چاپ خبر
خنده های بی دلیل و صورت های بی لبخند
روزنامه همدلی   |   06 بهمن 1394   |   کد خبر: 4364   |   لینک خبر:   hamdelidaily.ir/n4364

من هم باور نمی کردم اگر خودم با چشمان خودم نمی‌دیدم،با چشمان خودم نمی دیدم که یک نفر در بی آر تی نشسته بود بیرون را نگاه می کرد و لبخند می زد ، لبخند می زد و گاهی هم می خندید! قبلا هم دیده بودم کسانی بخندند یا لبخند بزنند .اما آنها سرشان داخل گوشی یا نمی‌دانم تبلت بود و گاه‌گداری انگار که چیز با مزه ای بخوانند لبخندی بر لبشان می آمد و خیلی زود هم برطرف می شد. اما این جوان که نشسته بود کنار پنجره گوشی دستش نبود ، بیرون را نگاه می کرد و لبخند می زد و گاهی هم می‌خندید. و من و بقیه مسافران بی آر تی اول با تعجب و بعدتر کمی هم با ترحم نگاهش می کردیم. چند وقت پیش هم در همین خط یک بی آر تی چند دختر نوجوان را دیدم که می خندیدند ، آنها هم گوشی دستشان نبود، گاه‌گداری سر زیر گوش هم چیزی می گفتند انگاری و بعد سکوت بی آر‌تی با انفجار خنده شان می شکست . واکنش ها هم مثل هم نبود، زن میانسال نشسته در کنار دختران اخم به چهره زیر لب چیزی گفت، نمی دانم چه بود اما از خنده دختران راضی به نظر نمی رسید ، زن مسنتر روبرو اما با هر خنده دختران لبخندی می زد و بعد دوباره چشمانش را می بست . این طرف نرده جدا کننده هم واکنش ها متفاوت بود ، پسر جوان چسبیده به میله با حرص به دختران آن طرف میله نگاه می کرد و سرش را لابد به نشانه افسوس و عصبانیت می جنباند و بعد به این طرف میله که ما باشیم نگاه می کرد انگار که دنبال تایید باشد که چند نفری با نگاه و یکی هم با جنباندن سر قبول کردند که خنده دختران چندان جالب نیست. یکی دو نفری هم و من اما باز بدون حرفی و با لبخند اعلام موافقت کردیم با انفجار گاهگاهی خنده دختران آن سوی میله داخل بی آر تی.
داشتم می گفتم پسری داخل خط یک بی آر تی کنار پنجره بیرون را نگاه می کرد و لبخند می زد گاهی هم می‌خندید . به ایستگاه دکتر قریب که رسیدیم پیاده شد و بی آر تی بدون لبخند به سمت ایستگاه انقلاب حرکت کرد.