روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
17 مرداد 1395  |  بین الملل  |  کد خبر: 16132
0
0
وقتی خودمان تیتر یک می شویم
علیرضا آقایی راد‪-‬ هر سال 17مرداد که می رسد، بازار عزت و احترام به خبرنگار مد می‌شود. موجی راه می افتد که سعی دارد نشان دهد خبرنگاری مهم‌ترین، بهترین و ناب ترین شغل دنیاست. عکس های دوستان روزنامه‌نگار و خبرنگار با لبخندهای گل و گشاد این ور و آن ور به چشم می خورد. و دوباره همان بحث کلیشه ای که تقریبا برای تمام مشاغل جهان به بهانه‌های مختلف تکرار می شود که: «خبرنگاری بعد از کار در معدن سخت ترین کارهاست». اما آن سوی سکه این همه تحویل و به‌به و چهچه های یک روزه و هر ساله، حقیقت مانند همیشه تلخ تر و سیاه‌تر از آن چیزی است که به چشم می آید. حقیقتش این است که خبرنگاران و روزنامه نگاران با پایین ترین میزان امنیت شغلی، و به نسبت فعالیتی که می کنند و مسئولیتی که بر دوش دارند، یکی از پایین ترین دستمزدها را در میان مشاغل کشور دارا هستند. کیست که نداند کار در یک نشریه هرگز کفاف گذران زندگی یک روزنامه نگار را نمی دهد؟ به این ها اضافه کنید نگاه های سلیقه ای و بعضا بی مهر برخی نهادها و جریان‌ها را به روزنامه نگاران و خبرنگاران. نگاهی که ما را جز مزاحم نمی بیند و قطعا هم مزاحم را باید دک کرد. هر سال 17 مرداد خبرنگاران خود تبدیل به خبر می شوند. سر تیتر می شوند. تیتر یک می شوند همراه با عکس و تفصیلات. هر سال 17 مرداد به اندازه 24ساعت روزنامه نگار و خبرنگار فرد مهمی می شود و تمام اخبار حول محور او و وجود او و کار مهم و تاثیرگذار او می چرخد. اما کیست که نداند همیشه خبر از نقطه ای دیگر آغاز می شود. از جایی حول و حوش مشکلات بیمه خبرنگاران، مسائل مالی، عدم امنیت شغلی و هزار مشکل پیش روی دیگر. به قول آن استاد روزنامه نگاری، همیشه خبر بیرون از کادر نگاه عامه مردم آغاز می شود و خبرنگار همیشه آن جا حاضر است. روز خبرنگار بر خودمان، از هر جنس و نگاه و سلیقه سیاسی مبارک. بر همه مان که گاهی مظلوم ترین قشر جامعه ای می شویم که برای هر ولخرجی ای پول دارد جز برای خرید محصولات فرهنگی و نشریات. روز خبرنگار مبارک رفقایی که نیستند. رفقایی که سال هاست جای شان در نشریات خالی است. رفقایی که نشریه هاشان توقیف شد و پشت شان به کوه قانون گریزان گرم نبود تا دوباره منتشرش کنند. رفقایی که علی رغم توانایی هاشان امروز پشت خط کج سلیقگی ها مانده اند. رفقایی که امروز درگیر معاش اند و قوت لایموت. روز خبرنگار مبارک مان. همین یک روز را به جای سیصد و شصت و چهار روز سخت مان، شاد باشیم. شاد به همین یک روز. به همین یک روز تقویم که ناممان را بر خود دارد. ما قانعیم. به داشتن یک روز در سال و با همان شادیم، هرچند در همین یک روز در سال هم خیلی‌ها چشم دیدنمان را ندارند!
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه