روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
25 آذر 1395  |  سیاست  |  کد خبر: 23610
0
0
تکثر قومی را به فرصت تبدیل کنیم
خدامراد شجاعی / تحلیل‌گر- اگرچه نمی‌توان در نظام بین‌المللی که بر پایه ضوابط عقلانی و علمی سیر می‌کند و ریل‌گذاری خطی را بر این مبنا تعریف کرده و به دنبال نهادینه شدن این پروسه است بی‌توجه بود و آن را نادیده انگاشت، اما بر این امر واقفیم که جهان مدرن رباتیکی، مصنوعی، پیچیده فیزیکی و ...نمی تواند جای روابط اجتماعی،عاطفی،روانی و خردمندانه بشری که ناشی از نقش جغرافیای زندگی،روابط بین‌الاذهانی بشری، ژنتیک خانوادگی، سنت‌های اجتماعی و تعصبات (دینی، قومی، محلی، ملی) است را تصاحب کند. بنابراین بدیهی است بپذیریم که نقش روابط اجتماعی در قالب قومیت یا هر عصبیت دیگری، می‌تواند کارامد و موثر
باشد.
لذا اگر با دید کارشناسی، به تمامی کشورهای جهان نگاه کنیم، خواهیم فهمید که نوعی تعصب ملی، قومی، محلی و... در بطن آن جوامع نهفته است که این تعصبات ممکن است منجر به اختلافات یا اتحاد درونی یا بیرونی
شود.
مع‌الوصف در جهان معاصر، دیده‌ایم که حسب خودخواهی و تعصب‌های نژادی و قومی در جهان به اصطلاح مدرن غرب، جنگ‌های خونین جهانی اول و دوم، که ریشه در تعصبات قومی و نژادی آریایی، اسلاوی، مجاری و... داشته است به وقوع پیوست یا از سویی دیگر، رژیم جعلی اسرائیل، با استفاده از تعصبات برتری‌طلبی نژادی و مذهبی از 1946میلادی به بعد، در سرزمین فلسطین سر بر آورد و یا دیده و شنیده‌ایم جنگ‌های صلیبی که بیش از 200سال به طول انجامید یا اکثر جنگ‌های منطقه‌ای در اروپا، آمریکای لاتین، آسیا و خاورمیانه، ریشه درتعصبات قومی یا مذهبی
داشته‌اند.
اگر در یک تقسیم‌بندی کلی تعصبات قومی را به دو دسته (بین‌المللی و ملی -محلی) تقسیم کنیم، خواهیم دید که گرایش‌های قومی و مذهبی در حوزه بین‌الملل: می‌تواند منجر به اتحادیه، فدراسیون یا کنفدراسیون و... در حوزه ملی و محلی: به پان ترکیسم، پان‌عربیسم، پان‌ایرانیسم، یا پان اینگلند شود.
در نتیجه هر کدام از گروه‌ها و تشکلات اعلامی، اگر منجر به وحدت، ارتقای سطح فکری انسانی، عدالت‌محوری، عقلانیت و خردمندی، احساسات و عواطف انسان‌دوستانه، انسجام و... شود، می‌تواند به عنوان فرصت و اگربر عکس موارد مطروحه باشد، تهدید محسوب و آشوب‌های درونی و حتی برون مرزی را در پی خواهد داشت.
لذا کشورهایی که در درون مرزهای جغرافیایی خویش، دارای ساختار چند قومیتی یا چند مذهبی هستند، بایستی برای حفظ اتحاد و انسجام نظام حاکم، قانون اساسی مبتنی بر تامین منافع همگانی آن کشور را تنظیم و تایید کنند تا مجریان امر را وادار کرده تا برابر با قانون اساسی که چون نخ تسبیح، انسجام‌بخش دانه‌های مستقل آن است، انسجام‌بخش همه اقوام و مذاهب
باشد.
بدون شک تهدید قومیتی درون کشوری منجر به ناآرامی‌های درونی، اختلافات فکری، تشویش افکار عمومی، اغتشاشات گروهی، خطرات امنیتی و بالا بردن هزینه یک کشور یا منطقه شده و فرصت برآمده از قومیت و تعصبات، می‌تواند باعث کمک به دفع خطرات خارجی، ارتقای انسجام داخلی، نفوذناپذیری تهدیدات، آرامش داخلی و پیوند‌های اجتماعی و عاطفی
شود.
در عصر کنونی کشورهای فراوانی هستند که ترکیبات قومی، مذهبی متعددی دارند که مسئولان و مردم آن جامعه با تدابیر خردمندانه، توانستند با رعایت ضوابط قانونی، میهن‌دوستی و روابط بشردوستانه را رعایت کرده و در جامعه موثر
باشند.
جمهوری اسلامی ایران دارای نظام چند قومیتی (فارس، آذری، عرب، لر، کرد، بلوچ، مازنی، گیل، ترکمن و...)و چند مذهبی، مسلمان (شیعه، سنی) زرتشتی، کلیمی، مسیحی و... است که اکثرا در مرزهای جغرافیایی کشور با همسایگان چهار سوی ایران پراکنده‌اند، هرگاه مورد توجه سیاسیون و دولتمردان کشور واقع شدند و به خواسته‌های مشروع و قانونی آنها توجه شد و در نظام حکومتی مورد تشریک مساعی قرار گرفتند، به دژهای مستحکمی در برابر مهاجمین تبدیل می‌شدند و فرصت‌های طلایی برای این مرزوبوم مهیا می‌کردند و هرگاه خلاف این مشی به وقوع می‌پیوست، در بسیاری از موارد امکان تهدید و نفوذهای داخلی و خارجی فراهم
شد.
از آنجایی که کلیه اقوام ایرانی دارای فرهنگ و تمدن و آداب و رسوم اصیل ایرانی هستند می‌توان به جسارت اعلام کرد که اکثریت قاطع آنان، دل در گرو فرهنگ و منافع ملی خویش دارند و بی‌شک اگر مورد بی‌توجهی واقع نشوند و دولت‌مردان غفلت‌های گذشته را جبران کنند، می‌توان از آنها به عنوان فرصت‌های ملی در مقابل دشمنان به‌صورت مستمر بهره گرفت و به پایداری نظام استحکام
بخشید.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه