جمهوری اسلامی و طوفان مدرنیسم
حسن جعفریانی (عضو هیات علمی دانشگاه)
۱- صفحه اول

۲- سیاست

۳- سیاست

۴- جامعه
۵- ویژه شهرستان
۶- اقتصاد
۷- فرهنگ و هنر
۸- صفحه آخر

1516

این فرش قرمز را جمع کنید

عادل جهان‌آرای روزنامه‌نگار
در روزهای اخیر بی‌تردید کرونا پربسامدترین واژه در بین جمعیت چند میلیاردی کره زمین و به تبع رسانه‌هاست و فردا نیز بخشی از تاریخ بشریت را به خود اختصاص خواهد داد، همانگونه که طاعون و وبا و دیگر بلایای طبیعی کردند. از وقتی که این بیماری در چین اعلام موجودیت کرد و همه جهان را به مبارزه طلبید، شاید برخی خوش‌خیالان در همین جامعه جهانی فکر می‌کردند این مرگ فقط برای همسایه بزرگ آنها یعنی چین خواهد بود، اما وقتی کرونا دیوارهای چین را شکست و راه به سراسر کره زمین گذاشت، در برخی از کشورها مثل کره، ایتالیا یا حتی برخی کشورهای اروپایی و آمریکایی متأسفانه زیر پای کرونا فرش قرمز پهن کردند و گذاشتند تا این ویروس هر کاری که دلش می‌خواهد بکند. در کشور ما نیز این فرش قرمز زیر پای کرونا پهن شد، بی‌آنکه شاید در ابتدا باور نداشتند بیمارانی که جان می‌دهند به دلیل این ویروس باشد. این ویروس که از آسمان وارد کشور ما شد، به اعتقاد بسیاری از کارشناسان حوزه بهداشتی یا اجتماعی، اگر مرکز شیوع آن را حداقل برای مدتی قرنطینه می‌کردند، وضعیت به این زودی قرمز نمی‌شد. مبارزان خط مقدم این نبرد، کادر بیمارستانی کشور از پزشک و پرستار گرفته تا کارمند و نیروهای خدماتی هستند که متأسفانه تاکنون برخی از آنها جان خود را در راه این مبارزه از دست دادند. اما نگرانی و تأسف زمانی بیشتر می‌شود که عوامل مختلفی همچنان سعی دارند فرش قرمز را زیر پای این اژدهای نادیدنی گسترده‌تر سازند و حضورش را حتی در دورترین نقاط کشور، تحمیل کنند. بی‌تردید در این میان کاسبان کرونا، مانند محتکران و گران‌فروشان که رفتار آنها به اذعان بسیاری از کارشناسان حقوقی می‎تواند مصداق فعالیت علیه امنیت ملی تلقی شود، از مهم‌ترین عناصر گسترش کرونا هستند؛ محتکرانی که با وجود اعلام دستگیری برخی از همکاران‌شان، همچنان اقلام بهداشتی مورد نیاز مردم را در انبارها مخفی می‌کنند و گویی هیچ نگرانی‌ای از دستگیری ، محاکمه و مجازات ندارند. انگار آنها به همراه دیگر مفسدان اقتصادی و رانتیرهایی که سرمایه‌های مردم را به یغما می‌برند، حس می‌کنند اینجا بهشتی است برای‌شان. این روزها خبرهای مختلفی از کشف اقلام بهداشتی در رسانه‌ها منتشر می‌شود و از پلمب انبارها، شکی نیست که انبارها مقصر نیستند، آنهایی که انبارهای را پر می‌کنند، باید به سزای اعمال‌شان برسند. برای آنکه این فرش قرمز از زیر پای کرونا کشیده شود، باید تصمیم‌های قضایی و حقوقی با شدت و غلظت بیشتری علیه آنها اجرایی شود تا مردم در دست‌یابی به اقلام بهداشتی مورد نیاز خود مشکلی نداشته باشند و به همان نسبت احساس امنیت کنند.
از سوی دیگر مردم و دولت هم باید از گسترش فرش قرمز برای کرونا با جدیت رفتار کنند. وقتی دولت‌مردان از رئیس جمهور تا بسیاری از چهره‌های سیاسی، فرهنگی، اجتماعی از مردم می‌خواهند در خانه بمانند، اما ادارات دولتی تقریبا طبق روال خود عمل می‌کنند و کارمندان مجبور به حضور در اداره‌ها هستند، چگونه می‌توان انتظار داشت که فراگیری کرونا صورت نگیرد؟ مگر می‌شود به کسی گفت که در خانه بمان، اما در همان حال به او گفت که به اداره برود؟ واقعا این یک بام و دو هوا به نوعی ادامه استقبال از حضور کرونا نیست. شکی نیست که دولت وظیفه حفظ جان و حیات مردم را دارد و با توجه به تلاش‌های سختی که مسئولان حوزه‌های مختلف برای جلوگیری از تسری بیماری کرونا دارند، باز انتظار می‌رود که با هر تمهید درستی، فرش قرمز را هر چه بیشتر از زیر پای کرونا بکشند.
اما بدتر از آن مردمی هستند که گویی خودخواسته می‌خواهند کرونا را به همراه خود به نقاط مختلف کشور ببرند. انصاف نیست که همه مشکلات را به گردن دولت بیندازیم و از نقش مردم سخن نگوییم. بیش از دولت، این مردم هستند که باید به هشدارهای تیم‌های پزشکی و مسئولان سلامت کشور گوش کنند . اگر چنین نشود، به گفته یکی از پزشکان بیمارستان مسیح دانشوری تلفات کشور ما از چین هم بیشتر خواهد شد.
بهار در راه است، بگذاریم طبیعت زیر پای‌مان سبزه‌های خود را پهن کند، تا ما زیر پای کرونا فرش قرمز پهن کنیم!