روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
13 مهر 1395  |  سیاست  |  کد خبر: 19748
0
0
غفلت اصلاح طلبان از تحزب و مولود 3 تیر84
یک از ضعف‌های ساختاری نظام سیاسی ایرانِ بعد انقلاب که نقش بسزایی در بسترسازی برای کنش‌های سیاسی هیاتی و ائتلافی بازیگران صحنه سیاست‌ورزی داشته است، نبود تعریف‌های مدون و مدرن از مولفه‌ها و پایه‌های حکومت‌داری دموکراتیک از جنس جمهوری آن بوده و هست.
یکی از اصلی‌ترین این ارکان حیاتی نظام سیاسی مبتنی بر شاخصه‌های دموکراتیک، همانا تحزب است که در کنار آزادی‌هایش فرض و ملزوم این نوع فعالیت سیاسی تشکیل‌دهنده ستون اصلی رژیمی است که در حال گذار از نوعی استبداد مدرن قبل از انقلاب، به جلوه‌ای از تکثرگرایی و پلورالیسم سیاسی بعد از انقلاب بوده‌است.
اما گویی نبود زیرساخت‌های بوروکراتیک عقلانی مورد نیاز برای پیشبرد و تعالی اهداف، رهبران سیاسی انقلاب57 را به سمتی سوق داد که نیاز به فعالیت سیاسی در قامت احزاب شناسنامه‌دار و دارای هویت اقتصادی سیاسی و فرهنگی را خواسته یا ناخواسته به بوته غفلت سپردند.
از عوارض کنش‌گری سیاسی در غیاب احزاب (به معنای اخص کلمه) بروز و ظهور گروه‌ها و دسته‌های سیاسی عمدتا دولت‌ساخته با روکشی از اسم تحزب است که با ارتزاق از امتیازات و سخت‌افزارهای قوه مجریه- که زیر سیطره خود دارند- به دنبال بنا کردن سازه و ساختمانی از جنس گفتمان مطلوب سیاسی خود بودند تا از فرصت‌های پیش رو، امتداد حیات سیاسی‌شان را تضمین کنند.
این اتفاق نامیمون شامل هر سه نوع گفتمان سیاسی دولت‌های بعد از جنگ شده است. چه؛ آن‌زمان که از دل دولت سازندگی تشکلی به نام حزب کارگزاران سازندگی متولد شد و چه آن موقع که شاهد ظهور جبهه مشارکت از درون دولت اصلاحات بودیم.
در عنفوان جوانی شکل‌گیری جریان اصلاحات که به دنبال خود زایش گروه‌های ریز و درشت با گویش رفرمیستی را به همراه داشت، لزوم ارائه هر چه سریع‌تر تعریفی دقیق و جامع و قاعده‌مند از اصلاحات و اصلاح‌طلب توسط خبرگان این جریان به شدت احساس می‌شد، تا بقای ساختارهای متزلزلی را که در بطن جامعه مدنی از پس توسعه سیاسی اخیر به‌وجود آمده بودند، تضمین می‌کردند.
به واسطه شعارهای دولت رفرمیست - که به دنبال توسعه سیاسی بود- فضای نسبتا آزادتر و بازتری برای برقراری دیالوگ‌های متفاوت از همه طیف‌ها و گروه‌ها فراهم شده بود تا با استقرار و پی‌ریزی نهادی، مقدمات شکل‌گیری یک حرکت سازمان یافته در قالب احزاب کانالیزه شود. اما این فرصت از دست رفته به خیل عظیم سرخوردگی‌های باقی مانده از هزار راه نرفته اصلاحات، افزوده شد تا از سرچشمه همین نقصان‌های نادیده گرفته شده توسط بزرگان تغییرطلب، شاهد زایش مولود نه چندان مبارکی در 3 تیر 84 باشیم.
اما پس از حادثه 3 تیر 84 هم اصلاح‌طلبان به خود نیامده و گویی چندان هم از این بی‌تعریف بودن ماهیت و اصالت اجتماعی خود و تصمیم‌گیری‌های هرمی هیاتی -شورایی ناراضی نبودند.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه