روزنامه سیاسی ، اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگــی
 -  - 
20 تیر 1396  |  سیاست  |  کد خبر: 33821
0
0
ضرورت توجه دولت به خواست فرهنگیان
حسین طاهری‌فرد- در آبان‌ماه 1395 فانی در وضعیتی میان استعفا و برکناری وزارت آموزش‌و‌پرورش را ترک کرد. پس از برکناری فانی، دانش‌آشتیانی با آرایی نه‌چندان قاطع توانست از مجلس دهم رای اعتماد بگیرد و سیزدهمین کلیددار بزرگترین دستگاه اجرایی کشور شود. دولت‌مردان اعتدال برکناری فانی را در راستای تغییر نگاه دولت به فرهنگیان و مشکلات ساختاری آموزش‌و‌پرورش عنوان کردند. دانش‌آشتیانی با سخنان پوپولیستی‌اش و مهم‌تر دانستن مسئله آموزش‌و‌پرورش از مسئله برجام توانست در اذهان بخشی از فرهنگیان شبهه ایجاد کند و آنان را به حل مشکلاتشان امیدوار سازد. او علی‌رغم تمام وعده‌هایی که پیش از رای اعتماد و در مجلس برای کسب رای اعتماد از نمایندگان داده بود، عملاً در محقق ساختن وعده‌ها‌یش ناکام ماند و به اهداف اصلی که مورد مطالبه‌ اکثریت فرهنگیان بود و از قضا از دلیل ناکامی فانی نیز به‌شمار می‌رفت، نرسید تا یکبار دیگر شائبه سیاسی‌ و ‌انتخاباتی بودن انتصابش بیشتر به ذهن‌ها خطور کند.در کوران رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری بار دیگر دغدغه‌ها و مسائل فرهنگیان در صدر بحث‌های انتخاباتی قرار گرفت. دولت‌مردان اعتدال از نگاه ویژه به فرهنگیان و حل مشکلات آنان «سخن‌ها» گفتند. روحانی به فرهنگیان و مردم قول د‌اد‌ تا آموزش‌و‌پرورش اولویت د‌ولت د‌وازد‌هم باشد. سرانجام ماراتن نفس‌گیر انتخابات ریاست‌جمهوری به پایان رسید و یک‌بار دیگر مردم با حضور چشم‌گیر خود در پای صندوق‌های رای نشان دادند که خواهان عقلانیت، تدبیر، امنیت پایدار، آزادی و تعامل با جهان هستند. در این میان فرهنگیان به‌عنوان یکی از قشرهای مرجع و تاثیر‌گذار جامعه نقش برجسته‌ای در انتخابات دوازدهم ریاست‌جمهوری بازی کردند. بدون تردید فرهنگیان یکی از مهم‌ترین سازندگان حماسه 29 اردیبهشت بودند.یک‌‌ماه تا زمان تنفیذ حکم رئیس‌جمهور و فعالیت کابینه دوازدهم باقی مانده است و شمارش معکوس برای معرفی وزرای پیشنهادی رئیس‌جمهور و اخذ رای اعتماد آغاز شده است. هرچه به پایان کار فعالیت دولت یازدهم نزدیک و نزدیک‌تر می‌شویم، بازار گمانه‌زنی‌ها و حرف‌و‌حدیث‌های انتخاب وزرای کابینه دوازدهم داغ‌تر و داغ‌تر می‌شود. یکی از بزرگ‌ترین وزارتخانه‌های دولت، آموزش‌و‌پرورش است که حرف‌های بسیاری بر سر انتخاب وزیرش به گوش می‌رسد.
صرف‌نظر از حدس‌و‌گمان‌ها در خصوص وزیر پیشنهادی آموزش‌و‌پرورش، آنچه که به‌نظر می‌رسد کمتر مورد توجه فعالان حوزه آموزش‌و‌پرورش و کارشناسان قرار گرفته است «چرایی انباشت مطالبات فرهنگیان و کلاف سردرگم مشکلات حوزه آموزش‌و‌پرورش است» که پس سال‌ها و آمدن و رفتن دولت‌های مختلف هنوز لا‌ینحل باقی مانده است. به‌باور نگارنده بخش اعظمی از مشکلات کنونی که دولت‌های مختلف وارث آن بوده‌اند، به‌نگاه سطحی و مقطعی به مشکلات این حوزه برمی‌گردد. متاسفانه برخلاف تمامی اظهارنظر‌ها و ادعاها، حاکمیت و مسئولان ارشد نظام عزم جدی و همگانی برای تحول در وزارت آموزش‌وپرورش را ندارند، که اگر اراده‌ای جدی وجود داشته باشد مسایل آموزش‌وپرورش هم می‌تواند در مسیر رفع مشکلات قرار گیرد. عدم توجه جدی به مشکلات این حوزه به‌عنوان دغدغه‌های ملی باعث انباشت مشکلات این حوزه شده و عملاً دولت‌ها قادر به حل آنها نبوده و تغییر فرد تاثیری در این وزارتخانه نداشته و نخواهد داشت و باید سیاست‌ها تغییر کنند.
بی‌گمان عدم توجه به مشکلات عدیده آموزش‌وپرورش می‌تواند در درازمدت خطرات بی‌شماری را متوجه نظام آموزش و به‌ تبع آن کشور کند. مشکل جدی‌تر زمانی رخ خواهد داد که نا‌امیدی از اصلاح امور و روزمرگی بر معلمان و به تبع آن بر نظام آموزشی مستولی شده و فرصت پیشرفت، خلاقیت و امکان رشد را از نسل جوان و آینده‌سازان این مرز‌ و ‌بوم خواهد گرفت.
فارغ از همه اظهارنظر‌ها در خصوص وزیر آینده آموزش و پرورش، سوالی که مطرح می‌شود این است «آیا آمدن وزیر جدید درحالی که نگاه سیاست‌گذاران کلان و خصوصاً دولت‌مردان به مقوله آموزش‌و‌پرورش تغییری نکرده است باعث اتفاق خاصی در وزارتخانه‌ عریض‌و‌طویل آموزش‌و‌پرورش می‌شود و وزیر جدید قادر است بر مشکلات لاینحل وزارت آموزش‌و‌پرورش فایق آید؟»حال که در آستانه معرفی کابینه جدید قرار داریم از روحانی و مردان تصمیم‌سازش انتظار می‌رود که «نقش و خواست فرهنگیان در انتخابات96» را از یاد نبرند. مهم‌ترین پیام مردم و فرهنگیان در 29 اردیبهشت «تغییر» بود. آنچه در این شرایط برای‌ روحانی حیاتی‌ است یادآوری این موضوع است که «تغییر نگرش دولت نسبت به فرهنگیان و مشکلات ساختاری آموزش‌و‌پرورش» ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است. آموزش‌و‌پرورش از دیرباز با مشکلات مفرطی درگیر بوده است که بخشی از آن به ناتوانی و انفعال وزرای آموزش‌و‌پرورش و قسمت مهم‌تر آن به عدم توجه و اهتمام جدی دولت‌ها به حل مشکلات ساختاری نهاد حساس آموزش‌و‌پرورش برمی‌گردد. مسلماً همه مشکلات، تلخی‌ها و ناکامی‌های وزارتخانه آموزش‌و‌پرورش زیر سر وزیر این وزارتخانه نیست و نهادها و ارگان‌های دیگر در به‌وجود آمدن بخشی از مشکلات ساختاری آموزش‌و‌پرورش مقصرند. برای برون‌رفت از مشکلات کنونی آموزش‌و‌‌پرورش باید نگاه نادرست سیاست‌گذاران کلان و خصوصاً دولت‌مردان به مقوله آموزش‌‌و‌‌پرورش تغییر کند. بی‌شک بدون تغییر نگرش به سیستم آموزش‌ و‌ پرورش نمی‌توان انتظار تغییرات بنیادی و ساختاری در این حوزه داشت.انتخاب وزیر آینده آموزش‌و‌پرورش آزمونی سخت برای روحانی خواهد بود، چراکه دوران «اجبار و اضطرار» برای انتخاب وزیری که در قد و قواره مشکلات آموزش‌و‌پرورش نیست گذشته است. بی‌گمان همراهی مجلس دهم با دولت دوازدهم دست روحانی را برای انتخاب وزیری مطلوب‌تر و کارآمدتر باز می‌گذارد. از این‌رو رئیس‌جمهور و مردان تصمیم‌سازش باید قدر فرصت‌ها و استفاده صحیح از آن‌ها را از دست ندهند و برای ایجاد تحولی لازم و ضروری، با «تغییر رویکرد و با اقدامات عملی» در جهت بهبود اوضاع آموزش‌و‌پرورش، فرهنگیان و دانش‌آموزان بکوشند.
استفاده از مطالب سایت با ذکر منبع بلامانع میباشد. طراحی و اجرا توسط: هنر رسانه