روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
15 آبان 1397  |  ورزش  |  کد خبر: 54760
0
0
خوانش شعری از میلاد موحدی راد
شعر، احساسات و عواطف
"سرسره ای/ سر به زیرم/ رو به روی کودکی معلول!"
آیا عاطفه و احساس پر رنگ شعرآفرین است؟ آیا عاطفه و احساس اساسا برای شعریت متن ضروری است؟
عاطفه و احساس شعرآفرین نیست و اگر نه تقریبا تمام مردم دنیا می توانستند شعر بگویند و شاعر باشند! این بیان خیالی احساسات و عواطف است که شعر را خلق می‌کند. شعر در واقع اجرای زبانی احساسات و عواطف است و نه تنها گفتن آن ها و حتی نوشتن آن ها.
پس شعریت متن منوط به عاطفی بودن و احساساتی بودن متن نیست. چه بسا عاطفه و احساس بی لباس خیال، متن را سطحی و حتی مبتذل نماید چرا که شعر را به گزارشی ساده و البته صادق (!) از واقعیت ها تبدیل می کند.
در شعر "میلاد موحدی راد" احساس و عاطفه ای سرشار موج می زند، اما راوی متن او یک شیء بی جان است که در جهان واقعی هیچ احساس و عاطفه ای ندارد. مگر اصلا سرسره جان دارد که از دیدن کودک معلولی که با حسرت نگاهش می کند، احساساتی شود و عواطفش تحریک گردد؟
"موحدی راد" احساس و عاطفه ای انسانی را با تعبیه کردن آن در کالبد موجودی بی جان چون سرسره، مرئی و دیدنی و عینی ساخته است. او در تصویرسازی این شعر، برای نمایش شرم و خجالت سرسره به شکل فیزیکی این وسیله بازی هم توجه کرده و شعر را به عینیت و خیالی منطقی (!) مجهز ساخته است تا متن از وهم فاصله گیرد.
"موحدی راد" همچنین در این شعر به جذابیت های آوایی متن و آرایه های لفظی سخن بی اعتنا نبوده است. او روابطی موسیقایی بین سرسره و سر به زیر، سرسره و رو به رو، زیر و رو و ... ایجاد نموده است و همین طور به واج آرایی سطر "روبه‌روی کودکی معلول" با تکرار مصوت بلند "او" توجه کرده است. شگردهایی که فارغ از محتوای احساسی و عاطفی متن، خود نوشته را آراسته نموده است. به عبارت دیگر شاعر تنها به محتوای شاعرانه و انسانی متن به عنوان جان شعر بسنده نکرده و به صورت و فرم صوری آن هم پرداخته است.
* دلتنگی درختی ست که از شانه ام می روید- میلاد موحدی راد- نشر آنیما- 1397- صفحه 37
اخبار مرتبط
دیدگاه کاربران

ارسال دیدگاه
نام :    ایمیل : 

عکس خوانده نمی شود کد امنیتی :      
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه