روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
14 دی 1395  |  بین الملل  |  کد خبر: 24703
0
0
اندر حکایت رفت وآمد ما در مسیر جهنم
مازیار سوادکوهی - طنزنگار - باور بفرمایید در همان دوران قدیم که سن و سال ما به هیچ چیز قد نمی‌داد و قد ما هم به هیچ‌جا و هیچ چیز نمی‌رسید، همیشه فکر می‌کردیم آدم باید مواظب باشد تا به چاهی که سر راهش کندند نیفتد. حتی ما به این دلیل که به برخی چیزها شک می‌کردیم وقتی با همان پای دوران کودکی تاتی‌تاتی می‌کردیم و می‌خواستیم به جایی برویم، اول، همه چیز را خوب بررسی می‌کردیم و اگر توی راه چیز مشکوکی را می‌دیدیم آرام آن را بر می‌داشتیم تا خدای‌ناکرده توی چاله‌ای نیفتیم. این بود که از همان دوران به ما می‌گفتند بچه‌زرنگ. حتی این شعر قدیمی «بچه زرنگش خوبه، از همه رنگش خوبه.» در برخی از اسناد هست که برای ما گفته بودند، ولی از آنجایی که ما اساسا اهل خودنمایی نیستیم و بیشتر شکسته‌نفسی می‌کنیم، به روی خودمان نیاوردیم. گرچه برخی از اندیشمندان معتقدند که این رفتار ما هم ناشی از زرنگ‌بازی ما بوده است، ولی باور بفرمایید ما به جز همان یک مورد زرنگی که توی چاه کسی نیفتیم، اساسا دیگر نه تنها زرنگ نیستیم، بلکه از پپه پپه‌تر باز خود ماییم. فقط تنها چیزی که حواس‌‌مان بود و هست، این است که توی چاه نیفتیم. البته وقتی که دیروز توی خبرها خواندیم که آقای «علی لاریجانی در پاسخ به تذکر محبی‌نیا گفته:هیچ علاقه‌ای ندارم به خاطر دیگران به جهنم بروم» دیدیم ای دل غافل، نگو از ما زرنگ‌تر هم بودند و ما خبر نداشتیم. حالا که ایشان گوشی را به دست ما دادند، اکنون که بزرگ شدیم و قد ما تا لبه میز می‌رسد و سن و سال ما هم به حدی رسیده است که خوب را از بد تشخیص بدهیم، پس حواس‌مان باشد که به خاطر دیگران به جهنم نرویم. بگذریم که تاکنون به خاطر قلب رئوفی که داشتیم در مسیر جهنم رفت وآمد می‌کردیم و گاهی هم می‌رفتیم تویش و بیرون می‌آمدیم. کاش می‌شد یک جوری آقای رئیس در این زمینه به ما چیزهایی یاد بدهند. باور کنید. همین.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه