روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
21 آذر 1395  |  جامعه  |  کد خبر: 23381
0
0
بودجه، گرفتاری همیشگی آموزش و پرورش
محمدرضا نیک نژاد‪-‬ در بیش از دو دهه گذشته همواره آموزش و پرورش با کمبود بودجه و کسری سالیانه روبه‌رو بوده است. در این دهه‌ها یادداشت‌ها و گفت و گوهای کنشگران صنفی- آموزشی، کارشناسان و حتی دست اندرکاران آموزشی، در گستره اقتصاد آموزش و پرورش، همواره از خبرسازترین بخش‌های رسانه‌ای این نهاد بوده است. داشتم یادداشت‌های سال گذشته و سال‌های گذشته‌ام درباره بودجه آموزش و پرورش را برای سنجش تغییرات آن با بودجه امسال بررسی می‌کردم که به نکته آزاردهنده‌ای برخوردم. اگر در آن یادداشت‌ها عددها و رقم‌های بودجه آن سال‌ها را برداریم و عددهای وابسته به بودجه سال 96 را قرار دهیم می‌توانیم با همه نقدهای وارد شده در آن سال‌ها و البته اندکی تغییر آن را منتشر کنیم! این نشان از بی‌توجهی آزاردهنده دولت‌های گوناگون به کلیت موضوع بودجه آموزش و پرورش، گرفتاری‌های پر شمارِ آموزشی و ساختاری آن و ... از سویی، و از دیگر سو رفتارها و کردارهایی بر خلافِ ادعاها و گفتارهای زیبا و خسته‌کننده فرادستان کشوری و آموزشی درباره مهم‌ترین نهاد توسعه‌ای در جهان امروز است. تا آموزش و پرورش در ذهن و دل دست‌اندرکاران کشوری و حاکمیتی جایگاه واقعی و تاثیرگذارش را نیابد بی‌گمان در بر همین پاشنه خواهد چرخید و آموزش روز به روز دچار افت کمی و کیفی بیشتری خواهد شد.
اما با بررسی و سنجش کلیت بودجه 96 آموزش و پرورش و بخش‌های جزئی ترِ آن با سال‌های گذشته نخستین چیزی که به چشم می‌خورد میزان افزایش کلی آن نسبت به سال گذشته است. بودجه آموزشی تصویب شده دولتی در سال 95، نزدیک بیست و هشت و نیم هزار میلیارد تومان بود که پس از بررسی و تغییرات آن در مجلس به اندکی بیش از 30 هزار میلیارد رسید. بودجه آموزشی کشور در سال 96 و در لایحه پیشنهادی دولت، چیزی بیش از 31 هزار و 681 میلیارد تومان است. نخستین ایراد به بودجه آموزشی کشور در سال 96 آن است که در شرایطی که بودجه کل کشور نزدیک 9 درصد افزایش یافته است، بودجه آموزشی کشور پنج و شش دهم درصد افزایش را نشان می‌دهد! نخستین پرسش این است که چرا افزایش سالانه آموزش و پرورش باید کمتر از افزایش کل بودجه باشد؟ از دیگر سو بودجه‌ای که بیش از یک دهه است همواره با کسری‌های باورنکردنی 3 و 4 و 5 هزار میلیاردی روبه‌روست، چگونه می‌تواند با افزایش ناچیز امسالش گلیم آموزش کشور را از آب بکشد و دست کم شرایط آموزشی با همه کاستی‌هایش را مانند سال گذشته و سال‌های گذشته نگه‌‌دارد؟ این افزایش حتی با میزان افزایش بودجه آموزشی در سه سال نخستِ دولت یازدهم نیز فاصله شگفتی دارد! و این در شرایطی است که با توجه با پیامدهای برجام درآمدهای نفتی و غیر نفتی دولت نسبت به سه سال گذشته افزایش چشمگیری را نشان می‌دهد. برای نمونه تولید نفت در کشور از روزی یک میلیون بشکه به بیش از سه میلیون بشکه رسیده است. از این‌روست که فرهنگیان سال هاست به این باور رسیده‌اند که حتی شکوفا شدن اقتصاد- چه نفتی و چه غیر نفتی، افزایش بهای نفت، تغییر دولت‌ها از اصلاح طلب به اصولگرا و معتدل و... چندان بر شرایط آموزش کشور، سرنوشت دانش‌آموزان و معیشت معلمان کارگر نیست و هزینه بخور و نمیر آموزش و پرورش، سرنوشتِ کارآمدترین نهاد توسعه ای در جهان کنونی
است!
واپسین نکته این که امید است دست کم مانند سال گذشته مجلس و کمیسیون آموزش تلاش کند تا بودجه آموزشی کشور افزایش یابد و سرنوشت 13 و نیم میلیون دانش‌آموز و آموزش آنان، معیشت یک میلیون فرهنگی ناراضی از دستمزدهای ناچیزشان و... گرفتار پیچ و خم‌های سیاسی مجلس و دولت نشود. گرچه آموزش گرفتار دشواری‌های ساختاری و ریشه‌ای است اما همین کارکرد سنتی‌اش نیز وابسته به شندرغار بودجه آن است. شوربختانه همواره گفته‌اند که بی مایه فطیر است اما در آموزش پرورش امروزِ ما، خمیر نیز کم است،
چه برسد به مایه!
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه