سورپرایز اکتبر ترامپ ایران خواهد بود؟
محسن رفیق (روزنامه‌نگار)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1522

نگاهی به نقاشی کودکان و شخصیت‌شناسی آن‌ها

الهام اکوان ( روانشناس خانواده)
«آنا فراری» در کتاب نقاشی کودکان می‌گوید که نقاشی وسیله بیانی است معادل بحث و نوشتن که اصولاً زبان شفاهی است؛ یعنی هدف نهایی آن اطلاع دادن و ارتباط برقرار کردن است. با توجه به این گفته، می‌شود چنین بیان کرد که این هدف را هرکسی به شیوه‌ای دنبال می‌کند و کودکان چون توان گفتن بیشتر و نوشتن را ندارند با این زبان قصد دارند مفاهیم را انتقال دهند. کودک گاهی احتیاج دارد اتفاقی را که برایش افتاده با نقاشی به بقیه نشان دهد. این کار نوعی آشکار کردن خود و جلب‌توجه دیگری است و به معنای شرکت در کار گروهی و همراه شدن با دیگران است. نقاشی کمک می‌کند تا متخصصان مراحل رشد کودک را مشاهده کنند. گاه نقاشی می‌تواند اوضاع فرهنگی و شیوه رفتار اعضای خانواده را با یکدیگر نمایان سازد. همیشه یک شخصیت اصلی در نقاشی کودکان دیده می‌شود که بار اصلی عاطفی و عشق و حتی ترس روی او مشخص ‌شده است. معمولاً هم این شخصیت در مرکز کادر کشیده می‌شود تا توجه زیادی به سمتش باشد. وقتی جای خالی کسی در نقاشی معلوم است یعنی کودک دوست ندارد آن شخص زنده باشد. ممکن است شخصیت‌های دیگری به نقاشی‌های ثابت کودک اضافه شود که حتی حیوان هم باشد و او به کمک آن خواسته‌هایی را که نمی‌تواند بگوید به شکلی تخیلی وانمود کند. البته نیاز به گفتن این توضیح نیست که کودکان مناطق مختلف در این رابطه باهم تفاوت دارند و جغرافیا و محیط زندگی به‌علاوه شرایط مالی و روانی می‌تواند تعیین‌کننده نوع نگاه کودک به روابط خانواده و شکل‌گیری نقاشی‌های هدفمند او بشود. مثلاً یک کودک آفریقایی با همسال خود که در اروپا زندگی می‌کند از زوایای متفاوتی به روابط خانواده نظر دارد. کودک عشایری با فرزند جامعه صنعتی در کشور خودمان هم به نسبتی مختلف این روابط را به تصویر می‌کشند. تحلیل این نقاشی‌ها به والدین و مربیان این امکان را می‌دهد که استعدادها و کمبودهای کودک را بهتر بشناسند و با توجه به این شناخت در جهت رفع نیازها و علایق او بکوشند. به این دلیل است که مطالعه سیر نقاشی از سنین دو، سه‌سالگی تا نوجوانی باعث می‌شود تا از یک‌سو شناخت عاطفی از آن‌ها پیدا شود و از طرف دیگر موانع روبه‌روی رشد کودکان و نوجوانان شناسایی شود. به نظر می‌رسد در کشور ما به‌اندازه‌ای که در جوامع غربی به این مسئله اهمیت می‌دهند موضوع نقاشی کودکان جدی گرفته نمی‌شود و تنها به‌عنوان وسیله‌ای برای پر کردن اوقات فراغت و سرگرمی به آن نگاه می‌کنیم.