روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
20 مهر 1396  |  بین الملل  |  کد خبر: 38462
0
0
شامی که از گلو پایین نمی‌رود
میثم اسفندیار - آدم باید از یک جایی به بعد، دل‌خوشی‌هایش را بسازد.
دل‌خوشی از یک جایی به بعد با پای خودش سراغتان نمی‌آید. سن و سال که کم باشد، دل‌خوشی زیاد
است.
دل‌خوشی می توانست روزی باشد که زنگ آخرش ورزش داشته باشی، دل‌خوشی می‌توانست روزی باشد که برفی سنگین مدرسه را تعطیل کرده باشد، دل‌خوشی می‌توانست خریدن یک ماشین کنترل‌دار قرمز باشد، یا یک عروسک مو زرد، که هروقت فشارش بدهی، بی‌درنگ بخندد و تو بال در بیاوری. حتی روزهای جمعه، حتی غروبش، می‌توانست دل‌خوشتان کند.
سن و سال که بالا برود، دل‌خوشی‌ها رنگ و بویشان فرق می‌کند. دل‌خوشی دیگر تک و تنها نمی‌چسبد. تقسیم کردن دل‌خوشی از خودش بیشتر به آدم مزه می‌دهد. دل‌خوشی از آن دست کارهایی‌ست که با بزرگ شدن آدم، انجامش دشوارتر می‌شود. گاهی اوقات برای تقسیمش باید از دل‌خوشی‌ات بگذری تا دیگری را خوشحال کنی.
دل‌خوشی قدرت تقسیم کردن خوبی‌هاست.
می‌دانی رفیق
آدم از یک جایی به بعد، شام تنهایی از گلویش پایین
نمی‌رود.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه