روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
26 تیر 1396  |  سیاست  |  کد خبر: 34164
0
0
رازهای رویارویی لفظی روحانی و مخالفان
شهرام خادم‪-‬ انتخابات به معنای فرآیند رای دادن و حضور مردم پای صندوق رای تمام شده اما، پیام آن هنوز در جامعه مخابره نشده است. این نوشتار سعی ندارد علل تن ندادن رقبای رئیس‌جمهور منتخب به نتیجه انتخابات را واکاوی کند؛ چراکه مقوم تحلیل مفصلی است. توصیف شرایط پیش‌آمده و رفتار مخالفان، مد نظر است. در بیشتر کشورهایی که شیوه دموکراسی را اساس حکمرانی بر قلمرو خود قرار داده‌اند، چرخش قدرت به‌واسطه صندوق‌های رای مبنای کنش سیاسی در سطح گسترده است. کناره‌گیری نخست‌وزیر بریتانیا پس از رای مردم به برگزیت(خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا) و یا تغییرات ملموس در رویه حاکمیتی فرانسه با روی کارآمدن مردی میانه‌رو، نمونه‌های پذیرفتن خواست اکثریت مردم است. در ایران اما پیام انتخابات یا منتقل نمی‌شود یا مخدوش شده در جامعه بروز می‌یابد. به‌ویژه آن که معنای متعارف حکم مردم به ابقای یک رئیس‌جمهور، همدلی با راهِ رفته است. به این معنا که راهبرد رئیس‌جمهور برای زمامداری امور حاکم بر زندگی مردم در دل قلمرو ایران، به نسبت رقبا مورد تایید است. البته این به معنای پذیرش تمامی سیاست‌ها و برنامه‌های دولت جاری نیست که، نقد سازنده و مطالبه‌محور مردم را طلب می‌کند. لذا طنین بلند صدای روحانی در مواجهه با کج‌سلیقگی‌ها و خلاف‌گویی مخالفان به رساییِ صدای حمایت مردمی پای صندوق رای، بر می‌گردد. مخالفان، آداب دموکراتیک را رعایت نکرده و رای مردم به رئیس جمهور را فقط، رای به نظام احاله داده و از پذیرش خواست عمومی آن‌ها (مردم) در تثبیت دولت‌داریِ موجود، سر باز زده‌اند. ابراز مخالفت با شیوه مصالحه و دیپلماسی برد- برد در مواجهه با قدرت‌های منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای از مصادیق اختلاف است. پیام مردم روشن است. مردمِ خواهانِ مصالحه با جهان، با زبانِ جان اعلام حمایت خود از برجام و ادامه تنش‌زدایی در منطقه را با شور اعلام کردند. مردم برگشت اقتصاد به چرخه‌ معمول و در دسترس خود را فریاد زدند؛ حال آنکه مخالفان، اقتصاد دوران تحریم و دربست برای نورچشمی‌ها را نشانه رفته‌اند. مردم حرمت هنر را پاس داشته‌اند، حال آنکه مخالفان خط‌کشی‌ها در هنر را دنبال می‌کنند. تن ندادن به رای مردم از این جهت خطرناک و مستعد فاجعه است. چراکه مردم از نقش تصمیم‌گیرنده‌ خود در سطح کلان ناامید شده و هدررفت این شور و انرژی می‌تواند جبران‌ناپذیر باشد. رقبا نه به روحانی و مردم تبریک می‌گویند و نه حرمتی برای رای 24میلیونی قایل‌اند. از این‌رو روحانی رویارویی را به صحنه تماشا آورده و در واقع خطاب به مردم و نه مخالفان، از آنان یاری می‌طلبد. رئیس جمهور منتخب تنهاست و راز جدال‌های لفظی دامنه‌دار او با مخالفان، همین است. او حضور مردم را به استمداد طلبیده و خواهان بیدار ماندن چشمِ ناظر آن‌ها در این رویارویی است. آن هم وقتی حریف به قواعد چرخش قدرت و پذیرش سیاست‌های راهبردی رئیس جمهور تن نداده است. اینکه روحانی در دام بحران‌سازی مخالفان گیر کرده یا خیر یا به ورطه‌ رادیکالیسم کشیده شده، نیازمند تحلیل دیگری است. اما مطالبه‌گری فعالان سیاسی/ حزبی، مدنی و رسانه‌ای و همراهی روحانی تا برقراری کابینه‌ای پویا و قدرتمند می‌تواند از حجم فشار بر روی او بکاهد. کابینه‌ای که ابتکار عمل را از مخالفان بگیرد و روحانی را از دامِ جدالِ لفظی خارج کند.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه