روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
23 آبان 1396  |  جامعه  |  کد خبر: 40107
0
0
مردمی که خانه‌هایشان زود خراب می‌شود
اگر تهران زلزله بیاید...
آساره کیانی‪-‬ تصویر غم و گریه مردمانی که بر ویرانی‌های عظیم خانه‌های خویش می‌نشینند، دست‌ها را حائل سر می‌کنند و بر بالین کودکان مُرده خود ضجه می‌زنند، می‌تواند برای چند روز، تمامی زوایای زندگی را تحت تاثیر خود قراردهد؛ مردمان مصیبت‌زده مبهوت، با لباس‌های عجولانه خاک‌خورده‌شان، می‌توانند در کرمانشاه (سرپل‌ذهاب، قصرشیرین یا جوانرود) روی تل عظیمی از ویرانی بنشینند و با اشک و غم به دوردست نگاه کنند؛ شاید جایی که زلزله آمد؛ جایی نزدیک مرز ایران و عراق و این سوال که «آن‌ها هم خانه‌هایشان زود خراب می‌شود؟»
عمق و فراگیری اخبار مربوط به زلزله تا حدی است که هر خبر مهم دیگر بی‌بازخورد و بدون خواننده خواهد ماند؛ مسئولان، به تمامی کارهای خود را کنار گذاشته و به سمت مناطق ویران می‌شتابند و در امدادرسانی و اثبات شایستگی خود در خدمت به مردم از هم پیشی می‌گیرند.
و پایتخت‌نشین‌ها در حالی‌که روی تخت‌های بیمارستان دراز کشیده‌اند تا خون‌های اوی منفی‌شان را تقدیم هم‌وطنان کنند؛(کمیاب‌ترین خون)، در این فکرند که « اگر تهران زلزله بیاید چه پیش خواهد آمد؟ چقدر شهر ویران می‌شود؟ چند نفر می‌میرند؟ ما 3هزار و 268 هکتار بافت فرسوده داریم؛ چقدر آدم در این فرسودگی‌های شهری زندگی می‌کنند؟ وقتی زلزله بیاید این آدم‌ها مشغول انجام چه کاری هستند؟ کاش شب نیاید؛ روز بهتر است بیاید.»
تصویر فروریختن ساختمانی در چهاراره استانبول که به آن «پلاسکو» می‌گفتند، در ذهنشان مجسم می‌شود؛ یک ساختمان فرو ریخت و بیش از یک هفته چند خیابان بسته بود و حال و هوای شهر کلاً به هم ریخته بود؛ حالا اگر زلزله بیاید، چند روز و چند ماه و چند سال قرار است حال و هوا بد باشد؟
انفجارهای عظیم پس از زلزله آدم‌های بیشتری را می‌کُشد
تصویر پلاسکو در ذهن به طور کامل فرونریخته که صدای انفجاری در کوهسار به گوش می‌رسد؛ تمامی شبکه‌های زیرزمین و زیرساخت‌هایی که معلوم نیست از کجا به کجا کشیده شده و اصلا نقشه‌شان چیست، از کار می‌افتد. آن‌موقع، کارشناس‌ها گفته بودند که «این مسئله نبود نقشه، عیب‌یابی و تعمیر را خیلی زمان‌بر می‌کند. ضمن اینکه بخش زیادی از شبکه‌ها استهلاک پیدا کرده و فرسوده شده و دقیقاً در زمان بروز زلزله هست که این عامل فاجعه را دوچندان می‌کند (عدد دو به صورت تقریبی بیان شده)»؛ اصلا کارشناس‌ها می‌گویند که کاش در تهران زلزله خالی بیاید؛ انفجارهای عظیم پس از آن، خسارات بسیار زیادتری به بار می‌آورد.
دادن مجوز برای ساخت‌وساز ممنوعه
در حال برآورد خسارت‌ها ناشی از فروریختن خانه‌ها و تخریب بافت‌های فرسوده و انفجارها هستید که همچنان ساختمان‌ها بالا می‌روند؛ درست روی گسل‌هایی که در تهران مشخص شده و گفته‌اند که رویش نباید چیزی ساخته شود؛ کارشناس‌ها باز توضیح می‌دهند که «بناهایی که در حریم گسل‌ها هستند، به این علت‌اند که اولاً حریم‌ها تدقیق نشده بود و ثانیاً ضوابطی تعریف نشده بود، شهرداری مجوز می‌داد که آن‌جا ساخت و ساز صورت بگیرد. خیلی وقت‌ها هم البته می‌دانستند که تخلف هست، اما خودشان را به ندانستن می‌زدند.»
تراکم جمعیت در بافت ناپایدار از تراکم جمعیت کل تهران بیشتر است
از میان بافت فرسوده، آن‌چه در برابر زلزله مقاوم نیست، بافت ناپایدار است که حدود 14هزار و 800 هکتار مساحت دارد؛ نکته جالب اینکه تراکم جمعیت در بافت فرسوده و ناپایدار خیلی بیشتر از میانگین تراکم جمعیت در کل تهران است.
اگر از کارشناسان بپرسید که بنا بر وسعت بافت فرسوده و ناپایدار و نیز بنا بر ساختمان‌‌های جای‌گرفته در آن مناطق و جمعیت آن‌جا، میزان تلفات انسانی را در صورت وقوع زلزله تخمین بزنند، به شما خواهند گفت که «منطقی نیست و بستگی به عمق زلزله و شدتش دارد و اینکه کدام یک از گسل‌های شهر تهران فعال شود، تفاوت‌های زیادی را در میزان تلفات ایجاد می‌کند.»
بافت های فرسوده شهر تهران حدود 1.5 میلیون نفر جمعیت دارد که عدد بزرگی است در مقایسه با کل جمعیت تهران که 8.7 میلیون نفر است.
زلزله بد است
سال‌های درازی از ترسی نهفته در مردمانی می‌گذرد که در پایتخت منتظر زلزله‌ای هستند که در شهر «قیامت» به پا کند؛ این سال‌ها، برج‌های طویل و عریض در آسمان خاکستری شهر بالا و بالاتر رفته‌اند و گسل‌ها و حاشیه‌های اطراف آن‌ها محل زندگی و کسب و کار مردم شده‌اند. همه از فاجعه‌ خبر دارند و اگر روزگاری در دیگر شهرهای ایران (که آن‌ها هم خانه‌ها ناامن دارند) زلزله بیاید، سوای غم و غصه‌خوردن برای آن‌ها و حتی گریه کردن و جمع‌آوری کمک‌های مردمی، چند روزی فکرشان درگیر یک فاجعه عظیم خواهد بود؛ البته فقط چند روز... .
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه