نیست؛ کشتی با اینکه ورزش ملی ماست اما از ورزش‌های به شدت مظلوم است. اصلا غیر از فوتبال ورزشکاران بقیه‌ ورزش‌ها از هیچ معافیتی برخوردار نیستند.
قانون نداریم. یک قانون نانوشته‌ای داریم و داخل این توافق نانوشته ورزشکارهایمان را در گروه ها و تیم‌ها نمی‌گذاریم با اسرائیل بازی کنند. نه در قانون رسمی اصلا در هیچ‌جایی چنین چیزی نداریم. از نظر بین‌المللی هم چون ورزش طبق نماد پنج‌ حلقه‌ المپیک که نشانه اتحاد همه ملت‌ها و در کنار هم بودنشان است و اصلا ورزش سیاسی نیست و ورزش باید از سیاست دور باشد، هرگاه تیم یک کشور قرار باشد با تیم دیگری بازی کند و به علتی سیاسی بازی نکند، طبق قوانین حقوقی فدراسیون جهانی و سازمان‌های مربوط به ورزش، آن کشور را جریمه می‌کنند. همین که می‌گویند «بباز» در داخل کشور قانونی نداریم و از نظر من جزو قوانین نانوشته است. تنها در کشورهایی مثل ایران است که این قوانین نانوشته عملی می‌شوند. از نظر اخلاقی این کار حرفه‌ای نیست و وقتی که همین قوانین نانوشته‌ را در کنار تشک با فریاد «علیرضا باید ببازی!» می‌گویند، باید حداقل بتوانند به وعده‌‌ها و قول‌هایی که به این ورزشکار یا ورزشکاران دیگر داده می‌شود، عمل کنند؛ چراکه یکی از دلایلی که ورزشکاران را ترغیب می‌کند تا در مسابقات جهانی شرکت کنند همین امید داشتن به پاداش و جایزه این مسابقات است و وقتی که ورزشکاران با وعده‌های عمل نشده مسئولان مربوطه مواجه می‌شوند، دچار سرخوردگی و کم‌میلی به ورزش و دور شدن از سکوی قهرمانی خواهند شد.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه