کرونا، محرم و یک حق‌الناس بزرگ
  ولی‌الله شجاع پوریان (مدیر مسئول)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1478

با این وضع، ویروس کووید19 کجا برود؟

بازگشایی همه مراکز هنری در موج دوم کرونا

همدلی|علی نامجو: در روزهای ابتدایی ورود کرونا و البته بعد از آن شیوع این ویروس در ایران، بسیاری از مسئولین و به تبع آنان مردم این ویروس شرق آسیایی را چندان جدی نگرفتند و در صداوسیما، رادیو، فضای مجازی و کوی و برزن همه مردم بدون این‌که از ماسک و دستکش استفاده کنند و اصول اولیه بهداشتی را در نظر بگیرند، فقط مدام یک جمله بی‌محتوا را تکرار می‌کردند؛ «ما کرونا را شکست می‌دهیم».
البته این‌که به کارگیری چنین جمله‌ای در شرایطی که در همان ایام هم برخی از هموطنان ما در اثر ابتلا به آن به کام مرگ می‌رفتند، دقیقا چه معنایی داشت را همان کسانی که از آن جمله استفاده می‌کردند، باید توضیح بدهند، اما بدون تعارف این ویروس اقتصاد ایران در عرصه‌‌های مختلف را با قدرت شکست داد و حالا کار به جایی رسیده که ستاد کرونا دست به کار تصویب مصوبه‌ای شود که بسیاری از آن به عنوان دخالت دولت در امور شخصی افراد یاد کنند؛ ماجرای افزایش حداکثر 25درصد مبلغ اجاره‌بها در تهران، 20درصد در کلانشهرها و 15درصد در بقیه نقاط ایران.
حتما این موضوع به عرصه فرهنگ ارتباط مستقیمی پیدا نمی‌کند اما وقتی بدانیم بسیاری از اهالی فرهنگ و هنر در کشور ما مستاجر هستند، نه صاحب‌خانه؛ می‌شود دریافت که این ماجرا حداقل به شکلی غیرمستقیم با این عرصه در ارتباط است.
از سوی دیگر دیروز در خبرها آمد که قانون اخذ 10درصد از فروش بلیت کنسرت‌‌ها هم لغو شده است. این قانون وقتی سال قبل از سوی معاونت پارلمانی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به دولت پیشنهاد شد و بعد از آن هم در صحن علنی مجلس به تصویب رسید، انتقادهای زیادی را به دنبال داشت و سبب شد بسیاری از فعالان در عرصه موسیقی در این باره اظهارنظر کنند.
لغو شدن این قانون هم اما همچون مصوبه ستاد ملی مبارزه با کرونا به نظر رفتاری عجولانه و به دور از نگاهی دقیق است. زیرا همان زمان هم بسیاری از کسانی که در عرصه موسیقی فعالیت می‌کردند، گفتند این قانون نباید به شکل مطلق اجرا شود و بهتر است برخی از اشخاص، گروه‌‌ها و گونه‌‌های موسیقی را از آن استثناء کنیم. این حرف‌‌ها همان زمان مطرح شد، اما ظاهرا کسی قرار نبود به آن توجه کند تا این‌که دیروز خانه موسیقی اعلام کند، کل قانون لغو شده است.
در این شرایط به نظر می‌رسد بین مصوبه دو روز قبل ستاد ملی کرونا که البته قوه قضائیه هم درباره آن قول حمایت داد و لغو فانون اخذ 10درصد از میزان فروش بلیت‌‌های کنسرت یک تعارض وجود دارد.
در مصوبه ستاد مبارزه با کرونا موجر و مستاجری که هر دو در شرایط کرونا آسیب دیده‌اند، به شکل یکسان مورد توجه قرار نگرفته‌‌‌اند.
هرچند ممکن است آقایان بگویند در عرف مستاجران فقیر هستند و مالکان ثروتمند که البته این استدلال هم بنیان عقلی چندانی ندارد.
درحالی که در لغو قانونی که دیروز در حوزه موسیقی اتفاق افتاد، همه فعالان عرصه موسیقی از تهیه‌کنندگان ثروتمند و خوانندگان معروف پاپ(البته همه تهیه‌کنندگان ثروتمند نیستند) تا هنرمندان موسیقی اقوام که حتی ممکن است هر 10 سال یک بار هم روی صحنه نروند، مورد توجه قرار گرفته‌‌‌اند. در نهایت اما می‌شود دریافت که فقط آنها که خوب پول در می‌آورند، با اقبال روبه‌رو شده‌‌‌اند. به نظر می‌رسد ما اینجا یک مشکل عمده داریم و بدون در نظر گرفتن شرایط یا به شکل مطلق می‌گوییم همه مالکان و مستاجران باید چنان کنند، یا می‌گوییم همه فعالان عرصه موسیقی باید چنین کنند.
با این وضع آیا می‌شود انتظار داشت که مشکلات جامعه به سمت حل شدن حرکت کند؟ نکته جالب دیگری هم که در عرصه فرهنگ باید به آن توجه کرد این است که مسئولان دولت و حاکمیت بالاخره به این نتیجه رسیدند که موج دوم از راه رسیده و کرونا فعلا قصد ندارد دست از قربانی گرفتن بردارد، اما سینماها باز شده، کنسرت‌‌ها تا چند روز دیگر به روی صحنه می‌رود و بناست تئاترها هم اجرا شود.
حتما وضع اقتصادی بسیاری از اهالی هنر(و نه همه آنها) همچون بقیه مردم ایران دچار مشکل شده اما چطور ممکن است شما به مراکز اجرای آثار هنری اجازه فعالیت بدهید (البته چند ماه بعد از آنکه همه شاغلان در ادارات دولتی به اجبار باید کارشان را از سر می‌گرفتند) و بعد از مردم بخواهید که پیمان‌نامه‌‌های بهداشتی را رعایت کنند؟ به نظر می‌رسد وضع شیوع ویروس کرونا و مشکلاتی که برای مردم ایجاد شده، با اقداماتی که مسئولان لااقل در فضای فرهنگی به آن دست می‌زنند، حالا حالاها حل نخواهد شد.