تشکیک در جمهوریت نظام
محسن صنیعی (مدرس دانشگاه)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1795

سه پیام سخنرانی ‌‌‌‌‌‌‌رئیس جمهور در سازمان ملل

محمدرضا چمن‌نژادیان (فعال مدنی)

امسال برخلاف همه ساله که معمولاً روسای جمهوری اسلامی ايران در اجلاسیه سازمان ملل حضور پیدا می‌کردند، این بار اما ماجرا نسبتاً متفاوت و شاید معنادارتر رقم خورد. ایران در این دوره در سطح وزیر خارجه و سخنرانی مجازی ریاست جمهوری حضور یافت. گر چه رایزنی و دیدارهای دوجانبه و چندجانبه با مراکز علمی، هیات‌ها و سران فرصت‌هایی هستند. که می‌تواند در راستای منافع ملی، تلطیف فضاهای دیپلماتیک و برقراری روابط بین‌المللی موثر باشند. لیکن ارزش‌گذاری روی حضور در این نشست‌ها بیش از بهای واقعی، بیشتر سمبولیک و غیر کاربردی است، موقعیتی که معمولاً بیشتر مناسب قدرت‌نمایی و بستری برای شاخ و شانه کشیدن یا چنگ و دندان نشان دادن است. در این میان غوغاسالاری غول‌ها و کمپانی‌‌‌‌‌‌های رسانه‌ای که با بزرگ‌نمایی برخی تحولات و ترتیب دادن برخی مصاحبه‌‌‌‌‌‌ها این موقعیت را مصادره به مطلوب کرده و ماهی خود را صید می‌کنند. اگرچه به مدد کارکرد رسانه نشست‌‌‌‌‌‌های سالانه سازمان ملل متحد به آوردگاهی بزرگ تبدیل شده که هر کشور و هر ‌‌‌‌‌‌‌رئیس کشور یا متقاعد می‌کند که در آن حضور داشته باشد، اما شاید گاهی تنزل حکیمانه سطح حضور کشورها برای کسب منافع بیشتر و اقتدار ملی یک ضرورت باشد. همچنین گاهی لازم است، سطح حضور و اهمیت این جلسات را بر اساس اهداف راهبردی و فضای بین‌المللی مدیریت کرد تا در افکار داخلی و بین‌المللی جایگاه این نشست‌ها واقعی‌تر مستندسازی شده و تجلی یابند. در این راستا توجه به شرایط داخلی و ‌‌‌‌‌‌‌بین‌المللی شاید بتوان غیبت آقای رئیسی را یک زیرکی و ضرورت قلم ارزیابی کرد؛ چون فضاسازی رسانه‌‌‌‌‌‌‌‌ای که از مدت‌ها علیه ایشان تدارک دیده شده بود، لازم بود با پاتک غیبت و تنزل سطح مقامات خنثی می‌شد. به نظر می‌رسد در این میان مواضع سمبولیک و البته راهبردی نظام در مورد وضعیت همسایگان، مواضع هسته‌ای، تحریم‌ها و انفعال همراه با افتضاحات ‌‌‌‌‌‌‌بین‌المللی سردمداران قدرت‌ها به ویژه آمریکایی‌ها بدون حاشیه بهتر بیان و شنیده شود. از این منظر احتمالا اتاق فکر ریاست جمهوری و قوه عاقله نظام مصلحت را در این دانستند که ‌‌‌‌‌‌‌رئیس جمهوری اسلامی ایران در نیویورک و سازمان ملل حضور فیزیکی نداشته باشد‌ و بدون بهانه دادن به‌دست بنگاه‌های خبرپراکنی برای غوغاسالاری و بهره‌برداری ابزاری به نظام سلطه بتواند پیام‌هایی برای بهتر شنیدن ارسال کند. اگر چه به لحاظ محتوایی سخنان جناب آقای رئیسی از سوی تحلیل‌گران مسایل سیاسی و دیپلماتیک با انتقاداتی همراه بوده است، شاید جای تامل بیشتر داشته باشد. ولی حداقل سه پیام از سوی جناب رئیسی به‌شرح ذیل در مجمع عمومی قابل توجه و جالب می‌توان تلقی کرد: 
۱- پیام انفعال، افتضاح سیاسی و بی‌اعتباری آمریکا. هجوم تاریخ‌ساز مردم آمریکا به ساختمان کنگره و خروج فرارگونه آمریکاییان با پرتاب شدن تعدادی افغانی از هواپیمای آمریکایی باید از سوی کسی در جمع سران کشورها مطرح می‌شد.
۲-موضع او دیگر در باره حوادث افغانستان هم قابل تامل بود. رئیسی به نوعی آثار ویرانگر قیم‌مابی و اشغالگری را دو روی یک سکه برای ملت افعانستان دانست. او بدین‌وسیله هم اقدام اشغالگران را در دهه‌‌‌‌‌‌های اخیر و نوع نگاه طالبان را به ملت افغانستان به‌هم پیوند زد و محکوم کرد.
۳-بحث تحریم‌‌‌‌‌‌های کنونی را هم با عبور از انقلاب اسلامی ایران به تحریم‌های ظالمانه آمریکا و تاریخ خیانت آمریکایی‌ها و بیگانگان در سال ۱۹۵۱ با شکست دولت مردمی و ملی مرحوم محمد مصدق و کودتای ننگین ۲۸ مرداد پیوند زد.