کرونا، محرم و یک حق‌الناس بزرگ
  ولی‌الله شجاع پوریان (مدیر مسئول)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1478

فعالیت مجلس انقلابی؛ حمله به دولت محافظه‌کار

جلال مطهری ( فعال اجتماعی)
در این یک ماهی که از شروع به کار مجلس یازدهم می‌گذرد، بیشترین توان تعداد زیادی از نمایندگان روی موضوع حمله به دولت متمرکز شده است. از نطق‌های قالیباف در مقام ریاست مجلس، که دولت را آشفته و ناکارآمد خواند، تا نامه اتمام حجت‌گونه روسای کمیسیون به رئیس دولت و سخنان هرازگاه نماینده‌ای درباره شرایط بحرانی کشور، همه این نطق‌ها، نامه‌ها و سخنان نشان از عزم مجلس، به گفته خودشان انقلابی، برای حمله به دولتی محافظه‌کار دارد.
تکرار کلیدواژه‌های جهادی و عدم جهادی بودن، فاصله‌گیری از آرمان‌ها یا بازگشت به آنها و از این قبیل اصطلاحات بی‌فایده و کلیشه‌ای، بی‌گمان هیچ شوری نه در مجلس ایجاد می‌کند و نه مردم بینوا شده را به نوایی می‌رساند. دولت هم که سر خویش دارد و انگار تمام کارها بر وفق مراد است.
آیا این انتقادها و گاه حملات راهی برای برون‌رفت فعلی کشور از بحران‌های گوناگون پیش روی مردم قرار می‌دهد یا صرفا به همین موارد و تظاهر برای فعالیت بسنده می‌شود؟
به نظر می‌رسد برخلاف شعارهایی که در این مجلس سر داده می‌شود، نمایندگان صدای واحدی ندارند که بماند، برنامه مشخص و راهبردی هم برای عبور از این شرایط ندارند.
از این‌روست که به جای دست زدن به اقدامی عملی حداقل در این فرصت کم و ارائه برنامه‌های کارشناسی، انگار قصد دارند با حمله به دولت، به‌طور موقت خودی نشان دهند و در بین خودشان به وحدت دست بیابند. راه یافتگان به مجلس جدید از 4 ماه پیش می‌دانستند که قرار است به این مکان بیایند و از چند ماه قبل‌تر از آن نیز می‌خواستند به قصد راهیابی به مجلس فعالیت کنند؛ بحران‌های پیش روی مردم هم تازه به وجود نیامده‌‌اند و در این چند سال شدیدتر شده‌‌اند؛ پس چرا بهارستان‌نشینان انگار تازه از راه رسیده‌‌اند و راهکارهای مشخص ندارند؟ نیاز به این هم نیست که با گفتن این‌که فلان می‌کنیم و بهمان و این‌که مجلس را سیاستی دگر آمده است خودی نشان دهند، بلکه بهترین شیوه برای خدمت به ملت، اقدام عملی و تصویب قوانینی است که به درد زندگی به این روز افتاده مردم بخورد والا اگر بنا بر شعار باشد دولتمردان هم در شعاردادن کهنه‌کارتر هستند و هم دست بازتری در ارائه برنامه‌های غیر کاربردی دارند.
تقابل مجلس به ظاهر جوان با دولت در واقع پیر نباید یادآور مناظره قالیباف و روحانی در انتخابات ریاست جمهوری سال 92 باشد.
این نگاه به اداره امور بیشتر از این‌که احتمالا ناشی از دلسوزی برای ملت باشد ناظر به رقابت پنهان و آشکار پیشین و شاید آینده است. محدود ماندن در این موقعیت‌ها، ناگزیر دولت و مجلس را به رویارویی‌های بی‌هدف و هزینه‌بر می‌کشاند که خیری برای هیچکس در پی ندارد.
بسیاری از نمایندگان از قرار معلوم و با نگاهی به رزومه کاری‌شان کارشناس و صاحبنظر در امور مختلف نیستند و تنها به جوان بودن و انقلابی‌گری دلخوش‌‌اند؛ این نگاه و کارنامه دردی از مشکلات دوا نمی‌کند و تکرار گفته‌هایی است که در هر دوره‌ای توسط گروهی تازه نفس بیان می‌شود و اتفاقا آسیب‌های جبران‌ناپذیری هم به بار می‌آورد.
درست است که دولت روحانی در این 7 سال گذشته با کمترین تحرک و کارگشایی نتوانسته باری از دوش مردم بردارد که گاهی غمی هم بر مصیبت‌های پیشین افزوده است، اما راه چاره این حملات نمایشی و شعاری نیست. با مشاهده این موضع‌گیری‌ها و مصاحبه و شعارها این‌گونه به نظر می‌آید که این مجلس نتواند ارزیابی واقع‌بینانه‌ای از بحران‌های اقتصادی و اجتماعی جاری در کشور داشته باشد.
شرایط معیشتی این روزهای مردم به مراتب سخت‌تر از آن است که مردم توان مشاهده جدال دولتی بی‌رمق و مجلس تازه‌نفسی را داشته باشند و منتظر بمانند تا در این کشاکش گرهی از مشکلات آنها باز شود.