روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
22 دی 1397  |  دانش و فناوری  |  کد خبر: 57484
0
0
کسی که خودش را نمی‌بیند
عادل جهان آرای- روزنامه نگار: دولت 8ساله احمدی‌نژاد یقینا یکی از دولت‌هایی خواهد بود که رفتار و کردار رئیس او، حتی در سال‌های آینده هم محلی از بحث خواهد بود. البته خود دو دولت احمدی‌نژاد به دلیل نقشی که در تاریخ ایران بازی کرد و در عین حال وضعیت رفاه مردم را به صورتی رقم زد که کسی میل نداشت به آن دوران برگردد، باعث شد که به نوعی برخی از مثال‌های دولت‌داری را به ذهن متبادر سازد. ضمن آنکه نمی‌توان از انصاف دور شد که وضعیت معیشتی مردم در دولت دوازدهم نه تنها کم از دولت‌های احمدی‌نژاد ندارد، بلکه در برخی از موارد بدتر از آن هم شده است. اما موضوع مورد نظر در این یادداشت کوتاه، تبعات یک انتخاب است که سال‌هاست به شکل‌های مختلف در صفحه‌های مجازی یا حتی بی‌آنکه هزینه‌ای کند، تصویرش در صفحه اول نشریه‌های اغلب مخالف او، دیده می‌شود. محمود احمدی‌نژاد که تا سال 82 عملا چهره‌ای ناشناخته بود، بعد از آنکه شورای شهر تهران او را به بهشت بردند، او هم در خلا سیاسی از صندلی بهشت به پاستور پرید و با آنکه 6سال است که از پاستور دور شده است، اما همچنان این هنر را دارد که به شکل‌های مختلف رخ بنماید و گاه با اتهام‌زنی به این و آن و گاه با دفاع از آن و این و این بار هم با درخواست راهپیمایی برای مخالفت با دولت، یک بار دیگر مانع از دور شدن خود از صفحه‌های نشریات شد. این‌که او چنین درخواستی را دارد، بد نیست. شاید حق هر شهروندی باشد که از دولت بخواهد اجازه بدهد تا گروه یا طرفداران او به صورت مسالمت‌آمیز دست به راهپیمایی بزنند. اما این‌که ایشان با چه پیشینه‌ای چنین درخواستی را دارد، خیلی عجیب است. آیا او از خودش پرسیده است که در طول 8 ریاستش بر قوه مجریه به کسی یا گروهی اجازه داد که به صورت مسالمت‌آمیز راهپیمایی کند؟ احمدی‌نژاد گویی عادت دارد که فقط کارنامه رفتار دیگران را بخواند، نه آنکه خود باور کند رفتارش در دوران ریاستش کاملا خلاف کارهایی بوده است که اکنون از او سر می‌زند. اگر او در دوران ریاستش اجازه می‌داد گروه یا گروه‌هایی حداقل یک بار دور هم گرد بیایند و بیانیه‌ای بخوانند و اعتراضی بکنند، شاید این درخواست او هم محلی از اعراب می‌داشت.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه