روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
26 تیر 1395  |  یادداشت  |  کد خبر: 14727
0
0
مهدی مطهرنیا‪
هاشمی، مردی برای تمام فصول
هفت سال پیش در چنین روزی آیت‌الله هاشمی رفسنجانی برای آخرین بار در مقام خطیب نماز تهران حاضر شد و مواضعی را بیان کرد که نماز جمعه آن روز را به اتفاقی تاریخی بدل کرد. زندگی و زمانه هاشمی نشان می‌دهد که او مردی مجرب، عقل‌گرا و در عین حال حقیقت‌اندیش است. کوله‌باری از تجارب گشت‌وگذارهای ملی و بین‌المللی او در کنار سال‌ها تجربه شرکت در کانون‌های مختلف انقلابی قبل، حین و بعد از انقلاب و همچنین سال‌ها تجربه او در مسئولیت‌های حکومتی - که پس از رهبری بالاترین رده ممکن در نظام جمهوری اسلامی را تجربه کرده است - او را به کارآزموده‌ترین عنصر در مجموعه انقلابیون ایران قرار داده‌است. این جایگاه به‌زغم دوستان و دشمنان هاشمی آن‌چنان برجسته است که سرسخت‌ترین دشمنان و مخالفانش در حوزه‌های گوناگون از او به عنوان عاقله‌مرد انقلاب اسلامی یاد می‌کنند. برخی از تحلیل‌گران فضای سیاسی و تاریخ‌نگاران حوزه سیاست معاصر ایران او را «مردی برای تمام فصول»،«مرد گذر از بحران‌ها» و«چهره مدیریت بحران‌ها» در تاریخ انقلاب و نظام اسلامی توصیف می‌کنند. متناسب با همین نقش و جایگاه، آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در برهه‎ای بحرانی – که ناشی از اصطکاک‌های درون انقلاب اسلامی بود - در وقایع پس از انتخابات جنجالی 22خرداد 1388 که بیم فروپاشی و دودستگی جامعه می‌رفت، به‌سرعت وارد عمل شد و در جایگاهی عبادی - سیاسی زیر عنوان «امامت جمعه پایتخت کشور» بر آن شد که زمینه‌ساز ایجاد فضای مناسب در دست‌یابی به راهی برای برون‌رفت کشور و نظام از فضای ملتهب ناشی از حوادث دردناک پس از انتخابات 22 خرداد سال 1388 شود. او در مقام «امام» پیشاپیش نمازگزاران روز 26تیرماه 88 ندای وحدت سر داد و روبه‌روی آنان ایستاد و همه را به آرامش فراخواند. آنچه هاشمی هفت سال پیش از آن سخن گفت، از موضع یک تحرک ایجابی به جای سلبی بود. تمام گفت‌وگوها و تحرکات گروه‌ها و البته برخی تریبون‌های رسمی کشور در آن زمانه پر التهاب، با هدف رویارویی و تقابل و افزایش سطح تعارض‌های موجود درون جناحی در داخل کشور بود. در حالی که هاشمی هم در مقام امام جمعه و هم در مقام کسی که دو منصب مهم نظام (یعنی ریاست مجلس خبرگان رهبری و ریاست مجمع تشخیص مصلحت نظام) تمام تلاش خود را بر این مبنا قرار داد که با یک نگرش ایجابی زمینه‌ساز ایجاد یک فضای مناسب برای حل و فصل بحران موجود در سال 88 شود که در ادبیات سیاسی از آن به «فتنه» یاد می‌شد.او البته در آن روز تاریخی تسلیم فضای هیجانی موجود نشد، نه همه ادعاهای جناح پیروز را پذیرفت و نه تسلیم هیجانات معترضان به نتیجه انتخابات شد و آنچه متناسب با آن فضا تشخیص داد، از تریبون رسمی نماز جمعه بر زبان آورد.آنچه او آن روز مطرح کرد در جغرافیای زمانی و مکانی و همچنین فضای مناسب در جهت انجام یک رسالت تاریخی برای حل بحران پیش‎آمده تلقی می‌شود، اما همان زمان، زمینه‌های اصطکاک‌های جناحی به وجود آمد که در نهایت می‌توان گفت یکی از عالی‌ترین هدف‌های آن حذف خود او از عرصه‌های سیاسی،عملیاتی و اجرایی در کشور بود.این هدف اگرچه با حذف وی از راس مجلس خبرگان رهبری صورت پذیرفت و تا مدت‌ها از سوی محافل داخلی و رسانه‌های رسمی کشور بایکوت شد، اما در نهایت سیاست صبر و تدبیر وی بر بسیاری از مخالفانش دیکته شد و او توانست در سال 1392 تدبیر را به امید پیوند بزند و با ساماندهی افکار عمومی در انتخابات ریاست‌جمهوری آن سال، جهت‌گیری‌های نظام و مردم را به سمت‌وسوی ایجاد فضای مناسب برای انتخاب رئیس‌جمهوری معتدل و با تدبیر سوق دهد. او آن فصل سرد را هم تاب آورده‌ بود و اکنون بهار اعتدالش را به نظاره نشسته ‌است.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه