روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
03 آبان 1395  |  ورزش  |  کد خبر: 20784
0
0
این اشک‌های شور...
مهرنوش پورموسوی - نزدیک شدن به سوژه فیلم «اروند» چندان کار راحتی نیست. روایت زنده به گور شدن غواصان جنگ از همان نخستین روزهایی که خبرهایش منتشر شد، احساسات میلیون‌ها ایرانی را جریحه‌دار کرد. ماجرا آن‌قدر ابعاد تلخ و تکان دهنده‌ای داشت که باعث شد تمام گروه‌های فکری که حتی با هم هم‌سو نبودند در این یک اتفاق هم‌نظر و هم‌کلام شوند. وقتی زمزمه‌های ساخت آثاری بر اساس این واقعه به گوش می‌رسید نخستین مسئله حساسیت موضوع و دشواری به تصویر کشیدن چنین اتفاق تلخی بود. روایتی بشدت دراماتیک و تلخ که نزدیک شدن به آن حداقل در مدیوم سینما کار آسانی نبود. تنها چند ماه بعد از تشییع پیکر شهدای غواص کارهای فرمالیستی در قالب نمایش اجرا شد که سرسری گرفتن موضوع و بی کیفیتی اثر تولید شده بدجور توی چشم می‌زد. بسیاری اعتقاد داشتند برای نزدیک شدن به چنین واقعه دهشتناکی باید اندکی صبر کرد. هر اثری که بلافاصله در مورد این ماجرا نوشته یا ساخته شود نمی‌تواند حق مطلب را ادا کند. اما با تمام این هشدارها چند کار ضعیف با محوریت این اتفاق به روی صحنه رفت. تمام این تعجیل‌ها باعث شد تا وقتی سال گذشته خبر تولید فیلم اروند به گوش رسید آن را هم در زمره کارهای دم‌دستی با محوریت شهادت غواصان بدانیم و خیلی آن را جدی نگیریم. اما وقتی در انتهای نمایش فیلم در سینما و در هنگام خروج از سالن مانند نگارنده به چهره تماشاگران خیره می‌شدی سیل اشک‌هایی را می‌دیدی که تاب ایستادنشان نبود. پوریا آذربایجانی اثر ماندگاری ساخت که قلب و روح و جانت را زخم می‌زد. «اروند» فیلم تاثیرگذاری از کار درآمد. بازی مجموع بازیگرانش دلنشین و بازی سعید آقاخانی در نقش تنها بازمانده این اتفاقِ هولناک، تکان دهنده بود. یکی از سختی‌های بازی در چنین نقش‌هایی اندازه نگه داشتن بازی بازیگر است. کمترین غفلتی می‌تواند باعث شود تا شخصیت و نقش در دام لودگی بیفتد. بخصوص که آقاخانی عهده‌دار نقش یک جانباز اعصاب و روان بود. نقشی که حتی روی کاغذ هم شخصیت چندان آسانی نیست. در واقع هم کارگردان و هم بازیگر این نقش ریسک بالایی انجام دادند. با توجه به سابقه سال‌ها کار کمدی سعید آقاخانی و پیش فرض‌هایی که تماشاگر از سال‌ها بازی او در فیلم‌ها و سریال‌های کمدی به یاد داشت انتخاب او در چنین نقش حساسی ریسک بالایی به همراه داشت. این انتخاب اما در نهایت نتیجه‌ای درخشان داشت.
در مورد بازیگران کمدی جمله‌ای وجود دارد که درست یا غلط در مورد سعید آقاخانی این مسئله به شدت صدق می‌کند. بسیاری معتقدند بازیگران کمدی، درام را در مشت خود دارند و به علت تسلط‌شان در بازی کردن در نقش‌های کمدی که دشواری‌های بسیار بیشتری دارد، به راحتی در نقش‌های درام می‌درخشند. نمونه این حضورهای قابل تحسین در طی سال‌های اخیر بسیار بوده است. رامبد جوان با بازی جدی‌اش در فیلم «گناهکاران» (فرامرز قریبیان) به سیمرغ بلورین رسید. مجید صالحی در فیلم «استراحت مطلق»(عبدالرضا کاهانی) حضوری درخشان داشت و خود سعید آقاخانی هم با بازی جدی و تلخش در فیلم «خداحافظی طولانی» سیمرغ بل.رین بهترین بازیگر فیلم فجر را از آن خود کرده بود. آذربایجانی با به تصویر کشیدن لحظه نهایی و نفس‌گیر زنده دفن شدن غواصان، یکی از به یادماندنی‌ترین سکانس‌های تاریخ سینمای ایران در مورد جنگ را به تصویر کشید. لحظه‌ای که صدای شکسته شدن بغض‌های بسیاری در سالن سینما می‌پیچید. با این حال فیلم با اینکه توسط بخش خصوصی ساخته شده بود مورد حمایت قرار گرفت. فیلم با رویکردی درخشان از غلطیدن در ورطه جناحی اجتناب کرده بود و همین مسئله باعث شد تا اثر شریفی پیش روی تماشاگرانش باشد. «اروند» به یکی از آثار ماندگار سینمای جنگ تبدیل خواهد شد.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه