روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
31 اردیبهشت 1398  |  ورزش  |  کد خبر: 61896
0
0
خوانش شعری از حمیده غلامی
کوتاه یعنی چه‌قدر؟
حمیدرضا شکارسری
«به من سری بزن
سنگ!» *
علیرغم آن چه در ابتدا تصور می شود کوتاهی و بلندی یک شعر به تعداد سطرها و کلمات آن وابسته نیست، بلکه به تک‌تصویری یا تک‌مضمونی یا تک‌تعبیری آن مربوط می‌شود. به عبارت دیگر شعر کوتاه، شعری تک‌هسته‌ای است و چه بسا این هسته تصویری یا مضمونی بیشتر از سه تا 6 و 7 سطری باشد که در روزگار ما به نام شعر کوتاه معروف شده است. از این منظر می توان شعر «زمستان» از «اخوان ثالث» را شعری کوتاه نامید.
شعر «حمیده غلامی» تنها در دو سطر نوشته شده اما دلیل کوتاه بودن آن دو سطری بودن یا پنج کلمه ای بودن نیست. این شعر تنها و تنها از یک تصویر و یک مضمون خلق شده است بنابراین تک‌هسته ای است. این تک‌هسته‌ای بودن اما چون هر شعر کوتاه دیگر لزوما به معنای تک‌معنایی بودن و تک‌مفهوم بودن آن نیست. همچنان که این کوتاهی لزوما مانعی بر سر راه عمیق بودن شعر نیست.
«سر زدن»، «سر به سنگ خوردن» و در عین حال «سر زدن» را تعبیر می کند و خواننده این شعر را با چند افق معنایی روبرو می سازد. «سر به سنگ خوردن» مفهوم ناکامی، پشیمانی و ندامت راوی را به ذهن متبادر می سازد و نشانه تنبیه او است. مفهوم دیگری که از این عبارت به ذهن می‌رسد، تنهایی است. راوی آن قدر تنهاست که از سنگ، انتظار ملاقات دارد. به عبارت دیگر عبارت «سر زدن» مفهوم سری به کسی زدن و ملاقات کردن کسی را به ذهن متبادر می‌کند. این توان و ظرفیت معنایی حاصل ماهیت استعاری کلمات در همین دو سطر و پنج کلمه است. اتفاقا به دلیل همین ماهیت استعاری است که این متن را شعر می خوانیم و نه لزوما به دلیل ظرفیت های مفهومی و درون مایه‌های متفاوت آن.
خواننده، این متن را از زبان راوی خطاب به سنگ (!) می خواند پس عملا با تکنیک یا آرایه یا صورت خیالین تشخیص روبرو شده است. در واقع «غلامی» درون مایه شعر همچون منطقی قدرتمند، درد دل با سنگ را موجه و باورپذیر کرده است.
* لاک پشتی ماده وسط اتوبان تهران- حمیده غلامی- فصل پنجم- 1396- صفحه 50
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه