روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
18 آبان 1398  |  دانش و فناوری  |  کد خبر: 67477
0
0
همزمان با گرامیداشت تیر‌ماسیزه‌شو از ابوالحسن خوشرو در قائمشهر تجلیل شد
خوشرو، خوش‌گوی موسیقی مازندران
عادل جهان‌آرای- روزنامه‌نگار- موسیقی در تاروپود سرزمینی ایران تاریخی تنیده شده است. جایی را نمی‌توان یافت که مردم آن دیار از موسیقی بی‌بهره باشند و با آهنگ‌های شادی‌بخش و روح‌نواز روز خود را به شب یا شب را به روز نرسانند. موسیقی در نواحی مختلف ایران‌زمین چنان جایگاهی دارد که گویی مردم هر نواحی از این آ‌ب و خاک با موسیقی زاده می‌شوند و با موسیقی تلاش می‌کنند. از چابهار تا خوی از سرخس یا آبادان می‌توان بی‌هیچ مشکلی موسیقی اقوام ایران زمین را به تماشا نشست و با آوای جانبخش آنها آرامش یافت. بی‌شک در بین مردم نواحی مختلف کشور بزرگانی از جنس آهنگ و آوا بودند وهستند و خواهند بود که هر یک طلایه‌دار موسیقی منطقه خود هستند. در مازندران نام «ابوالحسن خوشرو» در 4دهه اخیر یکی از آشناترین نام‌ها در گستره موسیقایی این منطقه زیبای ایران است. پر بیراه نیست که بگوییم نام «خوشرو» با موسیقی مازندران به تمامی گره خورده است و کارهای او به نوعی می‌توانند شناسامه موسیقی مازندران شمرده شوند. او در برهه‌ای که واقعا فضای موسیقی کشور بسیار پیچیده و سخت بود،‌ توانست با نغمه‌های مازنی، شادی را به خانه‌های مردم مازندران بیاورد.
کسانی که چهره و سیمای خوشرو را به یاد دارند یقینا امروز با دیدن مردی لاغر که موی چندانی بر سر ندارد،‌ شگفت‌زده خواهند شد و برای آنها باورنکردنی و در عین حال سخت خواهد بود با «خوشرویی» بدون موهای بلند و تنومند و نیرومند مواجه شوند. نسلی که 4دهه با صدای خوشرو خو گرفته‌اند و «کتولی‌ها»ی او را به یاد دارند،‌ یا «شاباجی» او را زمزمه می‌کنند و با «خونش» و «رونما»، «طالبا»، «تش سو»، «آفتاب ته»، «کوچ»، «مشتی»، «الاشت دیار»، « نرگس جار» و ده‌ها نغمه و ترانه‌های مازنی او لحظات رویایی شمالی خود را تکمیل کرده‌اند،‌ یقینا خوشرو را خوش‌گوترین خواننده و آهنگساز سرزمین مازندران می دانند. برای مردم مازندران بی‌تردید خوشرو نامی پایدار و تمام‌نشدنی در عرصه موسیقی این دیار سبز خواهد بود. از این‌که امروز او را به درستی به عنوان «خسروی موسیقی مازندران» می‌شناسند، نشان‌دهنده جایگاه هنری این موسیقی‌مرد مازندران در این استان است.
این روزها که جشن‌های مختلفی در اثنا نقاط مازندران به مناسبت هفته مازندران برپاست، انجمن ‌قلم شمال در برنامه‌ای با نام «تبری‌‌شو» از استاد ابوالحسن خوشرو به پاس نیم قرن تلاش بی‌وقفه برای زنده نگه داشتن آواز و موسیقی محلی مازندرانی تجلیل کرد. قدردانی از خوشرو در یک سالن کوچک اما گرما و باصفا در قائمشهر کاری شایسته و درست بود و سزاوار است که از بزرگان ادب و هنر این منطقه در زمان حیاتشان تقدیر شود. واقعیت این است که خوشرو به همه مازندران تعلق دارد، صدا و نواها و کتولی‌هایش را در سراسر استان و چه بسا از گرگان تا رامسر می‌شنوند و از آن لذت می‌برند.
روستای ساروکلای قائمشهر حتما به یاد دارد که ابوالحسن خوشرو 14دی ماه ۱۳۲۵ در این منطقه به دنیا آمد. پدر خوشرو نیز به زیبایی نی یا همان لـله‌وای مازندرانی را می‌نواخت و کتولی‌ها و امیری‌های خود را به فرزند کوچکش ابوالحسن نیز آ‌موخت. ابوالحسن با خوشرویی از همان دوران کودکی «لَلِه‌وا» نواختن را پی گرفت. وقتی که بزرگ‌تر شد،‌ اوایل دهه 40 با برخی از دوستانش یک گروه موسیقی تشکیل داد. در 20سالگی همکاری خود را در زمینه موسیقی با رادیو مازندران آغاز کرد. بالاخره گروه موسیقی «روجا» را سال ۱۳۵۰ تشکیل داد. جدی‌ترین کارهایش را اتفاقا بعد از انقلاب انجام داد. همان زمان با ایجاد شور و حال حماسی و انقلابی در کشور خوشرو منظومه‌های حماسی مانند «هژبر سلطون» و «مشتی پروری» را که پیش از آن در سینه برخی از مردم محلی بود،‌ به میان جمع مردم مازندران آورد و این نغمه‌ها را استانی کرد. اقبال مردم به صدای خوشرو و فعالیت‌هایش هر روز بیشتر و بیشتر می‌شد تا آنکه امروز کمتر کسی در مازندران – از پیر و جوان- نام خوشرو را نشناسند و برای شنیدن صدای او علاقه نشان ندهند. خوشرو خود به بخشی از موسیقی مازندران و تاریخ این سرزمین دریا و جنگل تبرستان تبدیل شده است. به امید سلامتی و طول عمر بیشتر برای او.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه