جمهوری اسلامی و طوفان مدرنیسم
حسن جعفریانی (عضو هیات علمی دانشگاه)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1516

در انتظار بحران!

مهدی روزبهانی روزنامه‌نگار
آمار مبتلایان به کرونا در ایران تا ساعت 14روز دوشنبه نزدیک به 15 هزار نفر بود. عدد کمی نیست. حالا دیگر، مسئولین امر هم در همه رده‌‌‌ها اعلام کرده‌اند که شرایط را واقعا باید جدی گرفت. حتی نیروهای نظامی هم آرایش جنگی گرفته‌‌‌‌اند. این یک خطر واقعی است. هر لحظه در همه رسانه‌‌‌ها جدی بودن این ویروس اعلام می‌شود اما هنوز هم هستند مردمی که بدون توجه به توصیه‌‌‌ها به زندگی عادی خود ادامه می‌دهند. کافی است در شهرهای مختلف چرخی در خیابان‌‌‌ها بزنید؛ آن‌گاه می‌بینید که مردم به همان سبک روزهای گذشته به خریدهای خود ادامه می‌دهند با این تفاوت که یک ماسک و دستکش هم اضافه کرده‌‌‌‌اند. هنوز هم برخی هستند که ویروس کرونا را در حد گفتار جدی گرفته‌‌‌‌اند و خیلی اصول بهداشتی لازم را رعایت نمی‌کنند.
گویی مردم ما حتما باید درد را از نزدیک لمس کنند تا موضوعی را باور داشته باشند و به آن عمل کنند. احتمالا برخی انتظار دارند تا حتما خدای ناکرده کسی از نزدیکانشان در خانه به این ویروس مبتلا شود و احتمالا بر اثر این ویروس هم فوت کند تا باور کنند این ویروس شوخی ندارد و تنها یک تبلیغ رسانه‌ای نیست.
اما گویا این دیرباوری و کندی در عمل در مسئولان هم ریشه دارد. بیایید بازگردیم به روزهای قبل، یعنی روزهایی که هنوز آمار مبتلایان به ویروس کرونا در ایران بنابر گفته مسئولان به عدد صد نرسیده بود. حتما واکنش‌‌‌های مسئولان را به یاد دارید که در سطوح مختلف این ویروس را با انواع دیگر ویروس‌‌‌ها مقایسه می‌کردند و می‌گفتند جای نگرانی نیست. باور نداشتن آن‌‌‌ها تنها به کلام هم متوقف نشد و در عمل هم باور نکردند و شاهد بودیم که تنها به چند دستورالعمل و چند جلسه اکتفا کردند.
گویا در کشور ما در همه سطوح، تنها زمانی که شرایط حاد و بحرانی می‌شود، موضوعات را جدی می‌گیریم و تا بحرانی نشدن سعی می‌کنیم بدون واکنش از کنار آن موضوع رد شویم. الان تقریبا همه دستگاه‌‌‌ها، وزارتخانه‌‌‌ها و حتی نیروهای مسلح پای کار آمده‌‌‌‌اند و در تلاش هستند تا کرونا را مهار کنند. اما تلاش همه این‌‌‌ها برای جلوگیری از گسترش آمار 15هزارتایی مبتلایان است. دقت کنید حالا که 15هزار نفر مبتلا شده‌‌‌‌اند، همه در حال تلاش هستند. سوال اصلی این است چرا آن موقع که آمار صد مبتلا بود همه حاضر نشدند؟ چرا علاج واقعه قبل از وقوع نکردند؟ چرا حتی حاضر نشدند که ادبیات جدی در این باره داشته باشند؟
جواب دادن به این سوال به نظرم خیلی سخت نیست، چون احتمالا طبق عادت باید شرایط بحرانی شود تا همه امکانات به کار آید. اما لازم است توجه کنیم زمانی ما این ویروس را بی‌اهمیت جلوه می‌دادیم که مشاهده می‌کردیم حداقل در چند کشور این ویروس چگونه وحشیانه کل کشور را درگیر خود کرده است. حتی آن زمان که خیلی سریع کشورهای همسایه تمام مرزهای خود را با ما بستند نیز هنوز خونسرد بودیم و این بی‌خیالی هنوز هم ادامه دارد. شاید به‌زعم مسئولان الان خیلی جدی دارند کار می‌کنند، اما زمانی این جدی بودن اثر دارد که مردم با این اقدامات همراه شوند. ولی شاهد هستیم که هنوز هم بخشی از مردم باور ندارند که کرونا جدی است.