چاپ خبر
در دیدار عضو شورای پنجم شهر تهران از انجمن حمایت از معلولان مطرح شد؛
رضاخان جذامی‌ها را ایزوله کرد، قالیباف معلولان را
روزنامه همدلی   |   26 تیر 1396   |   کد خبر: 34200   |   لینک خبر:   hamdelidaily.ir/n34200

همدلی | آساره کیانی: یک روز وقتی مستمری معلولان که 53 هزار تومان بود برایشان واریز شد، یکی از کارمندان انجمن که خود او معلول است، با همه آن پول، مقدار اندکی گوشت خرید. رئیس انجمن، کیسه گوشت را در پاکت گذاشت و به مجلس شورای اسلامی رفت و کیسه را در دستان تک‌تک اعضای کمیسیون اجتماعی قرارداد. او به آقای لاریجانی گفت: جمهوری اسلامی ایران در ماه این را به معلول می‌دهد. رئیس انجمن حمایت از معلولان افتخار می‌کند به این‌که در اثر این عمل «از فروردین امسال، 92هزار تومان به مستمری همه معلولان اضافه شد.»
روز دوشنبه، زهرا نژادبهرام، عضو منتخب شورای پنجم شهر تهران در دیدار از انجمن حمایت از معلولان، با رئیس این انجمن، علی‌همت محمودنژاد و کارکنان مجموعه به گفت‌وگو نشست؛ یکی از رویکردهای او همواره مناسب‌سازی فضای شهری برای معلولان بوده ؛ دغدغه‌ای برای مناسب‌سازی شهر. علی‌همت محمودنژاد، رئیس انجمن، می‌گوید که او اولین عضو شورای شهر است که توسط این انجمن دعوت شده است. او خطاب به عضو شورای پنجم می‌گوید« ما شما را دعوت کردیم که همیار ما باشید؛ واقعا مترو برای ما زجرآور است؛ بی‌آرتی برای ما زجرآور است. کمک کنید به ما در شورای شهر رفتارهای زیستی عوض شود.» او خطاب به عضو شورای شهر می‌گوید «ما از شما درخواست کمک مادی نداریم بلکه به عنوان یار و یاور معنوی می‌خواهیم که عضو ما بشوید و به ما کمک کنید.»
یک میلیون و 50 هزار نفر معلول در ایران، مستمری نمی‌گیرند
در ایران، مرودشت استان فارس بیشترین تعداد معلولان را دارد که دلیلش می‌تواند بیماری‌های ژنتیکی و ازدواج فامیلی باشد. این وظیفه بهزیستی است که این آمار را درآورد اما این انجمن با جمعیت زیادی که در سراسر کشور در اختیار دارد به این آمار دست یافته. میانگین سواد برای معلولان کلاس 8 است و خانواده‌ها زیر خط فقر هستند.
در تهران «شهرری» بیشترین تعداد معلول را دارد. رئیس انجمن حمایت از معلولان، نایب رئیس سازمان جهانی معلولین هم هست که در سازمان ملل حضور دارد؛ می‌گوید در آسیا تنها کشوری هستیم که در سازمان جهانی معلولین حضور داریم؛ هر سال سه بار در کشورهای مختلف جلساتی برگزار می‌شود و پیگیری‌هایی راجع به مسائل معلولین انجام می‌شود.
در ایران، یک میلیون و 400 هزار نفر معلول در بهزیستی پرونده دارند و تنها 350 هزار نفر مستمری می‌گیرند. بقیه مستمری نمی‌گیرند و تنها پرونده دارند. یک میلیون و 50 هزار نفر معلول در ایران، مستمری نمی‌گیرند. همین الان این انجمن 1000 دستگاه ویلچر می‌خواهد؛ نزدیک به 250 سمعک می‌خواهد.
این انجمن معلول را با نیازمندی‌هایش شناسایی می‌کنند. محمودنژاد می‌گوید «تا حالا از کسی نخواستیم که یک‌ ریال به حسابمان واریز کند؛ به جرات می‌توانم بگویم انجمن حمایت از حقوق معلان در حسابش هیچ‌گاه بالای ده میلیون تومان دیده نمی‌شود.»
شهرداری تصمیمات خودش برایش مهم بود!
ارتباط علی صابری عضو معلول شورای شهر با آن‌ها خوب بوده و به آن‌ها کمک‌های مالی هم ارائه کرده اما آقای مجتبی شاکری تنها مسائل جانبازان را مورد بررسی قرار داده‌اند. آقایان دنیامالی و حقانی هم کمک‌هایی کرده‌اند. برای مثال معلولان می‌خواهند به شمال بروند و این سه عضو کمک‌هایی از طرف شهرداری می‌کنند.
به نظر می‌رسد کمک‌های که تا حالا شده مقطعی بوده. محمودنژاد می‌گوید که خیلی تلاش کرده‌اند تا حقوق اجتماعی معلولان را در شورای شهر به تصویب برسانند اما تاکنون موفق نشده‌اند. اما شهرداری تهران تصمیماتی که خودش می گرفت برایش مهم بود تا تصمیماتی که انجمن‌های حامی معلولان می‌گرفتند. محمودنژاد می‌گوید که امیدوار است که در شورای جدید این تصمیمات دیگر رنگ و بوی سیاسی نداشته باشند.
معلول باید به جامعه برگردد
اما با تمام حمایت‌هایی که با محدودیت‌های موجود از معلولان صورت می‌گیرد، به نظر می‌رسد که باید این هزینه‌ها هدفمند باشند. این گفته نژادبهرام است که آن را این‌طور توضیح می‌دهد: « نه این‌که رویکرد حمایتی لازم نباشد اما معلولان نیازمند حمایت‌های توانمندانه و مستمر و کارا هستند که به مرور روی پای خود بایستند. ما تلاش کنیم که معلول به جامعه برگردد؛ شما که در جامعه هستید حس مفیدبودن دارید؛ معلولان هم شهروندان جامعه هستند. این هدفمندکردن، آسان‌سازی ورود معلولان به جامعه است؛ این آسان‌سازی به معنای آسان‌سازی در تفکر، امکان تردد و دسترسی به امکانات جامعه است. انتقال از پارادایم حمایتی به سمت پارادایم کنشگری نیاز به تغییر رویکرد در مدیران و مسئولان و همه مردم جامعه دارد.»
ایزوله کردن معلولان از قالیباف تا احمدی‌نژاد
آقای قالیباف به کهریزک رفته بود و به آن‌ها زمین داده بود؛ محمودنژاد می‌گوید که «بهتر بود ایشان به آن‌ها در شهر خانه می‌داد؛ ایزولاسیون الان در دنیا مردود است. زمانی موفق می‌شویم که بیل مکانیکی بگیریم و کهریزک‌ها را خراب کنیم. خیرین هم به کهریزک کمک‌های زیادی می‌کنند اما در مورد کمک‌هایشان به انجمن وسواس زیادی به خرج می‌دهند. نزدیک 600 معلول در کهریزک وجود دارد که زبان و عقل و هوش و قدرت اجتماعی دارد اما در آن‌جا نگهدای می‌شوند! ایزولاسیون برای معلولی است که حمایت‌پذیر باشد. مثل رضاخان که جذامی‌ها را در شهرک خاص خودشان در مشهد نگه می‌داشت.»
این ایزوله‌کردن مثل بحث مسکن مهر می‌ماند؛ آقای احمدی‌نژاد برای معلولان مسکن مهر درست کرد؛ این در حالی است که معلولان می گویند که نمی‌خواهند در کلونی باشند و اگر اتفاقی برایشان رخ داد همه معلولان نمی‌توانند از پس آن بر بیایند.
به ناشنواها مستمری نمی‌دهند
اما دولت جمهوری اسلامی به ناشنواها مستمری نمی‌دهد. از نظر محمودنژاد به عنوان یک متخصص سایکولوژی(متخصص معلولان) ناشنوایی شدیدترین نوع معلولیت است حتی از ضایعه نخاعی هم شدیدتر است؛ به این دلیل که اعصاب آن‌ها هم درگیر می‌شود؛ آن‌ها با لمس پوست و حرکات چهره با دیگران ارتباط برقرار می‌کنند. هیجان و اضطراب و شکست در زندگی برای آن‌ها بیشتر است.
به داد دختران معلول برسید!
یک دختر معلول با یک سانت کوتاهی پا از چیزهایی که دختران دیگران دارند محروم می‌شوند در حالی که امکانات بهزیستی با توجه به شدت معلولیت صورت می‌گیرد. محمودنژاد می‌گوید«به داد دخترها و زنان معلول برسید. ما از 40 هزار معلول، 23هزار زن داریم. به طور کلی کمتر از 7 درصد معلولان شغل دارند.»
جامعه از معلولان حمایت نمی‌کند؛ قوانین ضعیف است و حمایت‌ها کم است؛ به همین دلیل حمایت از معلولان در مورد شغل نادیده گرفته شده است.
به نظر می‌رسد اگر در تصویب قوانین هدفمند در شورای شهر معلولان جدی گرفته شده و آن‌ها به عنوان شهروندان عادی وارد زندگی اجتماعی شوند، بسیاری از مشکلات آن‌ها که همان حمایت معنوی است حل شود.