جمهوری اسلامی و طوفان مدرنیسم
حسن جعفریانی (عضو هیات علمی دانشگاه)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1516

خطوط اتوبوسرانی و دغدغه‌های مسافران

همدلی| نگاهی کوتاه به تاریخچه اتوبوسرانی تهران نشان‌‌ می‌دهد که تحولات زیادی را از سر گذرانده است، اگر چه همچنان مشکلات خاص خود را دارد و هنوز هم گاه مسافران در خطوط پر تراکم وقت زیادی از دست‌‌ می‌دهند و زحمت فراوانی متحمل‌‌ می‌شوند تا به مقصد برسند. در این روزها که با توجه به شیوع بیماری کووید 19 رعایت فاصله بهداشتی و فردی لازم است، باید مسئولان امر بیشتر به این موضوع توجه کنند که شهروندان تهرانی و شهرهای بزرگ حداقل در این زمینه با مشکلات عدیده مواجه نباشند تا علاوه بر دغدغه‌های بی‌شمار زندگی مجبور نباشند دغدغه بیماری را هم یدک بکشند. چرا که بعد از مترو بیشترین حمل و نقل جمعی درون‌شهری با اتوبوس‌های واحد انجام‌‌ می‌شود و از این‌رو بیشتر مردم در معرض خطر قرار‌‌ می‌گیرند. اتوبوس‌های درون‌شهری مسیر پر پیچ و خمی را طی کرده‌اند تا به شکل امروزی درآمده‌اند. هم در شکل و تیپ اتوبوس‌ها و هم در سازماندهی و خطوط مشخص که در این روند چهره‌های متفاوتی به خود گرفته است. اما این وسیله ارزان قیمت برای مسافران، در این مسیر همیشه مشکلاتی گاه غیر قابل پیش‌بینی گریبانش را گرفته است که متولیان امر به ظاهر برنامه‌‌ای برایش ندارند. روزنامه شهروند در باره تاریخچه اتوبوسرانی نوشته است: «در فروردین سال ۱۳۳۵ نخستین شرکت سهامی اتوبوسرانی عمومی کشور ایران با ادغام ‏شرکت‌های اتوبوسرانی خصوصی در شهر تهران با نام «شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه» تأسیس شد. ‏اتوبوس‌ها نو شدند و شرایط کمی سامان پیدا کرد. اما تا چهاردهم تیر ١٣٣٥ طول کشید که نخستین خط رسمی ‏اتوبوسرانی تهران راه بیفتد.» بر اساس اطلاعات تاریخچه شرکت واحد اتوبوسرانی از پانزدهم دی ماه سال ١٣٣٢ در سرویس‌های اتوبوسرانی ‏داخل شهر بلیت‌های ژتونی یا همان پولک فلزی استفاده شد. باجه‌های مخصوص فروش بلیت هم از همین ‏دوران به خیابان‌ها آمدند. ‏نخستین خط، در مسیر بازار تا میدان امام حسین(ع) فعلی مسافران را سوار می‌کرد. چند ماه بعد سه خط دیگر هم ‏به طور رسمی کارشان را شروع کردند و پس از یک سال مسافران‌‌ می‌توانستند در پنج خط منتظر اتوبوس ‏باشند. آن زمان تعداد اتوبوس‌های شهر به ١٧٣ رسیده بود. اتوبوسرانی تا آن سال‌ها دولتی نبود. از سال ١٣٣٧ زمانی که سازمان‌های مختلف مالکان خطوط اتوبوسرانی ‏در بازپرداخت قسط‌های اتوبوس‌های تحویلی از کشور آلمان به دولت وقت، سرباز زدند، دولت هم به این بهانه ‏اتوبوسرانی را از آن خود کرد و به شهرداری سپرد و از آن زمان تابلوهایی هم کنار ایستگاه‌ها گذاشته شد. از آن زمان تاکنون بلیت‌های کاغذی و ژتونی تغییر کرده‌اند و با راه افتادن خطوط بی‌آرتی امروز اتوبوس‌های به روز ‏جای بنزهای قدیمی را گرفته‌اند و در بسیاری از خطوط دیگر لازم نیست یک ساعت منتظر آمدن اتوبوس ‏باشیم. اما همچنان در ساعت‌هایی از روز شلوغی در اتوبوس‌ها بیداد می‌کند و بسیاری از مردم بعد از حذف ‏خطوط محلی به نفع اتوبوس‌های تندرو، راه زیادی تا نخستین ایستگاه فاصله دارند. این مساله امروزه‌‌ می‌تواند باعث شیوع بیشتر بیماری شود و حالا که راهی جز این نیست و مردم ناگزیر باید به ادامه کارهایشان برسند، شهرداری تهران و دیگر شهرهای بزرگ لازم است تدابیری بیندیشند که کمترین آسیب ممکن به شهروندان برسد.