روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
24 دی 1396  |  بین الملل  |  کد خبر: 42570
0
0
هیروشیما؛ شهر «صلح و دوستی»
در سال ۱۹۴۵ میلادی، در اواخر جنگ جهانی دوم، نیروی ارتش آمریکا با بمباران هسته‌ای شهر هیروشیما منجر به کشته شدن ده‌ها هزار انسان بی‌گناه و غیرنظامی شد. هیروشیما به یک برهوت بزرگ تبدیل شده بود و دانشمندان و بسیاری از کارشناسان در آن زمان اعتقاد داشتند که از زمین‌های سوخته این شهر، حداقل تا ۷۰ سال هیچ‌گیاهی رشد نخواهد کرد و روی زندگی را نمی‌توان در این همه خاکستر دید. اما پس از آن، مجموعه‌ای از اتفاقات موجب شد تا هیروشیما همچنان در طول تاریخ باقی بماند و داستان‌های الهام‌بخشی برای مردم بسازد. در ابتدا باید به پاییز سال ۱۹۴۵ اشاره کرد، علف‌ها شروع کردند به جوانه زدن از زمین‌های سوخته؛ یعنی درست برخلاف آنچه دانشمندان اعلام کرده بودند. در تابستان سال بعد هم، خرزهره‌ها رشد کردند. سپس درختان کامفور (که بسیاری از آن‌ها حدود یکصد سال عمر دارند) شروع کردند به شاخه دادن و برگ دادن و زنده شدن. رشد گیاهان موجب قوت قلب مردم محلی شد. قدم اصلی که موجب تولد دوباره شهر هیروشیما شد به ۶ اوت سال ۱۹۴۹ میلادی باز می‌گردد. در آن تاریخ دولت ژاپن، قانون ساخت شهر یادبود صلح هیروشیما را در مجلس تصویب کرد. این قانون، ثمره تلاش مستمر مردم محلی، به‌ویژه شهردار «سینزو هامای» بود. در نخستین جشنواره صلح هیروشیما در سال ۱۹۴۷ میلادی، هامای از تمامی شهرداران درخواست کرد تا با هم متحد شده و وحشت جنگ که بر پیکره این شهر سایه انداخته بود را از بین برده و در عوض صلح، دوستی و آرامش را در هیروشیما بگسترانند. بنابراین برای نخستین بار در تاریخ جهان، یک شهر به‌طور کامل خود را برای ترویج صلح و آرامش وقف کرد. این فرهنگ و باور هنوز هم در میان شهروندان هیروشیما زنده و جاری است.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه