حقوق متهمان
از روی کاغذ تا مرحله عمل

ولی‌الله شجاع پوریان (مدیرمسئول)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1542

بهزاد فراهانی در تبیین «هنر در سالی که گذشت»؛

سروری بر هنر، فرزانگی‌ نیست

هنر در سال 98 چگونه گذشت؟

هنر از جامعه و شرایط روز آن منفک نیست. اگر سال خوش‌یمن و مبارکی را پشت سر گذاشتید، لابد الان هم چنین وضعی دارید، ولی اگر چنین چیزی نداشتید در هنر هم دنبال سلامت نگردید. هنر ما همان‌قدر وضعیت به‌سامانی دارد که سیاست کلان حاکمیت نسبت به هنر اعمال می‌کند. سانسور، عدم اعتماد به هنرمندان و توقیف، محاکمه و احضار همه همچنان سر جای خودشان هستند. سالن‌ها از دست مردم گرفته شده و به مراکز تجاری تبدیل شده‌اند. بخش ظاهرا خصوصی به چیزی تبدیل شده که چشمش به گیشه بند است و طبیعی است هنری که فقط بخواهد گیشه را تامین کند، هنر محتوایی نیست.
وضعیت بیمه آنقدر بد شده که حتی مثل دوران قبل هم نیست. راجع به مسکن هنرمندان فکری نشده و نمی‌شود، اصلا کسی محلی به آن نمی‌گذارد.
به نظر من حاکمیت به گونه‌ای عمل می‌کند و نشان می‌دهد که خیلی هم نیازمند هنر به معنای مستقل نیست، او هنر را درون شعارهایی که لازمه برقراری‌اش است می‌داند و این است که هنر، هنر فرموده می‌شود.
متاسفانه بیشتر بچه‌های ما، آنهایی که پیوسته‌های انجمن بازیگران هستند، خانه ندارند، کار ندارند، معیشت و شخصیت‌شان در خطر است، ارجمندی هنر از آنها گرفته شده و به نظر من صحبت کردن در مورد این قضیه چیزی را حل نمی‌کند.
به نظر من، ما در هنر به‌ویژه، نیازمند یک انقلاب بسیار بزرگ هستیم و همه چیز آن از ریشه باید دگرگون شود.

مسئله سال آینده هنر را چه می‌دانید؟

مطمئن باشید بیشتر بچه‌های شریف مجبور می‌شوند برای یک لقمه نان، دست به کارهای دیگر بزنند و حرفه‌شان را رها کنند. پیشنهاد می‌کنم دولت دست از هنر بردارد و بگذارد هر کسی هنرمند است کار خودش را بکند. در واقع رهبری و سروری بر هنر کار فرزانه‌ای نیست، چون در این سال‌ها هم پاسخ خوبی نداشته و امیدوارم این سخن درک شود.
تا زمانی که گفته می‌شود هنر باید این‌طور یا آن‌طور باشد، یا این راه را برود یا نرود، متاسفانه دچار مرضی تلخ‌تر و بدتر از کرونا و به وبا نزدیک‌تر هستیم. تا عدالت اجتماعی، دموکراسی، استقلال فردی و ارجمندی انسان، مطرح نشود، همه چیز همین‌طور که می‌بینید خواهد بود.