روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
22 مرداد 1396  |  ورزش  |  کد خبر: 35679
0
0
یاد باد آن روزگاران یاد باد
مرتضی فضلی - پیش از سیطره تلویزیون، دلنشین‌ترین نوای آن روزگاران صدای رادیو و گل سرسبد برنامه‌های رادیویی، آواز گل‌ها بود که از حنجره‌هایی طلایی برمی‌خاست. از همین رو بود که اجرای برنامه گل‌ها به همت مرحوم داوود پیرنیا بر دوش گل‌های جاودان آواز ایران نهاده شد. خوانندگانی چون حسین قوامی، محمود محمودی خوانساری، عبدالعلی وزیری، محمدرضا شجریان، تاج اصفهانی، اکبر گلپایگانی و... همراه با اسطوره‌های موسیقی ایران وآهنگ‌سازان بنامی چون علینقی وزیری، جواد بدیع‌زاده، جواد معروفی، روح‌الله خالقی، پرویز یاحقی، حسین‌خان یاحقی، مرتضی محجوبی، همایون خرم و علی تجویدی، همگی رسالتی تاریخی بر دوش داشتند که موسیقی و آواز سنتی ایران را که سینه به سینه دریافت و ضبط کرده بودند، ثبت کنند و تداوم بخشند. خوان گسترده آواز ایران از چنان غنا و تنوعی برخوردار بود که ما امروز می‌توانیم حاصل شکوفایی آن همه نبوغ و تلاش را در حنجره طلایی اساتیدی چون محمدرضا شجریان شاهد باشیم. آنچه درخشش ردیف‌های آوازی ایران را به منصه ظهور رساند، تلاش بی‌وقفه اساتیدی بود که فارغ از قیودات دنیوی دلخوش به سیما و ذات هنر بودند. در واقع آن هنرمندان واقعی این مرز و بوم بدون ذره‌ای چشمداشت دل در گرو ماندگاری هنر داشته و برخی از این افراد سال‌ها در کسوت استادی رنج فراوان بردند، ولی از خود یادگارهایی برجسته و حائز اهمیت برجا گذاشتند.
از بین این گل‌ها که تعدادشان نیز اندک نمی‌باشد، نام استاد علی داور ملقب به علی درویش، اولین مثنوی‌خوان سال 1325 رادیو می‌درخشد. استاد هنگامی که اولین برنامه رادیویی خود را پس از سال‌ها شاگردی در محضر اساتید بزرگی چون سید حسین طاهرزاده، احمد عبادی و حسین‌خان یاحقی اجرا کردند، چنان مورد استقبال شنوندگان آن زمان قرار گرفتند که مرحوم پیرنیا برنامه مثنوی‌خوانی را توسط ایشان در رادیو بنیاد نهاد.
علی داور (درویش) از سال 1325 تا 1335 خواننده رادیو ایران بوده و از آن به بعد تا سال 1340همکاری خود را با برنامه گل‌ها ادامه داد. در سال 1370 نشان درجه یک آواز ایران را از شورای ارزشیابی هنرمندان کل کشور دریافت می‌کنند. سرانجام پس از سال‌ها تدریس در رشته آواز، مرحوم استاد علی داور، دور از هیاهو و جنجال‌های تبلیغاتی در نهم شهریور سال 1394 در سن نود و دو سالگی دیده از جهان فروبست. امروز وطیفه همه هنرمندان و هنردوستان است که یاد چنان نام‌آورانی را گرامی داشته و از همگان بخواهند قبل از وقوع حادثه و قبل از آنکه جامعه هنردوست ایران از نعمت وجود این عزیزان بی‌بدیل بی‌بهره بمانند، قدردان و سپاسگزارشان بوده و شان و جایگاهشان را بیش از پیش ارج نهند، در جهت معرفی و شناساندن بیش از پیش چنین نخبگانی که مایه مباهات هر ایرانی هستند، اهتمام ورزند و موانع و دغدغه‌های فعالیت‌های هنری ناب و اصیل را مرتفع ساخته، بذر امید را در قلب فرهیختگان و مشتاقان این عرصه بارور کنند. شاید اساتید بنام و باقریحه منحصربفردی چون علی داور تنها یک‌بار در دنیا پا به عرصه ظهور بگذارند، نگذاریم در فقدان‌شان حسرت به دل کوتاهی‌هایی باشیم که در حق‌شان روا داشته‌ایم.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه