روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
02 تیر 1395  |  بین الملل  |  کد خبر: 13469
0
0
اندر حکایت پپه‌گی ما در طول 25سال
مازیار سوادکوهی -طنزنگار ‪-‬ باور بفرمایید ما توی این جریان‌های فیش‌های حقوقی اصلا عددی نیستیم. یعنی عدد در مقابل ما خجالت می‌کشد و به همین دلیل هم خودمان را از ماجرای آن می‌خواهیم کنار بکشیم تا خدای ناکرده دامن ما هم به این فیش‌ها آلوده نشود. البته اساسا کسانی که این فیش‌ها را گرفتند، یا می‌گیرند، کاری می‌کنند که اصلا هیچ وقت نه تنها دامن‌شان که حتی گوشه پایین کت‌شان هم آلوده نشود. با این حال چند روزی می‌شود که عیال مربوطه به بنده گیر دادند که توچقدر بی‌عرضه و پپه و خنگ و ملنگ بودی که نتوانستی برای خودت کاری دست‌وپا کنی که حداقل در طول یک سال یک بار هم یکی از آن فیش‌ها را بگیری. باور بفرمایید وقتی سرکار علیه همسر گرامی این سخن را فرمودند، ‌ما ناگهان فکر بکری به سرمان زد و رفتیم فیش‌هایی را که اتفاقا از سال 1370تاکنون داشتیم آوردیم و جدولی طراحی کردیم و هی عدد و رقم را نوشتیم،‌ تا بتوانیم به یک عددی نزدیک به فیش‌های حقوقی این بنده‌های خدا و زحمت‌کش و اندیشمند ودانشمند و دکترهای عزیز برسیم. با خودمان فکر کردیم که با این کار به همسرگرامی می‌گوییم که حداقل جمع فیش‌های 25ساله ما به عدد یک فیش دوستان می‌رسد،‌ ایهاالناس! باور بفرمایید تمام فیش‌های 25ساله‌ما که 300برگ شد، سرجمع به رقم یک فیش این حضرات هم نرسید. القصه خیلی خودمان شرمنده شدیم. ولی وقتی رقم‌ها را دیدیم، ‌عرق شرم از روی یال دماغ‌مان کمی شرشر کرد و آمد پایین روی همان فیش‌ 25ساله‌مان نشست. ماجرا را به سرکار خانم نگفتیم. بعد با خودمان فکر کردیم،‌ راستی ما توی این 25سال اصلا زنده بودیم. بعد نتیجه گرفتیم که پپه‌ها نمی‌میرند.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه