جمهوری اسلامی و طوفان مدرنیسم
حسن جعفریانی (عضو هیات علمی دانشگاه)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1516

برای درگذشت سیدجلال طباطبایی که یکشنبه از میانمان رفت

دیگر کسی سراغ جلال‌ها را نمی‌گیرد

همدلی| سیدجلال طباطبایی هنرمند قمی ‌روز یکشنبه 22 تیرماه دارفانی را وداع گفت. از لحظه درگذشت او تا همین الان سیلی از پیام‌های تسلیت در فضای مجازی به بهانه درگذشت او روان شده است. ولی نکته جالب این پیام‌ها این است که همگی درکنار نام این هنرمند عنوان کرده‌اند که هنرمند قمی درگذشت. چیزی که برای بسیاری از مردم قم هم جای تعجب داشت. سید جلال طباطبایی اهل محله چهارمردان قم بود.
او با سبیل‌های معروف و صدای خراش‌برداشته‌اش به سرعت در فضای حافظه بصری ملت نشست. او کار خود را از سال‌های دور با سینما شروع کرد، ولی رفته‌رفته جای خود را به عنوان یک بازیگر پیرامونی اما جذاب باز کرد. تماشاگران حرفه‌ای فیلم و سریال‌ها، به این گونه بازیگران نمک فیلم و سریال می‌گویند که شاید نقش مهم و تعیین‌کننده‌ای نداشته باشند اما حضور آنها دیدن سریال را جذاب‌تر می‌کند و شاید تک‌خنده‌های یک اپیزود نیز برای همین افراد باشد. از نقش‌های احمد پور‌مخبر گرفته تا همان دوچرخه‌سوار دوره‌گردی که خبر از موج دریا می‌داد. شاید هیچ کس نام آن فیلم را به یاد نداشته باشد، ولی نوای مرد دوره‌گرد را حتما.
سید جلال با شب‌های برره به شهرت گسترده‌ای رسید و نقش او در این سریال پرمخاطب در نقش قهوه‌چی با آن صدا و سبیل‌های خاص به چشم آمد. همان موقع بود که چهره‌اش در شهر خودش برای مردم آشنا شد و دیگر هر کسی او را می‌دید از خیر امضا و عکس نمی‌گذشت. اما سیدجلال، مردی بسیار خاکی و باصفا بود. هر کس که او را می‌شناخت همین را می‌گفت. هر کس که او را می‌شناخت آن پیکان قدیمی را هم به یاد می‌آورد. مردمی بود و همه جا می‌رفت و با همه مردم مهربان بود. هر جا کسی را می‌دید که به او ابراز علاقه می‌کند، مدت‌ها همکلامش می‌شد حتی با او درددل هم می‌کرد. خیلی‌ها فکر می‌کردند که مهران مدیری او را از سرکوچه یا در صف بانک دیده و خوشش آمده، ولی او از سال 52 در سینما بازی می‌کرد و رفته‌رفته با نقش‌های کوچکی که داشت خود را در سینما و تلویزیون ایران کشان‌کشان آورد جلو و به «شب‌های برره» و «خانه به دوش» رساند.
می‌گویند رضا عطاران او را خیلی دوست داشت. اصلا رضا عطاران عاشق آدم‌هایی مثل او بود. افرادی مثل احمد پورمخبر و سید جلال همان‌هایی هستند که هستند. همان‌هایی که مردم دوست دارند بیشتر از بازیگران اتو کشیده‌ای که نقش بازی کردن را فریاد می‌زنند، آنها را ببینند. جواد صبرآزما، بقال محله ما می‌گفت یک روز او را در مکانی دیدم و مشغول صحبت شدم. نمی‌دانم چه شد که به او گفتم می‌خواهیم برویم مشهد و جایی هم نداریم. در همان لحظه کلیدی از جیبش بیرون آورد و گفت من عاشق امام رضا(ع) هستم و تا فرصتی پیش می‌آید به مشهد می‌روم. آنجا هم یک خانه ساده دارم که مواقعی که خودم در مشهد نیستم، خانه را به هر کسی که دوست دارد به مشهد بیاید و جایی ندارد می‌دهم. این هم کلید!
این اواخر به یکی از همکاران ما گفته بود که به جواد افشار بگویید که همشهری خود را از یاد نبرد. این روزها دوست داشت که بیشتر در آثار هنری بازی کند، ولی او هم در همان وضعی قرار داشت که خیلی‌های دیگر هستند.
دیگر کسی سراغی از جلال‌ها نمی‌گیرد و حالشان را نمی‌پرسد. به نوشته ایسنا، اما جالب‌تر این‌که هیچ یک از محافل فرهنگی و هنری استان قم هم او را به عنوان یک هنرمند نمی‌شناختند و از او تجلیلی نمی‌کردند. نام او در هیچ لیستی از هنرمندان و مشاهیر هنری شهر نیست.
جالب است که اصلا او را در قم به این عنوان نمی‌شناسند. جلال‌ها باید چه کنند که قدرشان را بیشتر بدانیم تا این‌که با دلی شکسته از میان ما نروند و تازه یادمان نیاید که روزی با شوق دیدن هنرنمایی‌های آنها عصر را به شب می‌رساندیم تا سریال‌های این شکرپاره‌ها شروع شود و غم از دل‌هایمان برود و ساعاتی بی‌خیال مشکلات خود شویم.