روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
17 مرداد 1397  |  ورزش  |  کد خبر: 51025
0
0
رسالت تاریخی خبرنگاران
محسن فیض‌اللهی‪-‬ سال 80 بود که با پذیرش در رشته‌ تاریخ وارد دانشگاه تبریز شدم. در سال اول و ترم اول، می‌بایست 2 واحد درسی به نام «روش تحقیق و پژوهش در علم تاریخ» پاس می‌کردیم. به‌خوبی در یادم مانده است که استاد این درس یکی از اعضای حزب توده بود. استادی منظم، وسواس و با «دیسپلین» که برایش، نظم و درست‌کاری از هرچیزی دیگری ارجحیت داشت. وانگهی، او که نشانه‌های این نظم را در افق تحولات زمانه غایب می‌دید، در تقدیر تاریخی دانشجویان به دنبال راهی برای خروج آنها از «عافیت طلبی»، «تن‌ پروروی» و به تعبیر من «خودسلامتی» بود. یکی از روزهای ترم اول سال 80، استاد وارد مبحثی از درسِ مربوطه شد به نام «منبع‌شناسی» یا به تعبیر اهل «یوروپ» "Sourceology". در مبحث پیش‌گفته شده، منابع یا دسته ‌اول هستند و یا دسته دوم. در مجموع این منابع، منابع نزدیک به یک واقعه هستند که رعایت آن‌ها در گزارش، تحلیل، تحقیق و پژوهش و مقاله و کتاب باعث افزایش اعتبار و ارزش اثر می‌شود. بدون شک روزنامه‌ها، یکی از این منابع هستند. یعنی، هم می‌توان آنها را ذیل منابع دست‌ اول و هم، منابع دست دوم قرار داد. نکته مهم این‌که، خبرنگاران در معنای عام و روزنامه‌نگاران در معنای خاص، ممکن است شاهدان اولیه یک رخداد یا ماجرایی باشند که پیرامون آن هستند، که بیانگر یک نگاه از درون به یک دوران تاریخی خاص، یک اثر هنری، یک تصمیم سیاسی و غیره نیز است.
به هر حال، آن‌چه در این جستار از اهمیت خاصی برخوردار است، رشحات قلم خبرنگاران و روزنامه نگاران است. باید گفت، که روزنامه‌نگاران بیش از هر چیز مراقب جانبداری‌های بی مبنا، تنقیح نشده و مطالب و نوشته‌هایی که به رشته تحریر در می‌آورند باشند. چرا که بنابر آنچه در بالا گفته شد، هر آنچه از ما(خبرنگاران و روزنامه‌نگاران) به صورت مکتوب یا شفاهی(در قالب پرونده‌ مصاحبه‌ها) به یادگار می‌ماند، سند، یا منبعی است برای مورخان آینده.
بدون شک مورخان، برای تحلیل، تحقیق و پژوهش‌های خود به سراغ روزنامه‌های مکتوب و غیر مکتوب می‌روند و از طریق آنها نتاج تحقیق خود را به دست خواهند داد.
باری، نوشته‌های ما (خبرنگاران) که دیریست قلم را به قدم‌های این مهم(خبرنگاری) عادت داده‌ایم، خوراک یا تغذیه‎ای برای ذهن مورخان آینده خواهد بود. آسیبی که یک پزشک به یک جسم وارد کند، پس از چند روز طی کردنِ طول‌درمان و یا خطری که یک مهندس پس از حُسن انجامِ کار، می‌توانند وارد کنند، با یک بررسی در یک بازه زمانی کوتاه، مشخص و معلوم خواهد شد، اما آسیبی که روزنامه‌نگاران به عنوان تولید کننده مواد خامِ مورخان می‌توانند به ذهن و باور مردمان هر سرزمینی و به عبارتی دقیق‌تر، تاریخ، وارد کنند، سال‌ها طول خواهد کشید تا معلوم و مشخص شود. بنابراین، بسیار مراقب باشید که تولید کننده مواد خامِ مورخان زمانه شمایید.
این نوشته، در این روز را که به نام ما(خبرنگار) در تقویم ضبط و ثبت شده است به تمام کسانی که در این راه قدم بر می‌دارند و قلم می‌رانند، تبریک عرض می‌کنم. باشد که این بازگشتِ به خود با چشم خبرنگاری در هر لحظه امکان پذیر می‌بود، تا چراغ راه باشد.
بزرگی گفت، بر تارک کتابی قدیمی به نام «واقعیت‌ها و قضاوت‌ها» این شعر نوشته شده بود که با این روز بی‌مناسبت نیست و شاید نیز، مجملی باشد از حدیثی که در بالا شرحش مفصل آمد:
نویسنده باید که با قلب پاک
نویسد حقایق نه افزون، نه کم
چو ابر بهاران بشوید به مهر
زِ رخسار افسردگان گرد غم
به نیش قلم هر دم آرد برون
زپای ستمدیده خار ستم
نه بر کس دهد نسبت ناروا
نه کس را ستاید ز بهر دِرَم
نکوهش کند از ستم پیشگان
به نیکی برد نام اهل کرم
نه روشندلان را زند افترا
نه آزادگان را کند متهم
چو مسموم گردد تن جامعه
نویسنده باید کند دفع سمّ
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه